Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Miłości

Annna2
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Annna2

Annna2

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

 

 

Miłości!
Za tobą do ogrodu pobiegnę,
w mgielnej sukience i bez ramiączek.
Ty co panny słomiane na polu rozpinasz.
Grzeszny wiatr plączesz w czarnych włosach,
rozsiewasz na lata łonie.


Miłości bezwstydna.
Oplącz mnie jak winne pnącze,
w dyby zakuj, fizyczność zniewól, nałóż kaganiec.
Rozszarp na strzępy moje zmysły rozognione,
a potem głaszcz moje zgrabiałe dłonie.
Nie uspokoisz i nie dasz zasnąć przed świtaniem,
bez początku i końca ten taniec.
Ty co bywasz piękną zalotnicą,
snem i świata tajemnicą.
Miłości.

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

14
Robert Witold Gorzkowski

Robert Witold Gorzkowski

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Po prostu oczarował mnie ten wiersz. Tak erotycznych zwiewnych strof już dawno nie czytałem. Metafory rozpalają umysł. Od delikatnych strof „Ty co panny słomiane na polu rozpinasz” majstersztyk po „bez początku i końca ten taniec.” Jak taniec chocholi co nie tylko miłość niesie ze sobą ale i wyższych odczuć ukrytą odkrywa interpretację. Chylę czoła. Dla mnie wiersz kompletny do wielokrotnego czytania. Brawo Aniu, poczułem ten sielski klimat a to naprawdę ważne w niedoścignionej poezji.

Proszę młodzieży uczyć się trzeba na tych strofach jak powinno pisać się wiersze które trafiają do serca.

Edytowane przez Robert Witold Gorzkowski (wyświetl historię edycji)
Dagna

Dagna

Opublikowano
Opublikowano

… dla tych panien słomianych się zalogowałam, cudowna  fraza! A i cały wiersz działa jak afrodyzjak i nie ma cienia przesady w wypowiedziach Czytelników powyżej

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

( Troszkę zbyt dosłowna jest ta fizyczność, ale rozumiem, że ciało zniewól, również brzmiałoby nieodkrywczo) , całość niepospolitej urody :), pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...