Katharine Lee Bates - Załoga U-Boota (The U-Boat Crew)

[Andrzej P. Zajączkowski]

BIADA, biada tym chłopcom jasnowłosym

Pośród morskich fal zaczajonym w zasadzce,

Czekanie umilają ich wesołe, ciche głosy

Rozmawiają o porośniętej kwieciem chatce

Gdzieś za Renem! Frachtowiec płynie powoli;

Chyża ich torpeda trafia w cel; morza jęki

Wtórują konającym; za tryumf swej woli

Pogańskiemu bogu Niemiec składają dzięki.

Lepiej im zaznać strasznej śmierci w odmętach,

Za głęboko na litość, pod przebitym pokładem,

Niż żyć i dowiedzieć się jak czas zapamięta 

Sprawę, której służyli; tragiczny upadek

Dumy, co obiecała Dzień, a Noc sprowadziła;

- Niż żyć, by gardzić swą Ojczyzną, jej imieniem

Tak wysokim, tak upadłym, która zdradziła

Ich młodzieńcze oddanie haniebnym zdziczeniem.

 

Od tłumacza: To było o pierwszej wojnie światowej. Podpowiadam, bo łatwo się pomylić wobec licznych osiągnięć naszych (wy)bitnych sąsiadów.

 

I Katharine:

ALAS, alas for those blond boys who stalk

Their prey in ambush of the shuddering seas,

Whiling the wait with merry, tender talk

Of some dear knot of flower-clad cottages

Beyond the Rhine! The merchantship draws on;

Their swift torpedo strikes its mark; the sea

Moans with the dying; for a victory won

They thank the pagan god of Germany.

Happier to die the hideous, smothering death,

Too deep for mercy, in their own snared trap,

Than live to learn how time interpreteth

The cause they served; the tragical mishap

Of pride that pledged The Day and brought The Night;

—Than live to loathe their Fatherland, a name

So high, so fallen, that betrayed their bright

Young loyalty to savageries of shame.