Ocalenie

[huzarc]

 

Gdy niebo runęło na głowy otwartymi ustami,

z krtani wbił się lament pokonanych,

który — w krzyż złożywszy pęknięte ramiona —

przytulił się do hebanowej ziemi.

 

A inni wnieśli przeciw nim włócznie, ostre jak pamięć,

i poświęcając miliony,

nakazali ołów błękitu dźwignąć

ponad spocone ich czoła.

 

Gdy już ciężar nabrał pozoru wysokości,

wtenczas długie palce

wyrżnęły w nim mętną

żarówkę słońca i odrobiną krwi

wkleiły cekiny gwiazd w ich nieme oblicza.

 

[violetta]

@huzarc jak jakiś wojownik:)

[Migrena]

@huzarc

 

made in huzarc.

 

co nam utwór mówi ?

niewiele, a jednocześnie wszystko.

lapidarnie ujmę to tak :

 

****Świat potrafi stworzyć nowe niebo - ale zawsze z tego, co najpierw zgniótł pod stopami.****

 

i to byłoby na tyle.

 

lektura do zamyśleń !

 

 

@violetta

wojownik którego jeszcze nikt nie wymyślił !!!

[Marek.zak1]

Porażająca pierwsza i druga część, trzeciej nie rozumiem. Pozdrawiam

[huzarc]

@Marek.zak1 Nadzieja… w nowy, lepszy świat, od początku. Pozdrawiam 

[A-typowa-b]

@huzarc  dobre. 

[KOBIETA]

@huzarc

 

Brzmi niczym apokalipsa z lekkim połyskiem cekinów :) 

jest nadzieja w błękicie :) 

 

huzarc :) dostrzegam blask czerwieni ;)

pozdrawiam :) 

[violetta]

@Migrena no jeszcze nikt:)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - trudny wiersz - ale może tylko dla mnie - 

                                                                                       Pzdr.

[Berenika97]

@huzarc Wiersz tworzy mocny, niemal apokaliptyczny obraz ludzkiego cierpienia i konfliktu. Język jest gęsty od metafor - co nadaje tekstowi surrealistyczny charakter. Wiersz o destrukcji, pamięci i złudnym wysiłku nadania sensu temu, co zostało zniszczone.

[Nata_Kruk]

@huzarc... tak na luźno... jest dobrze, gorzej, nijak... źle, tragicznie.. trzeba nieźle napsuć, zniszczyć, zdeptać...

żeby za jakiś czas było ponownie dobrze. Cały, ale puenta... super.