Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Bardzo ładnie napisane, ale na pewno dasz radę jeszcze zmienić, by liście rosły na krzewie.

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

W sumie można tak napisać. To takie wtedy listki gdzieś ściśnięte w jednym skupisku, co podkreśla następujące dalej oddalenie.

 

Ja jednak jako czytelnik przez pryzmat czytania Twoich wierszy, widzę ładne młode listki wyrastające z jednego krzewu.

Pzdr  

 

 

Edytowane przez wierszyki (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Dziękuję Sylwester. Jak rozumiem bardzo osobisty wiersz. We mnie uruchomił wspomnienia mojego przyajciela, który uczył mnie terenoznastwa, pierwszej pomocy i tego jak stawiać namioty, a potem przyszła po Niego śmierć. 

 

Samo życie. 

 

Pozdrawiam serdecznie, wszystkiego dobrego w nowym roku ! 

Gość vioara stelelor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

No akurat nie w tym przypadku, bo dawny przyjaciel umarł.

 

Wiele przyjaźni się rozpada, nie tylko dziecięcych, i nie ma w tym złej woli.

Większość ludzi adaptuje się do swojej teraźniejszości i wciąż aktualizuje swoje relacje, w zależności od bieżących potrzeb, celów, możliwości, zasobów.

 

No i w dobie social mediów jakby coraz mniej liczy się przyjaźń, a coraz bardziej - bycie na liście.

Przyjaźń wymaga czasem poświęcenia, czasem czasu, czasem wysiłku, czasem uruchomienia emocji, a bycie na liście - jedynie kliknięcia myszką.

  • Sylwester_Lasota zmienił(a) tytuł na *** (miałem kiedyś przyjaciela)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...