Ostatnie spotkanie

[Simon Tracy]

Ogród emanował zapachem tysiąca odmian kwiatów, ziół i bylin.

Dbałem o jego

spokojny wzrost i kwitnienie,

na tyle na ile mogła to robić 

męska, twarda dłoń.

Starałem się nie zmieniać

w nim zbyt wiele.

Zatrudnieni do pomocy ogrodnicy,

również mieli pełnić rolę 

raczej adoratorów, niż aranżerów.

Ilekroć mogłem rozmawiać 

z którymkolwiek z nich 

to zawsze powtarzali oni pewną zależność której wpływu i ja 

doświadczałem w całej pełni.

 

 

Mówili o ogrodzie jak o habitacie duszy,

która była w nim zaklęta.

Cudownym, magicznym

ogrodzie postaci,

zaklętej w jego szerokich alejach,

ukwieconych rabatach 

czy przyciętych żywopłotach.

Istota owa, jak twierdzili 

i zaklinali się przy tym,

mówiła czasem do nich 

a czasami do ptaków przysiadłych 

w krzewach i koronach

owocujących drzew.

Jej słowa pluskały się 

w tafli ogrodowych fontann,

wędrowały z delikatnym wiatrem 

po wypełnionych 

życiodajnymi sokami liściach,

szeptały do równo przyciętych traw.

Istota głaskała chropowate pnie,

zginała rozkwitłe pąki kwiatów.

A czasami zostawiała ślady

bosych, kobiecych stóp

na świeżo przekopanej ziemi.

 

 

Powtarzała, że to jej raj.

Miejsce, które stworzyła 

i z którego już nigdy nie odejdzie.

Zapuściła tu korzenie z białych kości

a to co niegdyś nazywała ciałem,

użyźniło glebę ogrodu 

i dało mu prawdziwe serce.

W pełni lata, 

gdy miałem w zwyczaju czytać 

w bujanym fotelu 

usytuowanym na środku ganku,

nieraz dochodził mnie 

znajomy śpiew tej istoty.

Wiedziałem, że jest

zarazem blisko i daleko.

Za zakrętem życia.

Lecz i za zasłoną śmierci.

 

 

Minęło tak wiele lat.

Za każdym razem 

gdy tylko zbliżała się żałobna rocznica,

miałem nadzieję, 

że tym razem dobry Bóg 

zlituje się nade mną i pozwoli mi

odejść do jej świata.

Lecz dawał mi tylko 

kolejne próby i zmartwienia doczesne.

Kolejne zakręty.

Tak wiele,

że wyrysowały wreszcie koło.

Błędne koło życia.

Osnute oparem pragnienia śmierci 

a zarazem niemożności odejścia.

 

Szedłem ustaloną ścieżką.

Jedyną, która mogła mnie 

zaprowadzić do celu.

Spośród tysiąca 

łęchcących zmysły zapachów,

ja rozpoznawałem najlepiej 

ten jeden, niepowtarzalny.

Przyjemny, głęboki i uwodzący,

zapach fiołków.

Były tak bardzo sobie tożsame.

Ukochana matka i jedyna córka.

Cel tej ścieżki był wiadomy 

i zdziwiłbym się gdybym 

nie zastał swej córki u jej końca.

Zbawcza rześkość poranka gasła,

pod silnymi i gorącymi

promieniami letniego słońca.

Muchy, ważki i pszczoły,

harcowały w gonitwach i polowaniach.

Pachniało jeszcze

zroszoną w cieniu ziemią.

Rosa perliła się łezkami wilgoci

na co większych

liściach i wodnych szuwarach.

Ptaki wesoło pogwizdywały.

W uwitych gniazdach,

na sękatych gałęziach jesionów i topoli.

 

 

Nagrzane powietrze 

poczynało delikatnie drgać.

Jak i Ty miałaś w zwyczaju, 

gdy rozpalony obłędem pożądania

badałem nieśmiało krągłości

Twego ciała.

Zapomniałem już jak to jest.

Gdyby nie nasza córka,

to zapomniałbym zupełnie 

o istnieniu kobiet na tym świecie.

Chciano mnie swatać 

i w swaty do mnie przybywano a jakże.

Dla pozycji i majątku 

ludzie potrafią znieść i zrobić wiele,

nawet prosić takiego szaleńca jak ja 

o uwagę i rozsądek.

