Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Jednak...

Stary_Kredens
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Stary_Kredens

Stary_Kredens

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Co mi zostanie z intymności myśli 

Czy choć jeden prawdziwy

cień ?

 

Ludzie przychodzą i odchodzą 

Tak jest też ze zdarzeniami

Nie chcąc się stajemy

Nie mamy ku temu woli

 

Coś jest u zarania a jednak jest często ślepe i bezrozumne i to wcale nie w jednostkowym wymiarze

i dokądś pędzi 

 

Jednak zawsze stanowię odrębność 

I czuję ją 

Czasem nazbyt boleśnie 

Nikomu nie mogę jej oddać 

Nikt nie może jej ode mnie wziąć 

 

Możemy jednak być razem

I jesteśmy czasem nawet bardzo

Czasem jednak bardzo osobno

 

Kiedy zaczyna się kalkulacja odchodzi miłość i zrozumienie

Co zwycięża?

Byłoby pięknie żeby miłość 

Ale to chyba kalkulacja jest w cenie

Natura, ot i wszystko 

Zawsze kalkuluje co jej się bardziej opłaca 

Jednak zostaje nadzieja 

Tylko na co?

 

9
Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano

Odrębność jest wpisana w naturę, każdy jest sobą i jest inny. Będąc w związku zachowujemy odrębność, chociaż stanowimy jeszcze jedną całość.

Kalkulacja to przejaw rozsądku i nie powinna stać w opozycji do miłości, która jest stanem ducha. Pozwala na uniknięcie wielu kłopotów. 

Ciekawe życiowe refleksje. Z podobaniem. 

Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

każde z nas to osobowość

raz osobno a raz razem

każde inne gestem mową 

każde swoje ma wyrazy

 

lecz jak przyjdzie co do czego

miłość splata nasze serca

wspólny język i wyrazy

zanurzone w czułych gestach

 

kalkulacja obce słowo

co od razu gasi miłość

dzień odradza nas na nowo

i nie ważne to co było

:))

Stary_Kredens

Stary_Kredens

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Marek.zak1 pisząc ten wiersz miałam na myśli nawet szerszy kontekst, nas jako ludzi w ogólności, jako rodzaj , który powinien darzyć się miłością. Narody są pewna odrębnością, nawet nie wiem jak to się do końca tworzy i pewnie ewoluuje, ale każdy z nas jest też odrębnością , która żyje w społeczeństwie ciągle przez coś zagrożonym, a przecież stanowimy ten sam rodzaj. Chyba to do końca od nas nie zależy, jest powodowane przez różne mechanizmy w tym też właśnie przez kalkulacje co się bardziej opłaca. To skomplikowane.

Kredens pozdrawia 

  • 5 tygodni później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Duch7millenium
      Biblia i Koran

      Przez Duch7millenium · Opublikowano

      Był sobie papier, na papierze literki, a z literek słówka. Huj, dupa, cipa, borówka O jakimś Jezusie Chrystusie, co mieszkał na kaktusie, o jakimś Bogu, co był gdzieś w rogu, o jakimś Janie Chrzcicielu, zielonym cwelu. Były sobie tam historie różne, O Dawidzie, który miał harem  a w nim same dziewice, Co dostał za to dygawice. Była sobie Maryja, co jej śmierdzi z pyja, bo się myła w sadzawce Siloam, czy jakoś tam, Ale ja na to wszystko sram, bo to urojenia, a ja urojeń, już żadnych nie mam.   I był sobie Judasz, co z drzewa zwisał jak kutas. i było sobie życie, prawda i droga, donikąd, złowroga, były sobie tam bzdury fermentne, jakieś historie mętne, jakieś cudzołożnice, jakieś nałożnice, jakieś cuda, wianki przyszedł se taki Jezus, krezus, powiedział, że prawo się nie zmieni a nowe przykazanie dał, i się sam skompromitował.   Coś o dwóch mieczach i trzosie, żeby nic nie zrozumiały łosie, bo łosie to same wymyśliły, świątynię zbudowały i zniszczyły.   W Koranie natomiast był sobie kolejny taki, co miał się cudownie i pasował do całej biblijnej paki.   A tam chodzi tylko o siusiaki.
    • Charismafilos
      Anioł w czarnym płaszczu

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Achilles_Rasti dobry wiersz... ale człowiek to jednak nie pająk... na szczęście ;)
    • Sylwester_Lasota
      Pustostan

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie wiem jak to się stało, że umknął mi ten komentarz. Dopiero teraz go przeczytałem. Dzięki.   Pozdrawiam  
    • Kamil Olszówka
      Księżyc i krople rosy

      Przez Kamil Olszówka · Opublikowano

      W jasną księżycową noc, Gdy skrzaty i chochliki podobne zjawom, Kłaniają się przyrody sekretom, Próbując sobie zjednać ich przychylność,   Skrzący w pełni srebrzysty księżyc, Odbijając się w setkach kropel wieczornej rosy, Zapytał wyniośle każdej z nich, Czy więcej swego blasku im użyczyć,   Te między sobą się naradziwszy, Opiniami swymi wymieniwszy się w skrytości, Nie czekając dłużej ni chwili, Odparły zaraz dumnemu księżycowi...   – Nie potrzebujemy twej łaski, Gdyż ty sam, choć taki dumny, Jesteś jedynie sługą naszej planety, Niczym paź królowej swej wierny,   A naszymi paziami , Oddanymi nam i wiernymi, Są niezliczone świętojańskie robaczki, To ich blaskiem nocami się cieszymy,   Bo tak naprawdę każda z nas Jest niczym maleńka planeta, Wszelakich niepojętych sekretów pełna, Strzeżonych przez upływający czas,   Nieprzebranych łąk połacie, Otulone wielkim zieleni płaszczem, Tak rozległe i ogromne, Niezbadanym są naszym kosmosem,   Bowiem niczym olbrzymie planety, Ukryte w czeluściach nieznanych galaktyk, Choć maleńkie także i my, Ukryte jesteśmy pośród tej łąki,   A ta niewielka pobliska rzeczka, Tak skromna, czysta i cicha, Jest nam niczym nasza Droga Mleczna, Równie co i ona tajemnicza,   Niczym gwiazd niezbadanych, Niedosięgłych, złocistych i skrzących, Także i nas maleńkich kropel rosy, We wszechświecie tym są miliardy...   – Wiersz ten dedykuję znakomitej poetce kryjącej się pod pseudonimem JaSnA7 w podziękowaniu za te wszystkie pochlebne komentarze jakie do tej pory pozostawiła ona pod wierszami mojego autorstwa.      
    • Achilles_Rasti
      Anioł w czarnym płaszczu

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      Sieć...   na pajęczej sieci moje serce ufne tak lekkie jakby nigdy nie widziało deszczu...   zdrada nie przychodzi z hałasem przychodzi nocą jak anioł w czarnym płaszczu siada obok i wygląda jak coś znajomego   dopiero później widzisz że każdy dotyk zostawił pęknięcie   co zrobi pająk kiedy ktoś rozerwie sieć rzuci wszystko?   czy zacznie od nowa dzień po dniu nić po nici   jakby nie pamiętał kto ją zniszczył?   to tylko sieć... powiedzą   to tylko kilka nitek rozciągniętych między gałęziami   Ale dla pająka   to dom to głód to życie   Więc wraca i buduje od nowa choć wie, że są rzeczy które przychodzą w ciemności   tylko po to... żeby sprawdzić...   ile jeszcze zostało do zerwania...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...