Proktolog

[Migrena]

 

 

 

W gabinecie pachnie spirytusem i lękiem,
jakby ktoś polał podłogę wspomnieniami wszystkich, którzy tu przed tobą
oddali swoje wnętrza na pastwę medycznej archeologii.

Kładę się na boku -
jak ofiara składana bogu
który lubi zaglądać tam, dokąd nikt nie chce się przyznać.
Łóżko chłodne jak zimowa rzeka,
po której mają popłynąć moje najskrytsze mroki.

Lekarz wchodzi.
Maska, rękawiczki, spojrzenie spokojne jak u  trupa po bitwie.
W dłoniach trzyma urządzenie -
wygląda jak wąż zrodzony z kabla i ciemności,
jak stworzenie, które nauczyło się widzieć w piekle lepiej niż ludzie na ziemi.

- Proszę się rozluźnić, mówi łagodnie,
jak kat, który przed egzekucją pogłaszcze cię po głowie,
żeby wiedzieć, jak będzie wyglądała twoja twarz,
kiedy opuszczą ją resztki godności.

Wąż rusza.
Czuć tylko chwilę ciszy, tę jedną sekundę pokoju,
jak przed trzęsieniem ziemi,
kiedy ptaki milkną, bo wiedzą,
że zaraz świat się otworzy.

A potem - wejście.
Jakby ktoś wsuwał kamerę w jaskinię pradawnego potwora,
który właśnie przypomniał sobie, że jeszcze żyje.

W tej chwili poczułem też,
jakby moje wnętrzności były Ministerstwem Spraw Wewnętrznych,
a lekarz – wysłannikiem kontroli, który przyszedł sprawdzić,
czy w piwnicach tej instytucji
nie fermentuje przypadkiem
jakaś nielegalna opozycja
zbudowana z komórek, polipów i wyrzutów sumienia.

Wnętrze mnie staje się tunelem z czerwonych ścian,
galerią starożytnych obrazów bólu i pamięci,
korytarzem, w którym echo moich strachów
odbija się jak moneta rzucona w studnię bez dna.

Lekarz przesuwa endoskop powoli, precyzyjnie,
jak kartograf rysujący mapę zapomnianego królestwa,
w którym każdy zakręt pachnie wstydem,
a każda struktura drży jak gatunek wymierający na twoich oczach.


W pewnej chwili miałem wręcz wrażenie,
że uczestniczę w jakimś liturgicznym obrzędzie -
jakby lekarz był kapłanem
Świętego od Lewej Strony Człowieka,
bóstwa, które nie prosi o modlitwy,
tylko o dostęp do jelita i dobre oświetlenie,
żeby lepiej czytać z człowieka jak z otwartego pisma.


Nagle zatrzymuje się.
-  Oho…, mruczy, a jego głos brzmi,
jakby znalazł  złoty posąg Tutanchamona.

Nachyla się do monitora, oczy mu błyszczą.

- Proszę pana… ależ piękny polip.
gdybyśmy żyli w renesansie, to już by Pana wnętrzności wystawiali w Mediolanie, mruczy z zachwytem.

Polip wyglądał, jakby za chwilę miał wstać,
otrzepać sobie krawędź,
poprawić fryzurę z błony śluzowej
i zapytać jurorów, czy przechodzi do kolejnego etapu,
bo przygotował układ taneczny na finał.

- A ten polip… Caravaggio by się popłakał

Ja w tym momencie czuję,
że moje ciało chce uciec wszystkimi otworami naraz,
jak dziecko złapane w środku nocy przez własny cień.

A on patrzy na polipa… jak na cud narodzin.
Jak na kwiat, który wyrósł w jaskini, w miejscu,
gdzie nie powinno być żadnego światła.

- Zobacz Pan, szepcze namiętnie,
jak baśniowo osadzony, jak malutki księżyc w orbicie tkanki.
- Proszę spojrzeć,  wskazuje na monitor  jakby prezentował mi trofeum.
- To jest… artystyczne.

A ja czuję, że zaraz wyparuję z nerwów.
Że gdyby ten polip miał oczy,
to patrzyłby na mnie z wyrzutem,
że wpuściłem w siebie światło obcych.

- Trzeba go usunąć,  mówi wciąż z zachwytem,
- ale szkoda, bo jest… taki poetycki jest.

Gdyby mógł, powiesiłby mój polip na ścianie gabinetu
jak medal za odwagę w cierpieniu.


Lekarz porusza urządzeniem dalej,
wąż skręca,
a ja czuję, jakby ktoś próbował odtworzyć
w moim wnętrzu wszystkie wojny,
jakie ludzkość przeżyła.

- Jeszcze kawałek,  mówi cicho.
-  Musimy dotrzeć do samego końca.
Tam kryją się odpowiedzi.
Albo powody do dalszych pytań.

Czuję, jak kamera zagląda w miejsca,
którym nigdy nie nadano słów,
które były tylko cieniem, wstydem i milczeniem.
Teraz wszystko zostaje oświetlone,
jakby moje wnętrze było sceną teatralną,
a lekarz reżyserem spektaklu, którego nie chcę oglądać.

Wreszcie wycofuje sprzęt - powoli,
jak ktoś, kto wychodzi z podziemi,
ale zostawia tam lampę, żeby pamiętać drogę.