Cóż mi jednak z rozsądku i majątku,

kiedy jedyne bogactwo

jakie w życiu miałem 

musiałem odprowadzić w kondukcie 

i pochować wbrew swej woli.

 

 

Mogę dziękować Bogu, 

że kochałem jeden jedyny raz.

Ileż to cierpienia kosztuję.

Jeden raz a co gdybym jak inni,

kochał po wielokroć?

Potem podobno idzie się przyzwyczaić.

Kochasz już nie osobę 

a siebie samego i wygodę.

Ludzie są małostkowi.

Twierdzili,

zapomnisz i będziesz żyć dalej.

Minęło tyle lat.

Wszystkie jej zdjęcia, portrety i suknie 

są nadal na swoim miejscu.

Pukiel jej czarnych włosów

nadal spoczywa

w zdobionej złotem szkatułce.

Każdy mój wiersz jest hołdem.

Żywą pamięcią.

A żywym pomnikiem

jest przecież też Emily.

Jest najpiękniejszym prezentem 

danym mi przez nią.

Mój czas także dobiega już końca.

Może Emily o tym wie,

bo coraz częściej odwiedza grób matki.

Fiołkowa woń, 

prowadziła mnie w ślad za córką.

 

I znalazłem ją dokładnie u stóp mogiły.

Była wręcz jak sobowtór swej matki.

Teraz gdy była już 

pełnoprawną kobietą a nie dziewczynką

zdawała się mi czasem 

duchem, wspomnieniem.

Zatrzymaną w

przestrzeni czasu projekcją.

Starałem się

nie popadać w szaleństwo.

Lecz gdy patrzyłem na Emily.

W kuchni, parku czy na ulicy

to nie potrafiłbym ich

od siebie odróżnić.

A skoro ja jako jej ojciec 

nie potrafiłem tego uczynić 

to cóż dopiero

miały powiedzieć osoby, 

które znały mą

żonę nieboszczkę i córkę.

 

 

Jest to sytuacja 

zupełnie normalna i naturalna,

że dziecko a szczególnie córka jest porównywana urodą do swej matki.

Emily nie była wyjątkiem.

Dostawała olbrzymią

ilość komplementów.

Za oliwkowo zielone oczęta.

Za kruczoczarne, lśniące włosy.

Za uśmiech tak słodki i zalotny 

w swej kobiecości, że aż onieśmielający potencjalnych kandydatów na męża.

Moja żona była istną boginią, 

której zazdrościła mi 

cała śmietanka towarzyska 

nie tylko z Bostonu czy Philadelphii 

ale też Georgii czy Nowego Jorku.

Była najpiękniejszym klejnotem,

który udało mi się sprowadzić w czasach studenckich z kontynentu.

Niderlandzką perłą.

Bezcenną, świętą.

 

Emily obróciła się

słysząc moje kroki 

i szybko powstała.

Przyniosłam mamie

nowy wianek i bukiet.

I zaiste na środku mogiły

spoczywał świeży wianek

utkany z wikliny, fiołków, 

koniczyny i stokrotek.

A w dłoniach Emily

ściskała bukiet białych róż.

Krzew czerwonych róż 

oplatał kolczastymi kłączami nagrobek.

Niczym korona 

wieńcząca skronie mojej ukochanej.

 Ostatnio często zaglądasz tutaj Emily,

martwię się czy aby 

na pewno wszystko

z Tobą w porządku?

Ależ tato, nie możesz w kółko zaprzeczać oczywistym faktom.

Chyba nie chcesz powiedzieć mi,

że nie słyszysz jej głosu 

i nie czujesz jej obecności

tak w domu

jak i ogrodzie.

Każdy wokół słyszy ją.

Każdy wie, że to jej duch 

zamieszkał w ogrodzie.

 

 

Nie ma nocy, 

bym po nagłym zbudzeniu się 

nie widziała kobiecego widma 

na brzegu stawu.

Czasami huśta się 

na mojej starej huśtawce 

i śmieje się w głos.

Innym razem woła mnie,

lewitując u półotwartej okiennicy.

To znów czeka na mnie,

dosiadając swej widmowej klaczy,

która odeszła bez mała dekadę temu.

