Z poziomu kamieni

[huzarc]

Z poziomu kamieni — jest to bez znaczenia.

Nie mam ich otulonej wszechświatem  struktury,

przylepionej spazmem skorupy do skóry,

Lecz czuję ich sens rozłupanego w klin istnienia.

 

Potrafię jednak językiem skraść ich kształt mnogi,

bezduszność uczynić wzorem swej kruchej drogi,

i zabić krawędzią ostrza — w narożu skroni.

Nikt mi tego nie odbierze, ani nie zabroni.

 

[Annna2]

@huzarc  myśl moja pierwsza : 

"Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący"

( Hymn o miłości).

Druga myśl.

Każde istnienie na ziemi, od źdźbła trawy, poprzez kamienie, ma swoją przeszłość i pamięć.

I to wszystko jest po coś. Ludzie,  potrafią językiem opisać czuć:

 kształt mnogi,

bezduszność uczynić wzorem swej kruchej drogi.

A kamienie, polne, przydrożne są niemymi świadkami-( tysiącletnimi) historii.

 

 

Edytowane 29 Października 2025 przez Annna2 (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@huzarc

 

made in huzarc

 

wiersz widzę jako manifest mentalnej twardości. 

 

podmiot liryczny, doświadczony lub zmeczony kruchoscią własnej egzystencji, postanawia przyjąć postawę kamienia :

 

obojętność jako pancerz.

 

brzmi to w wierszu -  poszukiwanie fundamentalnej prawdy o życiu.

 

 

twardość jako forma prawdy o istnieniu 

 symbolizowane przez ostatnie dwa wersy.  

 

fundamentalna prawda tkwi nie w uczuciach ale w chłodnym uporze materii.

 

wiersz głęboki.

do zamyśleń.

dobra poezja.

 

 

 

 

[tie-break]

@huzarc Dla mnie jest to podróż do początków historii ludzkości, która zaczęła się od łupania kamieni.

Wydaje mi się, że ten wiersz podejmuje próbę opisania tego, co działo się w umyśle pierwszego hominida, który zaczął drapać się w głowę, wpatrzony w kamienie leżące na ziemi.

A ślady tej pierwszej myśli każdy człowiek nosi w sobie do dzisiaj.

[Berenika97]

@huzarc To jest piękne i niepokojące jednocześnie. Kamień jako lustro – obcy, ale jakoś zrozumiały. A ta ostatnia strofa boli. W dobrym tego słowa znaczeniu.

[Robert Witold Gorzkowski]

@huzarc i znów mocny dobitny wiersz krzyczący z poziomu kamieni. I ta determinacja i pewność ludzkiej siły czyni go drogowskazem dla myśli niepoukładanych. 

[KOBIETA]

@huzarc

 

Sens kamienia…

 

wszyscy czasami nosimy maski, by przetrwać…

W kruchości słów :) 

 

Świetnie napisany wiersz!!! Pozdrawiam:) 

 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@huzarc... również ta myśl nasunęła mi się po lekturze. Dla mnie świetnie.

Migrena, skradłam kilka Twoich słow... :)

[Tectosmith]

@huzarcA skały mogą opowiedzieć bardzo wiele, także te obrobione przez człowieka i faktycznie mogą stać się bronią, jak wszystko, co człowiek bierze do ręki. Bardzo dobry wiersz. Na przyszłość jednak radziłbym nie mieszać rymów, to nie wychodzi za dobrze. W pierwszej zwrotce jest super i niepotrzebnie złamałeś to w zwrotce drugiej. 
Pozdrawiam serdecznie. 

 

[huzarc]

@Tectosmith Dzięki, poprawię się, następnym razem:)