Poranna kawa

[tie-break]

(...) a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju 

I zapomnij że jesteś gdy mówisz że kochasz

ks. J. Twardowski.

 

Odtąd jesteś cały dla niej. Albo bądź pomalutku, jeśli wciąż nie umiesz.

 

Niczym kawa w kubku stawiana codziennie przed wschodem,

na kuchennym stole, przy zaśnieżonych oknach. Czujesz, jak ją budzi, ogrzewa.

 

I już cię nie ma. Tylko pusty kubek pragnie na nowo aromatu i ciepła,

drży jeszcze od dotyku jej dłoni.

A ona zmienia się w pierwszy pieszczotliwy promień

nad miastem.

 

Wystarczy ciebie dla niej na wszystkie poranki?

 

Gdy mówisz, że kochasz, pozwól i zaufaj,

niech teraz ona nie zapomni, że jesteś.

 

 

 

Edytowane 12 godzin temu przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@tie-break Miłość nie psuje się od powolności.
Psuje się od pośpiechu albo od lęku.

Pięknie napisałaś. 

[tie-break]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Alicja_Wysocka A to akurat prawda, jak mawiają, pośpiech jest dobry tylko przy łapaniu pcheł. 

Miło, że jesteś i czytasz.

 

[wierszyki]

 

O przemijaniu i istnieniu w nieskończoności.

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

Edytowane 11 godzin temu przez wierszyki
Może jednak parafraza :) (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

Nie cierpię kawy... ale poranna powolność urzeka :)

[Berenika97]

@tie-break

 

Piękna  metafora kawy - coś pozornie prostego i codziennego staje się symbolem troski, ciepła i obecności. Kawa nie jest tutaj tylko napojem - to rytuał, który budzi i ogrzewa, to sposób na bycie dla kogoś, nawet gdy fizycznie się odchodzi.

[tie-break]

@wierszykiTak, można uznać, że ktoś, kto kocha, postrzega duszę drogiej mu osoby jak nieskończoność, gdy świadomie znikają granice jego ego.

W  dobrym kierunku zmierzasz.

@CharismafilosDzięki. W zasadzie może być i  herbata,  piwko, cola, czy woda. To bez znaczenia ;) Myślałam o pokazaniu przez ten obraz, jak energia jednej osoby zostaje przelana w tą drugą. Oczywiście pozytywna energia ;)

@Berenika97 To prawda, rytuały (oczywiście rozumiane w sposób niedosłowny, ale jako piękna rutyna w życiu) są ważne, bo spajają i dają poczucie bezpieczeństwa.

Miałam też na myśli to, że w miłości człowiek przestaje żyć dla własnych potrzeb i własnego "ja". Celem jego istnienia staje  bycie - dla niej, dla niego, kiedy przestawia się hierarchia wartości oraz dążeń, a własne zasoby zostają ofiarowane ukochanej osobie.

Najlepiej, oczywiście, jak to jest zrównoważone i ten przepływ jest obustronny, w odwzajemnionej, zdrowej miłości.

[Charismafilos]

@tie-break dziękuję za uchylenie rąbka autorskiej weny :) a że pozwolę sobie zabrać z Twojego dzieła, to co mnie urzeka ;) - to biorę właśnie powolność poranka... doskonale ją znam... choć w wersji mono ;)

[tie-break]

@CharismafilosTo prawda.

O poranku wszyscy funkcjonujemy w slow motion;)

[Charismafilos]

@tie-break a i kawa może zostać, lubię jej zapach... i fusy się pod krzaczek papryki nadadzą! Cóż za przydatny wiersz!!! Dziękuję jeszcze raz :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mówiąc powolność miałem na myśli upływ czasu... ja akurat zaczynam dzień od gimnastyki. To już 3 benefit z Twojego utworu haha ;)

[Mitylene]

@tie-break ciekawa personifikacja kubka drżącego i pragnącego dotyku. Metaforyczny wiersz o potrzebie wzajemnej miłości. Motyw kawy sprawia ,że czuć ten  unoszący się aromat, otulający troską i bezwarunkową miłością...

[Christine]

@tie-break
Bardzo ładny wiersz. 

 

[andrew]

@tie-break

...

a ona

ona nie zapomina

nawet gdy ...

przystraja codzienność

robi jej makijaż

chce abyś ...

to wystarcza

nie myśli o sobie

... 

jednak czasami 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia przy TEJ kawie