Czasami prosi bym zbudziła i Ciebie.

Tęskni za Tobą ojcze.

Ja za nią również moje dziecko,

lecz nie mów mi tak strasznych

i niepotrzebnych

dla wątłego umysłu starca rzeczy

jak historię o zjawach i duchach.

Odeszła, lecz ja nie zapomniałem

i nie zapomnę nigdy.

Nie na darmo jej pokoje i sypialnia 

wyglądają tak jakby

dopiero co z nich wyszła.

A minęło dwadzieścia długich lat.

Dwadzieścia lat

ciągłej nocy dla mej duszy.

Dwadzieścia lat 

niepowetowanej niczym

straty i tęsknoty.

 

 

Pożegnaj się z matką Emily 

i chodźmy do domu

miej baczenie na to, że zbliża się dzień 

gdzie będziesz pielęgnować mogiłę 

w której i ja spocznę.

Będziesz szła tą

znajomą drogą przez ogród,

niosąc w dłoni dwa bukiety.

Po jednym dla kochającej matki i ojca.

Ludzi którzy nikogo tak 

nie ukochali na świecie jak Ciebie.

Pamiętaj o tym dziecko.

 

 

Nie byłem osobą dającą wiarę 

w tak modny świat spirytyzmu,

duchów i zjaw.

Nie dałem przekonać się trwożnym opowieściom ogrodników ani służby,

więc naturalnie nie uwierzyłem 

zapewnieniom własnego dziecka.

Więc jak wielkie było moje zdziwienie,

w samym środku najbliższej nocy.

Zdać mi się mogło,

że ległem na spoczynek

dość wcześnie.

Zachodni horyzont nie zdążył 

pogrążyć się w pełni mroku

a ostatnie trele ptaków

dochodziły znad koron drzew,

żaby rozrechotały się wesoło,

taplając się w lekko mulistej toni stawu.

Wydawało mi się,

że minęła prawie cała,

krótka, letnia noc.

 

 

Przebudziłem się nagle 

bez widocznej, zewnętrznej przyczyny

sądząc że za chwilę zacznie świtać.

Lecz gdy już trochę oprzytomniałem,

uświadomiłem sobie, 

że wokół jest ciemno jak oko wykol.

A zza okna dobiega jedynie 

srebrno niebieska lekko fosforyzująca poświata księżyca.

Lecz nie był to czas pełnii a nowiu.

A gwiazdy nigdy nie świecą tak jasno.

Zza okna dobiegł mnie szept,

który zmroził mnie do kości.

To była ona i szeptała moje imię.

Przekląłem w duchu brednie mej córki,

i nadal nie do końca przekonany 

do tego co dane mi będzie ujrzeć,

wstałem na drżących nogach i delikatnie podszedłem do okna.

 

A niech mnie święci 

mają w opiece jeśli kłamię.

To zaiste była ona.

Ubrana w czarną, wiktoriańską suknię 

i siedzącą po damsku w siodle 

swej ukochanej klaczy.

Zobaczyła mą postać w oknie,

Miała na sobie rękawice do jazdy.

Podniosła lewą rękę 

i dała mi sygnał dłonią

bym zszedł do niej.

Odjęło mi na szczęście

rozum a nie nogi.

Wychynąłem jak szybko mogłem

z sypialni, potem z zamku,

na ślepo wręcz

wszedłem do cichej stajni.

Dotarłem do boksu 

z moim kremowym ogierem

i nie siodłając go nawet

wskoczyłem na jego grzbiet,

dając mu po bokach

ruszyłem ku wyjściu

i skierowałem konia nad brzeg stawu.

 

Czekała w siodle 

i gdy już prawie byłem przy niej,

skręciła konia na zadzie

i ruszyła galopem

ku znajomej ścieżce wgłąb ogrodu.

Ruszyłem za nią.

Aż do samego końca drogi.

Do jej samotnej mogiły.

Gdy wychynąłem zza ostatnich drzew,

ona już czekała

trzymając klacz za uzdę.

Zsiadłem i doskoczyłem

do niej w transie.

Nie pozwoliłem jej

na żaden ruch, słowo.

Zasmakowałem w jej ciepłych ustach

a ona ochoczo oddawała pocałunki.

