Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

letniak

Czarek Płatak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Czarek Płatak

Czarek Płatak

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

letniak

 

siedzę na skrzyni w rogu przy kuchni 

majtam w powietrzu nogami jeszcze 

nie dosięgają podłogi nagrywam film 

 

w głowie ciemność za lustrem okna 

żarówka się tli wydaje chybotać 

przez taniec ciem cienie co próbują

 

podpełznąć każdego w izbie dziadka 

z włosami jak druty łokciami na stole 

babkę z bochnem rozmiarów maśnicy 

 

na podołku jezykami liże stopy jezusa 

za burtą matki chybocze się z żarem 

przy ustach na chwilę obejmuje jej twarz 

 

rozbłyskiem odbija się w oczach ojca 

z butelką nad kieliszkiem brzdęk wzdryga

ucho kota na moich kolanach mruczy 

 

kiedy 

kładę mu dłoń na karku koniec taśmy

 

 

 

 

 

10
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Czarek Płatak

Napisałeś wiersz-wspomnienie, wiersz-taśmę filmową, która kręci się w głowie. I to jest mistrzowskie: narrator jest dzieckiem ("majtam w powietrzu nogami jeszcze , nie dosięgają podłogi"), ale jednocześnie kimś, kto nagrywa – obserwuje, zapamiętuje, utrwala.

To nie jest jasne, wyidealizowane wspomnienie – to rzeczywistość widziana oczami dziecka, gdzie światło i cień walczą ze sobą.

2
huzarc

huzarc

Opublikowano
Opublikowano

@Czarek Płatak

To znakomity, bardzo dojrzały wiersz,  kameralny poemat pamięci, który działa jak kadr ze starej taśmy filmowej, drżący, lekko prześwietlony, ziemisty, pełen intymnych szczegółów i dusznej emocji. Stworzy narracją z dzieciństwa, przechowywaną przez język niczym nagranie, które samo się odtwarza splatając prostotę wspomnień z ich nabożną magią.

2
Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Możliwe, że większość dzieci ma swój.. letniak.. lub podobne miejsce, skąd cichcem podgląda i obserwuje domową codzienność i takie "nagrane filmy" ewoluują w główce dziecka, z czasem

patrzy dojrzalszym okiem i... układa wiersz, jak ten tutaj.

Twój bohater snuje sam sobie opowieści z dzieciństwa i niech tak zostanie... :)

Pozdrawiam, Czarek.

 

 

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
1
  • 3 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      Bluzganie

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Alicja_Wysocka
      a co tam

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        z wymaganiami? cóż to znaczy od tego słowa cierpnie skóra i nawet kiedy się rozeznasz to bywa też, że nic nie wskórasz   kobiety za to chcą niewiele w króciutkim zdaniu wszystko powiem, że resztę da się już załatwić byle miał tylko dobrze w głowie  :)
    • Kamil Olszówka
      Bal jak za PRL-u...

      Przez Kamil Olszówka · Opublikowano

      Bal jak za PRL-u... A gdzie zawieruszyła się krztyna wstydu? Czy może spadła pod stół, Podeptana podeszwami butów?   Czy może w koszu na śmieci, Przez wszystkich zapomniana czeka w samotności, Aż ktokolwiek ją doceni, Łaskawym wzrokiem na nią spojrzy…   Bal jak za PRL-u... Pośród radosnych zabaw i śmiechów, Potoków błahych niepotrzebnych słów, Hucznie wznoszonych toastów,   Zrekonstruowane ZOMO-wców mundury, Ubranych w nie statystów groźne miny, W blasku trzaskających fleszy, O zgrozo wielu cieszą dziś oczy…   Niegdyś ścieżki zdrowia, W mundurze ZOMO-wca okrutny kat, Zimna obskurna cela, Trwożnie z Nadzieją wyszeptywana modlitwa,   Dziś strumieniami leje się szampan, Wykwintne potrawy na suto zastawionych stołach, Wzajemne głośne przekomarzania, Głośne śmiechy do białego rana…   Niegdyś walka o Honor, Brutalnie podeptana ludzka godność, Tylu szczerym, oddanym patriotom, Przez władzę w samo serce zadany cios,   Dziś głupota z pogardą, Splecione z sobą więzią nierozerwalną, Wśród elit niepodzielnie królują, Najdrobniejszą krztyną wstydu pospołu gardząc…        
    • Alicja_Wysocka
      a co tam

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Berenika97Bereniko, dobrze, że chociaż wierszem możemy się wygadać,  a ten rosół i tak będzie - ale co się namarudzimy - to nasze :)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Alicja_Wysocka
      nie chcę już być poetą

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @tie-breakWłaśnie napisałaś WIERSZ, o tym, że nie będziesz pisać wierszy! I że budujesz dom, którego nie chcesz budować - idealnie : Już widzę dziewczynę latającą w kasku i z cegłami Śmieję się tak, że aż łyżeczki w szufladzie podskakują.  To jest wiersz o zamianie słów na czyn i o marzeniu, że ktoś urządzi Ci przestrzeń, zanim Ty zdążysz powiedzieć „poczekaj”.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...