Dopełnienie

[lena2_]

To co nas różni bywa siłą,
która pozwala świat tłumaczyć.
Ja ci przybliżyć pragnę sacrum,
ty mnie profanum częściej raczysz.

Kiedy w poezji się zatracam,
prozę mi tworzysz wciąż na nowo.
A gdy w szarości życia toniesz,
podaję ratunkowe słowo.

Z odmiennej gliny ulepieni,
wciąż się dzielimy jednym chlebem.
Łatwiej połączyć różne światy,
gdy świt różowi wspólne niebo.

[bazyl_prost]

@lena2_ jesteś lekiem na całe zło chciałoby się zaśpiewać, tak to bywa że stąpamy czasami po niepewnym gruncie i liczy się dobre słowo.

[Charismafilos]

@lena2_ cudo! :)

[tie-break]

@lena2_Bardzo mądry wiersz.

Różnice nie są przeszkodą, uzupełniają się nawzajem, jeśli tylko celem obydwu stron relacji jest zbudowanie mostu, a nie wykopanie przepaści.

W miłości bywają vis motrix, bo każda dynamika oparta jest na przepływie, różnicy potencjałów.

 

[Jacek_Suchowicz]

pięknie

 

tak się cudownie dopełniamy

każde w inności tkwi jak w niebie

ty tworzysz prozę ja poezję

ubogacamy co dzień siebie

:)))

[Berenika97]

@lena2_

 

Pięknie napisałeś, że różnice w związkach to nie problemem, tylko siła, która uzupełnia. Świetne są te pary przeciwieństw: sacrum i profanum, poezja i proza, zatracenie i szarość. Ale najpiękniejsze jest to, że nie konkurują ze sobą - ratują się nawzajem.

"Z odmiennej gliny ulepieni, wciąż się dzielimy jednym chlebem" - ten wers to sedno całości. Biblijne echo, ale zastosowane do czegoś bardzo konkretnego i ludzkiego. Różne gliny, ale ten sam stół. Ten sam chleb. Ta sama codzienność, którą przeżywa się z dwóch różnych perspektyw. I ten koniec - wspólne niebo nad różnymi światami. To jest mądrość związku dojrzałego, który przestał udawać jednomyślność, a zaczął celebrować dialog.

Cudny wiersz o miłości.  :)))