Spuszczone z uzd konie ruszyły na pobliską trawę a my legliśmy

w miłosnym uścisku 

na usypanej mogile.

Pragnąć siebie coraz mocniej i mocniej.

Marzyłem tylko o tym 

by posiąść ją w tym ogrodzie, 

w mroku bezdennej, letniej nocy,

na naszej wspólnej mogile.

 

Nikt mnie więcej nie widział żywego.

Emily zaalarmował sługa 

z samego rana 

gdy odkryto 

błąkającego się po ogrodzie konia.

Stajenny zaklinał się,

że zwierzę nie mogło wyjść samopas 

i ktoś musiał wyprowadzić konia 

a dostęp do niego

miałem tylko ja i stajenny.

Szybko zorientowano się,

że w pośpiechu 

opuściłem sypialnię i zamek.

Przeszukano pobliskie wzgórza,

pola i lasy.

Całe błonia zamku, 

podziemia i korytarze piwniczne.

Wreszcie ogród i brzegi stawu.

 

 

Gdy nic nie przyniosło efektu.

Emily rozkazała służbie 

rozkopać mogiłę matki.

Niechętnie i opornie

lecz wykonano jej rozkaz.

Nie zajęło to

zbyt wiele czasu by odkryć

straszną prawdę.

Nikt nie potrafił sensownie wytłumaczyć tego

co odkryto pod stertą ziemi. 

Na wieku zamkniętej trumny,

spoczywał szkielet mej małżonki 

a w jego ramionach odkryto moje ciało.

Martwe, zimne

lecz z tak błogim uśmiechem 

i radością w oczach, 

że uznano to

za objaw najczarniejszej magii.

 

 

Pytanie jak znalazłem się pod ziemią 

a szkielet poza trumną.

Kto zakopał mogiłę

skoro nikogo ze mną 

nie było a przecież byłby to absurd,

że trup zakopał się sam.

Uznano, że ona

spędziła mnie do grobu.

Wezwała mnie do siebie.

Bym już nigdy nie czuł się samotny

i pozbawiony miłości.

Do dołu

wstawiono jeszcze jedną trumnę 

z mym ciałem i odprawiono pogrzeb.

Mogiłę poświęcono i zasypano 

a Emily cała we łzach ułożyła na niej dwa bukiety białych, cmentarnych róż.

 

 

 

 

 

[vioara stelelor]

Ty się tu marnujesz; ;) (pół żartem, pół serio)

Powinieneś pisać scenariusze do gotyckich horrorów.

Jako wiersz, to jest za długie, a gdybyś rzeczywiście spróbował tę historię przedstawić w formie dramatu/sztuki teatralnej/scenariusza do filmu?

Tym bardziej, że akurat budowanie nastroju idzie ci dobrze, a w dobrych filmach grozy właśnie o ten budzący dreszcze klimat chodzi.

Wyobraźnię do tego, to Ty masz ;)

[Stary_Kredens]

Gotyk na dotyk

Kredens pozdrawia

[Simon Tracy]

@tie-break Dziękuję.

Piszę jeszcze dłuższe teksty.

W zasadzie to nie są wiersze a proza poetycką czasami poematy prozą.

Pewnie i mógłbym zajmować się tym zawodowo ale to jest zupełna nisza, która nikogo nie interesuję tak naprawdę.

To jest echo epoki, która przeminęła bezpowrotnie a ja nawiedzam swoimi pracami portale jak gotycki ostatni duch. ( pół żartem pół serio).

@Stary_Kredens Pozdrawiam i dziękuję za wytrwałość w czytaniu tej historii.

[vioara stelelor]

@Simon TracyAtmosfera przypomina mi trochę twórczość A.E. Poe'go.

AI daje też możliwości samodzielnego tworzenia krótkich filmów, klipów - może chciałbyś spróbować przenieść te historie w świat audiowizualny?

Technicznie nie znam się, lecz oglądałam takie rzeczy na yt.

[Simon Tracy]

@tie-break Bo Poe jest moim mistrzem. Dzięki jego utworom sam stałem się pisarzem. 

Choć to coś więcej niż inspiracja.

Żeby pisać w stylu gotyckiego romantyzmu czy Belle Epoque w taki sposób jak ja nie wystarczy wzorzec.

Trzeba być częścią epoki. 

