Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Jednak...

Stary_Kredens
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Stary_Kredens

Stary_Kredens

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Co mi zostanie z intymności myśli 

Czy choć jeden prawdziwy

cień ?

 

Ludzie przychodzą i odchodzą 

Tak jest też ze zdarzeniami

Nie chcąc się stajemy

Nie mamy ku temu woli

 

Coś jest u zarania a jednak jest często ślepe i bezrozumne i to wcale nie w jednostkowym wymiarze

i dokądś pędzi 

 

Jednak zawsze stanowię odrębność 

I czuję ją 

Czasem nazbyt boleśnie 

Nikomu nie mogę jej oddać 

Nikt nie może jej ode mnie wziąć 

 

Możemy jednak być razem

I jesteśmy czasem nawet bardzo

Czasem jednak bardzo osobno

 

Kiedy zaczyna się kalkulacja odchodzi miłość i zrozumienie

Co zwycięża?

Byłoby pięknie żeby miłość 

Ale to chyba kalkulacja jest w cenie

Natura, ot i wszystko 

Zawsze kalkuluje co jej się bardziej opłaca 

Jednak zostaje nadzieja 

Tylko na co?

 

9
Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano

Odrębność jest wpisana w naturę, każdy jest sobą i jest inny. Będąc w związku zachowujemy odrębność, chociaż stanowimy jeszcze jedną całość.

Kalkulacja to przejaw rozsądku i nie powinna stać w opozycji do miłości, która jest stanem ducha. Pozwala na uniknięcie wielu kłopotów. 

Ciekawe życiowe refleksje. Z podobaniem. 

Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

każde z nas to osobowość

raz osobno a raz razem

każde inne gestem mową 

każde swoje ma wyrazy

 

lecz jak przyjdzie co do czego

miłość splata nasze serca

wspólny język i wyrazy

zanurzone w czułych gestach

 

kalkulacja obce słowo

co od razu gasi miłość

dzień odradza nas na nowo

i nie ważne to co było

:))

Stary_Kredens

Stary_Kredens

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Marek.zak1 pisząc ten wiersz miałam na myśli nawet szerszy kontekst, nas jako ludzi w ogólności, jako rodzaj , który powinien darzyć się miłością. Narody są pewna odrębnością, nawet nie wiem jak to się do końca tworzy i pewnie ewoluuje, ale każdy z nas jest też odrębnością , która żyje w społeczeństwie ciągle przez coś zagrożonym, a przecież stanowimy ten sam rodzaj. Chyba to do końca od nas nie zależy, jest powodowane przez różne mechanizmy w tym też właśnie przez kalkulacje co się bardziej opłaca. To skomplikowane.

Kredens pozdrawia 

  • 5 tygodni później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 83. Zostań - i idź

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      83. Zostań – i idź (narrator: Agrianin)   1.   Powiedziała: dziecko. Nie zapytałem — czyje.   2.   Nie wiem, czy to mój grzech, czy spadek po tamtym.   3.   Dotknąłem jej brzucha. Nic jeszcze nie czułem — tylko lęk.   4.   Powiedziałem: zostań. Dalej będzie źle. I miałem rację.   5.   Zostawiłem jej złoto, bo słów nie miałem już żadnych.   6.   Nie pożegnała się. Tylko pies szedł za mną kawałek.   7.   W śnie zawsze wracam, ale nigdy na czas.   8.   Rano znów marsz. Wszyscy idą — jakby nikt nic nie stracił.   cdn.
    • Migrena
      drżenie

      Przez Migrena · Opublikowano

      @violetta   zwariowany świat miłości w szaleństwie agonii uczuć:)   dziękuję:)         @andrew   super wiersz:)   dziękuję i pozdrawiam:)       @Annna2     to prawda.   uczucie które tonie w zatraceniu.   dziękuję pięknie:).     y
    • Migrena
      Czeremcha

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Poet Ka   Poe:)   to teraz ja.   tylko się nie denerwuj:)   do zrozumienia Twojego wiersza nie użyłem prostego, polifonicznego, dwudziestoznakowego klucza przełożonego na nabustroferon z niskimi przerwami !   użyłem głowy.   czy dam radę go właściwie zrozumieć?   nie wiem.   ale tak. fascynujący niezwykle gęsty wiersz który hipnotyzuje od pierwszego   obrazu.   z jednej strony ten piękny, niemal filmowy dialog z modernizmem i ezrą poundem ( semafory i ławka zamiast stacji metra)   ale to co dzieje się w ostatnich strofach , to jest absolutny majstersztyk.     najbardziej zafascynowało mnie to genialne wielowarstwowe rozszyfrowanie czeremchy przez paradoks -- "niewydane, bo wydane - odleciały" .   ta lingwistyczna gra słów ma w sobie niesamowity aromat.   Twojej poezji aromat!!!   z jednej strony to los "starych panien"  i płatkow czeremchy, które były bezpieczne w pąkach (niewydane  ) ale gdy tylko otworzyły się i oddały wiatrowi (zostały  wydane) - bez zwloki, natychmiast odleciały i zniknęły.   z drugiej strony to przecież genialna metafora samych wierszy, które wypuszczone w świat przestają należeć do autora.     ten zmysłowy błysk dymu i złotych nausznic, a na koniec ta przejmująca, chłodna obojętność natury, która "zdaje się nie zauważać" ludzkiego przemijania.....   wielkie uznanie za tę dojrzałosć.   głęboki ukłon dla Twojego talentu.   :)
    • Leszczym
      Niechaj

      Przez Leszczym · Opublikowano

      Niechaj przynajmniej odsapną i trochę odsępią zanim zadrapią, drapną, nadepną i za nim wdepną.     Warszawa – Stegny, 24.05.2026r.      
    • Waldemar_Talar_Talar
      Trzeba żyć dalej

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - myślę że wiemy czego chcemy  - ja tak mam -  gorzej gdy ktoś               nie wie czego chce marudzi - tak sądzę - miło że czytałaś - dzięki -                                                                                     Pzdr.gorącym majowym dniem.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...