Jan - dzień pierwszy

[Berenika97]

w jego dłoniach ziemia wciąż pachnie tobą
gdy podlewa suche pelargonie
które nie wiedzą, że lato już minęło

na stole leży łyżeczka
z odciśniętym śladem ust -
jakbyś tylko wyszła po chleb

powietrze stoi nieruchome
drży w nim twoje imię
tak ciche, że kurz boi się osiadać

co wieczór otwiera okno
dla oddechu, którego brak
i nasłuchuje kroków na pustych schodach

mówi do siebie w liczbie mnogiej
żeby cisza nie pomyślała, że wygrała
żeby noc miała z kim zasnąć

czasem słyszy dzwonek
i zanim zrozumie, że to echo z radia
uśmiecha się - tak, jak dawniej

na parapecie rośnie mięta -
nie zrywa jej -

nie chce przerywać wzrostu
niczego, co jeszcze ma odwagę żyć

a kiedy zasypia
ręka szuka twojej
gładzi prześcieradło

które już niczego nie pamięta

 

[Amber]

@Berenika97  Pustka krucha jak porcelana wypełniona po brzegi wspomnieniami w duchowym azylu i akceptacji własnych uczuć. Piękny wiersz. Pozdrawiam serdecznie.

[bazyl_prost]

@Berenika97 dramatyczne , trochę bez wyjścia, gdzie jasna konkluzja?

[Natuskaa]

Bezruch. Kto wie czy to dobre, czy złe? Jeśli przejściowe to oczyszczające, to nawet wymagane, ale na dłużej... kto wie? Każdy przypadek zapewne jest inny.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pełni jesteśmy monologów, to leży w naturze człowieka, tak samo jak dualizm, który często wyciszamy czyjąś obecnością.

Interesujący wiersz.

 

Pozdrawiam:)

[hollow man]

@Berenika97

Trochę jak o tym kocie od Szymborskiej

[Marek.zak1]

Życie starszego mocno, dopiero co owdowiałego mężczyzny. Jeszcze wczoraj ktoś był, mówił, spał z nim, dzisiaj już jest sam w dzień i w nocy. Te same czynności, które jeszcze wczoraj miały sens, wykonywane z rozpędu, żeby coś robić. Jego umysł i on sam zatrzymali się wczoraj razem z czasem, który stanął wraz z jej śmiercią. Bardzo dobry i poruszający wiersz, świadczący o ogromnej wrażliwości autorki. Brawo. M. 

[Lenore Grey]

@Berenika97 Bardzo delikatny wiersz o nienachalnej, lecz jakże bolesnej stracie 

Brawo

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[andrew]

@Berenika97

...od kiedy została sama

męczyła ją samotność 

cisza huczała w głowie 

wodospadem 

nie lubiła tego 

nie wie jak długo 

by ją znosiła ...

 

dziś przypomniała sobie 

o niebieskim pudełku 

w koliberki 

w nim 

przechowywała wspomnienia 

zawinięte w kolorowe papierki 

 

otworzyła je ze wzruszeniem 

rozwinęła pierwszy lepszy

różowy 

ośmiech rozpromienił twarz

przymrużyła oczy raziło słońce 

stopy obmywało morze

... 

już nie była samotna 

przytuliła pudełko 

pełne wspomnień 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego popołudnia 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Niezwykle przejmująco przedstawiłaś obraz żałoby, która nie jest głośnym krzykiem, lecz cichym, codziennym trwaniem.

 

Przywołałaś takie detale np. 'łyżeczka z odciskiem ust' czy 'kurz, który boi się osiadać' – które sprawiają, że ten brak staje się niemal fizycznie odczuwalny i ciężki jak nieruchome powietrze.

 

Piękne i smutne.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Amber Bardzo dziękuję!  

Bardzo dziękuję za tak wrażliwe odczytanie. Twoje słowa same w sobie są poetyckie. Jesteś niesamowita, bo właśnie niedawno napisałam wiersz "Porcelanowy związek". :))) 

Pozdrawiam serdecznie!"

@bazyl_prost Dziękuję za czytanie. :) Konkluzja być może jeszcze będzie. Ale dlaczego ma być od razu jasna? Pozdrawiam. 

[bazyl_prost]

@Berenika97 no jasna jak dobry blask, pan Jan może się ocknie albo będzie ktoś inny , nie wiadomo...

[Berenika97]

@Natuskaa  Bardzo dziękuję!  Pięknie ujęte – ta potrzeba monologów i potrzeby drugiej osoby rzeczywiście leży w sercu tego tekstu. Pozdrawiam! :)

@bazyl_prostNigdy nie wiadomo, jak człowiek  przeżywa stratę kochanej osoby i czy z tą stratą sobie poradzi. 

@hollow manBardzo dziękuję!

 No tak, tego się nie robi kochającemu mężowi. W jakimś wierszu czytałam, jak mąż życzy żonie (oboje staruszkowie i słabi) aby umarła prze nim, bo nie zniesie myśli, że samotnie będzie wracać do pustego domu.

@Marek.zak1Bardzo dziękuję! 

 Dziękuję za tak poruszający i głęboki komentarz. To, że dostrzegłeś wszystkie te niuanse – zatrzymany czas, rozpęd czynności, tę przepaść między „wczoraj" a „dzisiaj" – to dla mnie bardzo cenne. Tym bardziej, że to częściowo "z życia wzięte".  Pozdrawiam. :) 

@Lenore Grey Bardzo dziękuję!  Właśnie o taką delikatność mi chodziło. Świetnie, że to wyczułaś. Pozdrawiam. :)

@andrewSerdecznie dziękuję!  Piekny wiersz, odejście drugiej osoby można czasami choć trochę wypełnić wspomnieniem o niej i o tych szczęśliwych, wspólnych chwilach. Pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Łukasz JurczykBardzo dziękuję! 

Dziękuję z całego serca za ten komentarz. To, że zauważyłeś/aś te konkretne detale i sposób, w jaki budują one fizyczność straty - to dla mnie niezwykle ważne. Właśnie o to „ciche, codzienne trwanie" mi chodziło. Pozdrawiam. :)

@Migrena @infelia @M jak Malkontent @Wochen  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :) 

[bazyl_prost]

@Berenika97 ciche codzienne trwanie to miejsce na rzęźbę która rozjaśni otoczenie

[Berenika97]

@Nata_Kruk  Bardzo dziękuję! :) 

[Berenika97]

@KOBIETA Serdecznie dziękuję! :)

[Berenika97]

@Rafael Marius  Bardzo dziękuję! :) 

[huzarc]

@Berenika97 Pustka zarasta chwilami, a potem milczeniem i zapomnieniem. Dla historii jesteśmy anonimowi, tylko bliscy potrafią pamiętać o nas.

[Berenika97]

@huzarc  Bardzo dziękuję! Właściwie to tak jest. Pozdrawiam.  

@Wiechu J. K.  Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

[Charismafilos]

@Berenika97 dziękuję.