- Dobrze poszło, mówi pogodnie.
- Piękne wnętrza. Bardzo inspirujące.

Wychodzę.
Nogi miękkie jak papier po deszczu.
Świat zewnętrzny kołysze się,
jakby dopiero teraz musiał dopasować się
do tego, co zostało właśnie poznane.

Za mną zamykają się drzwi gabinetu,
a ja wiem, że wąż światła i kabli
właśnie wita kolejnego,
uśmiechając się zimnymi sensorami,
jakby już wiedział,
jak wygląda ciemność w środku następnego człowieka.

 

 

 

 

 

 

 

 

[aff]

Trochę podobne jak Dentysta, ale mały księżyc w orbicie tkanki przewyższa nawet bonzai.

W każdym razie dostrzegam przebłyski fascynacji literaturą haiku.

Mężczyznom być może jest trudniej z uwagi na węże. 

Ale trud odnalezienia polipa uwieńcza zmagania związane z przygotowaniem do zabiegu 

Bardzo dobre przesłanie zwłaszcza dla wszystkich panów 

Pzdr

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Oczywiście przebłyski odnoszą się do akceptacji minimalizmu formy 

Edytowane 30 Listopada 2025 przez wierszyki (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@wierszyki

 

dziękuję:)

 

proktologowie (!!!) też uwielbiają panie:)

 

z różnych względów:)

 

dzięki i pozdrawiam:)

 

 

[Marek.zak1]

Poezja i d.. zawsze były sobie bliskie, a Ty dałeś nowy wymiar temu związkowi. Brawo. Swoją drogą gratuluję poddaniu się kontroli, wykazałeś się świadomością i wielką mądrością. 

Pozdrawiam

[aff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ależ tam jest tak maleńka dziurka w tej okrywającej tkaninie. Że naprawdę chyba trzebaby lubić wyłącznie wnętrze ;) pzdr

[Migrena]

@wierszyki

 

a to nie wiedziałem:)

 

myślałem, że na golasa:)

 

świntuch i marzyciel jestem!

 

dziękuję,:)

 

 

 

@Marek.zak1

 

o nie !!!!!!!!!

 

niczemu się nie poddałem.

 

wyobraźnia :)

 

dziękuję Marku;)

 

 

 

[violetta]

Lepiej przejdź na post, a nie do lekarza:)

[Christine]

@Migrena Świetny wiersz, w którym wstyd przykryłeś ironią, groteską i surrealistycznymi obrazami. Czuję się, jakbym odwiedziła galerię sztuki wnętrzności. Masz niesamowitą wyobraźnię! Zaczynam być fanką Twoich tekstów. :))))

[violetta]

@Christine lekko przesadzone, nie moja poezja. 

[Christine]

@violetta Rozumiem, ale to moja poezja. :)))

[Migrena]

@Christine

 

och, Christi.

 

a ja już jestem fanem Twoich komentarzy:)

 

jak tak dalej pójdzie to za tydzień otworzymy sobie swój własny FanClub - Christi & Migrena.

 

dziękuję pięknie.:)

 

serdeczności dla Ciebie.:)

 

 

 

 

 

@Christine

 

i ja jestem z Tobą. :))))))))

[Christine]

@Migrena Ciekawy będzie ten Fan club ,mój pierwszy. Ale może czas już do jakiegoś fajnego należeć. :)

[Migrena]

@Christine

 

nie wiem jaki nam "wyjdzie".

 

ale jak Ty w nim będziesz to musi być fajny - nawet jak on by tego nie chciał.:))))))

 

 

 

 

[Christine]

@Migrena Jakt to on? Myślałam o Tobie. 

[Migrena]

@Christine

 

wiem.

 

ale ja napisałem o nim czyli o naszym FanClubie.:)))

 

a w środku Ty i ja.:)

 

 

 

@Christine

to dla Ciebie:)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Christine]

@Migrena Rozumiem już jeżeli chodzi o nsz FanClub. :) A za słoneczka bardzo dziękuję - w ten mroczny wieczór rozjaśniły moje wnętrze.  :))))

[iwonaroma]

Nieprawdopodobne, że z takiej tematyki można usnuć tak świetny wiersz :) W życiu bym nie pomyślała ;)

[Migrena]

@KOBIETA

 

Dominiko.

 

jutro........

 

bo tak, 

dwie rzeczy są pewne.

śmierć i podatki.

 

to ja jutro.....o urzędzie skarbowym napiszę.:)

 

dziękuję.:)

 

za muzyczkę bardzo też,:)))))))

 

 

 

 

@Christine

 

Christi.:)

 

a niech słońce rozświetla Twoją duszę radością i szczęściem.:)

 

bądź pięknem galaktyki.:))))

 

 

 

 

 

@iwonaroma

 

Iwonko.

 

dziękuję za Twoje cudowne słowa. :)

 

 

[viola arvensis]

@Migrena masz ten dar rozbawiania do łez i wzruszania do łez tekstami. Groteska na najwyższym poziomie. Rozbawiłam się wysmienicie i na pewno będę do tego tekstu wracać w mroczniejszych swoich momentach. 

Znakomity ! 

 

[Migrena]

@viola arvensis

 

Wiolu.

 

dziękuję za Twoje wspaniale słowa,!

 

dodajesz mi otuchy.

 

super.:)