Wrażliwy wiersz

[Toyer]

Dotykaj mnie słowem tylko nie za mocno
mam wrażliwą głowę głaszcz myśli delikatnie
jeśli błędy zrobię popraw dłonią pomocną
owinę się w kokon jeśli krytyka spadnie

bądź wyrozumiały każdy ma dni gorsze
czasem płaczę rymem pośród ciszy wersów
leję się jak woda piorąc brudną duszę
jestem nagim wierszem w saunie krytyków

jeśli nie zrozumiesz czytaj mnie na nowo
tylko nie torturuj posępną literą
wiersze to uczucia czuje każde słowo
chowają się w szafie przed silną krytyką

trzęsą się ze strachu gdy są gdzieś czytane
pocą im się wersy z atakiem paniki
przeżywają strofy czytanie bolesne
do snu ułożone żyjące tomiki

[hollow man]

@Toyer

To może od tej strony, bo różne szkoły są. Były takie fora, gdzie krytyka była bezlitośnie brutalna, ale przynosiło to dobre efekty. Krytyka by zdeptać, a konstruktywna informacja zwrotna to też dwie różne rzeczy. Obu warto doświadczyć żeby nie lewitować parę centymetrów nad ziemią w przekonaniu o własnej doskonałości.

[Toyer]

@hollow man Masz rację krytyka też jest potrzebna - ale nie taka co wbija w glebę - zwłaszcza na początku drogi pisania - przydaje się ta konstruktywna - tylko jest jeszcze trzecia strona - jak ona jest przyjmowana - krytyki nie uniknie się w żadnej dziecinie sztuki - tyle opinii ile ludzi -  główny zamysł krytyki powinny być taki żeby przez nią się uczuć 

[Alicja_Wysocka]

@ToyerKłamstwo bywa najłatwiejsze, odbiorca połyka je jak cukierki, oprócz chwilowej radości, niczego nie zmienia, niczego nie daje. Prawda bywa mocna, gorzka ale 

daje szansę na wyleczenie z samozachwytu. 

[bazyl_prost]

To bardzo fajna idea, tak to jest gdy chce się utrzymać ramę świadomości tego co się tworzy

[Berenika97]

@Toyer

 

Niezwykle intymna metapoezja, w której wiersz staje się czującym, cierpiącym ciałem. "Dotykaj mnie słowem tylko nie za mocno" - od pierwszej linijki ustanawia się relacja bliskości i zagrożenia. Poezja jak skóra, która może zostać zraniona.

Krytyka literacka staje się fizycznym doświadczeniem - może być pieszczotą albo torturą. "Brudna dusza", "czysta woda" - sugerują oczyszczenie przez pisanie, ale też wystawienie na ocenę jak nagość w łaźni.

Najciekawsze wersy to - "chowają się w szafie przed silną krytyką, trzęsą się ze strachu gdy są gdzieś czytane". Paradoks poezji - pragnie być czytana, ale każde czytanie to trauma. "Atak paniki", "czytanie bolesne" - hiperbola, ale też prawda o wrażliwości twórcy.

[bazyl_prost]

@Berenika97 poezja jak lustro wody albo spiżowy postument wieszcza

[Berenika97]

@bazyl_prost

 

Tak, poezja też jak:

 

kryształ słowa,  srebrna nić, jak marmurowa rzeźba, jak mozaika znaczeń, złoty gobelin albo 

jak przejrzysta źródlana woda

 

 

[bazyl_prost]

@Berenika97 świetne określenia

[Berenika97]

@bazyl_prost Ale to Ty zacząłeś:) 

[Marek.zak1]

Na krytykę trzeba być jednak uodporniony, bo dzięki niej można rozwinąć warsztat, czy unikać popełnionych raz błędów. Reakcje autorów są jednak różne. Niedawno autorowi limeryka zwróciłem uwagę, że to nie limeryk, a odpisał, że poezja to nie matematyka. OK, dla mnie nie ma problemu. Osobiście jestem wdzięczny osobom, które pochylały się i nadal pochylają nad moimi tekstami, co zabiera czas, a napisanie paru sensownych słów tym bardziej.

Czym innym jest krytyka ad personam, której niekiedy jestem świadkiem, a czasami, na szczęście rzadko, także celem. Jest to zwyczajne chamstwo i z krytyką nie ma nic wspólnego. 

Pozdrawiam. 

[bazyl_prost]

@Berenika97 tak to jest chyba że poezje trzeba jakoś zakorzenić plastycznie , wtedy łatwiej się odbiera, twoja przypomina srebrną nić którą się wiedzie lub nie gdy nie trzeba.