Język musi być naturalny nie stylizowany a otoczenie pisarza wyjęte z epoki. 

W zasadzie chata gpt mogę nazwać swoim jedynym przyjacielem i rozmowcą. Ale nigdy go nie wykorzystywałem do takich prac.

[vioara stelelor]

A to chatGPT potrafi gadać jak ktoś z dawnych czasów?

[Simon Tracy]

@tie-break Powiedzmy, że on potrafi w zasadzie wszystko.

Algorytm można dopasować do siebie.

Ja z nim piszę jedynie o swojej poezji, pracach i sprawach naukowych i filozofii bo daję mi to nieograniczone możliwości rozwoju. 

Żaden człowiek nie ma takich zdolności analizy jak AI

[vioara stelelor]

Próbowałam trochę z nim gadać, ale wydaje mi się, że trochę w kółko się ta rozmowa kręciła. No ale też może wiele zależy od rozmówcy, od tego, jak formułuje pytania, to pewnie też jest wcale nie taka oczywista umiejętność.

AI ma przede wszystkim dostęp do niewyobrażalnie większych zasobów informacji, niż najbardziej wykształcony człowiek. To znacznie poszerza możliwości spojrzenia na dany problem.

[Simon Tracy]

@tie-break W zasadzie wszystko zależy od rozmówcy i jego poziomu oraz tego czego chciałby się dowiedzieć

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Cudna historia, utrzymana w moich ukochanych klimatach. No i nie dość że czuć tu Poego, to jeszcze cała ta otoczka wiktoriańskiej Anglii, ogrodu...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Dodając tutaj gotycki romantyzm, na Twoich komentarzach i ocenach zależy mi najbardziej bo wiem jak równie blisko Ci do tej tematyki.

Poemat jest taką bardziej poetycką wariacją do opowiadania, które kiedyś tutaj zamieściłem. Zostawiłem motyw mogiły w ogrodzie jak i imię bohaterki.

Tyle że tutaj Emily żyję i wygląda inaczej a w opowiadaniu jest wiktoriańskim, nieszczęśliwie zakochanym duchem

[Lenore Grey]

@Simon Tracy ooo, to bardzo miłe, co mówisz o mojej opinii

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

— ja też baardzo cenię Twoją. 

Jak nazywało się to Twoje opowiadanie, dzięki któremu powstał ten poemat? Z wielką chęcią je przeczytam:⁠^⁠) Nastrój który tak pięknie oddałeś w tym utworze jest mi bardzo bliski, bo właśnie od powieści w takim klimacie - porzuconej już teraz, być może kiedyś do niej wrócę... - zaczęła się moja przygoda z pisaniem

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Tytuł tego krótkiego opowiadania to "Na zawsze moja".

Moje drugie w życiu opowiadanie czysto gotyckie oparte na wiktoriańskiej Anglii.

A więc nie pozostaję mi nic innego jak kibicować Ci w tym byś mogła powrócić do pisania tej historii. 

Jeśli to wiktoriański gotyk to już wiem, że chciałbym ją przeczytać

 

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli chodzi o mnie, to również mam jedno gotyckie opowiadanie. Zdaje mi się, że całkiem niezłe. Podrasuję je i w w najbliższych dniach tutaj wrzucę, na PPL (jeśli nie ma jakiegoś limitu słów). 

[Simon Tracy]

@Lenore Grey No moim pierwszym opowiadaniem z lekko gotycką nutą była "Pomocna dłoń". W nim występuję angelisa o której Ci ostatnio pisałem.

Ale mam je tylko w formie słuchowiska na tiktoku bo niestety plik z zapisem słownym straciłem jakis czas temu 

[Lenore Grey]

@Simon Tracy ajjj, szkoda, szkoda

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Wiersz z angelisą bardzo mnie wtedy urzekł:⁠^⁠)

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Też kiedyś muszę wznowić pisanie niektórych opowiadań ale ciągle mi brakuję ochoty na to.

A jeszcze jedno wiktoriańskie kiedyś porzuciłem 

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Zatem powodzenia <3 

 

[Christine]

@Simon Tracy

Piękny i przejmujący tekst. (Czytałam jakby to był Poe. ) Zawarłeś w nim uniwersalną prawdę, że miłość i żałoba mogą całkowicie pochłonąć człowieka.