BITWA MRÓWEK część druga - ostatnia.

[Wiechu J. K.]

BITWA MRÓWEK część druga - ostatnia.

 

Pierwsze rzędy zatrzymały się w bezpiecznej odległości. Nastała grobowa cisza. Słychać tylko było szelest liści na pobliskich drzewach poruszanych powiewem. Nawet wiatr nie chciał przeszkadzać.
Po prostu zdębiałem, coś takiego zdarza się tylko w opowieściach fantastycznych. 
Zdumienie moje było nie do opisania, a moje oczy z niedowierzaniem analizowały ten widok, bo kogo by nie zaskoczyło takie zachowanie małych istot.
Dwie duże armie mrówek stają na przeciwko sobie gotowe do okrutnej walki, a polana z zielonego koloru zamieniała się w czerwono czarny dywan. 
Przelotna myśl otarła się o mój umysł: Co było powodem tej konfrontacji?! Z ludzkiego punktu widzenia będą toczyć bój o cały pobliski teren, czyli taki mrówkowy terytorialny spór. 
Coś zaczęło się dziać i musiałem zaprzestać swoich domysłów o co w tym wszystkim chodzi koncentrując się na działania dwóch armii.
Pierwsze szeregi ruszyły na siebie i rozpoczęły się bezlitosne i okrutne działania obu stron. Wszystkie mrówcze żeby, a raczej żuwaczki nie pozostawały bierne. Trupy i ranne mrówki gęsto pokrywały drogę swoimi małymi ciałkami.
Musiałem pozostać cichym świadkiem tej masakry, nie w mojej mocy było zakończenie tego konfliktu. Żałowałem tylko, że nie mam ze sobą aparatu fotograficznego, a jeszcze lepiej kamery do filmowania.
Mrówki bezlitośnie kontynuowały swoje dzieło zniszczenia i trudno było określić na czyją stronę przechyla się szala zwycięstwa.
Słońce już zaszło, gdy losy bitwy rozstrzygnęły się na korzyść czarnych mrówek. Niedobitki i resztki czerwonych mrówek uciekały w głąb lasu, lecz nie dane im było przeżyć, czarne mrówki zniszczyły wroga doszczętnie. Polanka należała do niech.
Pamięć o tym wydarzeniu pozostała mi głowie na zawsze. Zmęczony, wróciłem późnym wieczorem do domu. Nie mogłem zasnąć, a mój umysł wciąż analizował to coś co było na pograniczu fantastyki naukowej i rzeczywistości.
Na drugi dzień poszedłem zobaczyć pobojowisko, a moje zdziwienie znów ogarnęło umysł. Na polance nie było żadnego dowodu stoczonej bitwy. Zauważyłem jednak, że czarne mrówki budują duże mrowisko i zagospodarowują się na zdobytym terenie.
Pomyślałem wówczas, że ta bitwa tylko mi się przyśniła, lecz ku mojemu zaskoczeniu odkryłem dowód na potwierdzenie całego wczorajszego zajścia, czyli stos zwłok czerwonych mrówek przygotowanych do konsumpcji i ułożonych w grupie małych kopców.
Zawsze podziwiałem pracowitość i mądrość mrówek, ale po tamtym zdarzeniu pozostał mi niesmak ponieważ mrówki jak ludzie są w stanie eksterminować swój własny gatunek.

 

Styczeń 1977 roku.

 

KONIEC

 

 

 

 

******************************************************

Edytowane 23 Grudnia 2025 przez Wiechu J. K. (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

@Wiechu J. K. Fajny, refleksyjny tekst. Mógłbyś się zabawić w pana Boga oblewając obie armie wodą, dla ochłonięcia i powstrzymania niszczenia.  Może by zrozumiały, że siła wyższa jest przeciw takim rozwiązaniom. Pozdrawiam

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Marek.zak1 Dziękuję Marku! Tak, rzeczywiście mógłbym zabawić się w Pana Boga, lecz tak jak Pan Bóg  zdecydowałem nie interweniować w zaistniałą  rzeczywistość. Pozdrawiam ;)

[Berenika97]

@Wiechu J. K.

Zainteresował mnie Twój tekst o bitwie mrówek.

Przeczytałam w sieci, że czarne i czerwone mrówki potrafią walczyć między sobą, często o terytorium i pożywienie, i jest to naturalne zjawisko. "Walki te obejmują gryzienie, żądlenie (u gatunków z żądłem) i pryskanie kwasem mrówkowym, a czerwone mrówki, zwłaszcza ogniste, są znane z agresji i zdolności do organizowania brutalnych starć, które mogą zakończyć śmiercią". Czerwone mrówki (szczególnie te agresywne gatunki) są często stroną inicjującą lub bardziej agresywną. Być świadkiem takiej bitwy - to niesamowite zdarzenie. 

 

Wszystkiego Najlepszego w Nowym Roku!

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 Dziękuję i również życzę Do Siego Roku!  Co prawda to opowiadanko to czysta fantastyka, lecz zgadzam się z tym, że zobaczyć coś takiego byłoby fenomenem. Pozdrawiam serdecznie i noworoczne. :)