Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 76
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

ale Gombrowicz pisze też coś o wykrzykiwaniu "ależ to taniocha!" - i czytaniu dalej w całkowitym urzeczeniu :) nie powiem, przy mowie nad trumną pana Michała lałem rzewne łzy nie raz i nie dwa, nie wspominając o zabójstwie pana Podbipięty :) ale nobla bym skubanemu nie dał, przyznaję :)

Opublikowano

Wywołany do tablicy potwierdzam zdanie tery. Słuchajcie go, bo chłopak wie, co mówi.
Oto próbka mojej tfu rczości (twór coś ci).

mendrując po miedzy
antybaterią a draperią
przywciskam do pierwsi
ową jaśń ciemiejącą
która javi się stallami
zamarską architeksturą
radzi się w turnie - prze cudna

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dla mnie Sienkiewicz to najleprzy polski pisarz wszechczasów, a choć Trylogia ma słabe momenty (Quo vadis to arcydzieło bez zarzutu) to nie należy zapominać w jakim celu została napisana. NA Gombrowicza bym się nie powoływał bo On zawsze był prześmiewcą i pewnie ukradkiem zaczytywał sie Trylogią ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



słyszał drogi MOD o czymś takim jak autorytet? - pewne osoby, z racji sprawowanej funkcji, powinny się powstrzymywać od publicznego robienia z siebie głupa...

pozdrawiam zatroskany
Opublikowano

"Czytam Sienkiewicza. Dręcząca lektura. Mówimy: to dosyć kiepskie, i czytamy dalej. Powiadamy: ależ to taniocha - i nie możemy się oderwać. Wykrzykujemy: nieznośna opera! i czytamy w dalszym ciągu, urzeczeni.
Potężny geniusz! - i nigdy chyba nie było tak pierwszorzędnego pisarza drugorzędnego. To Homer drugiej kategorii, to Dumas Ojciec pierwszej klasy."

W. Gombrowicz, "Sienkiewicz", w: Dziennik 1953-1956.

Tyle na ten temat Wicio :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



słyszał drogi MOD o czymś takim jak autorytet? - pewne osoby, z racji sprawowanej funkcji, powinny się powstrzymywać od publicznego robienia z siebie głupa...

pozdrawiam zatroskany

Lol :-)
Przepraszam, może dostanę opieprz od admina, ale muszę zadać to pytanie, bo już trochę tu siedzę i tak czytam... :-)
Pan to zawsze tak chodzi jak z granatem bez zawleczki w kieszeni? :-))))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



słyszał drogi MOD o czymś takim jak autorytet? - pewne osoby, z racji sprawowanej funkcji, powinny się powstrzymywać od publicznego robienia z siebie głupa...

pozdrawiam zatroskany

Lol :-)
Przepraszam, może dostanę opieprz od admina, ale muszę zadać to pytanie, bo już trochę tu siedzę i tak czytam... :-)
Pan to zawsze tak chodzi jak z granatem bez zawleczki w kieszeni? :-))))

Ops. :-) mój autorytet spadł :) ja zawsze twierdziłem, że prócz wciskania ENTER na niczm innym się nie znam :-) LOL :-)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dla mnie Sienkiewicz to najleprzy polski pisarz wszechczasów, a choć Trylogia ma słabe momenty (Quo vadis to arcydzieło bez zarzutu) to nie należy zapominać w jakim celu została napisana. NA Gombrowicza bym się nie powoływał bo On zawsze był prześmiewcą i pewnie ukradkiem zaczytywał sie Trylogią ;)

A co w Sienkiewiczu takiego genialnego Pedro?
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ja nie wiem ile droga koleżanka (mam nadzieję że koleżanka) ma wiosen, ale takie rzeczy to polecam osobiście sprawdzać (co ja się będę publicznie przechwalał)
a kolege pouczyć, pomóc trochę, bo żarty żartami, ale ludzie muszą wiedzieć, że "władza" jest kompetentna (a się chłopiec ośmieszył tym wpisem... radziłbym to szybko usunąć, póki mało osób widziało... - praktyka nie nowa, a jakże przydatna)
pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ja nie wiem ile droga koleżanka (mam nadzieję że koleżanka) ma wiosen, ale takie rzeczy to polecam osobiście sprawdzać (co ja się będę publicznie przechwalał)
a kolege pouczyć, pomóc trochę, bo żarty żartami, ale ludzie muszą wiedzieć, że "władza" jest kompetentna (a się chłopiec ośmieszył tym wpisem... radziłbym to szybko usunąć, póki mało osób widziało... - praktyka nie nowa, a jakże przydatna)
pozdrawiam

Kompetencja? Trudny wyraz ;-) aktualnie nie mam słownika przy sobie ;-)

My - moderatorzy - jesteśmy wolonatariuszami ze stowarzyszenia Osiedlowych Graczy w UT i zlecili nam to w ramach walki z nałogiem ;-)

a ja jestem Agata, lat 13 ... niecałe :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Mocne słowa. Chylę czoła przed takim autorytetem w sprawach moralnych.
Kiedy kanonizacja?
czy ja oceniałem pana czy pańską wypowiedź(a nie osobe) ? może bez wycieczek personalnych, bo w/w pański autorytet właśnie przebił asfalt i niebezpiecznie zbliża sie do poziomu kanalizacji... (komu jak komu ale moderatorowi chyba nie wypada wdawać się w pyskówki z "podopiecznymi" a tym bardziej ich obrażać... (przypominam - ja oceniłem wypowiedź...)
ps. czy mi się wydaje czy pan pomylił znaczenie sowa "moralność"??

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Widziałem jak dajesz mu pieniądze  a ledwie wczoraj  gdy ja chciałem od Ciebie pożyczyć,  zbyłeś mnie tym,  że nie masz tyle  by jeszcze pożyczać innym. I ja bynajmniej nie potrzebowałem na wódkę a po drugie oddałbym Ci te drobne już dziś a on, zerknął przez ramię na kloszarda, który ściskał pięciodolarówkę,  tak mocno niczym  kochanego syna albo wyśnioną kochankę, będzie miał u Ciebie wieczny dług w piekle. Dziękuję, że traktujesz żuli spod sklepu, lepiej niż starych przyjaciół.     Wykonał ruch jak gdyby chciał, obrócić się i ruszyć do bezdomnego, wyrwać mu banknot  i wsadzić go sobie do kieszeni kurtki. W tym czasie  pozostawiony sam sobie kloszard,  skierował swe posuwiste,  niepewne kroki do sklepu. Mi w tym czasie udało się  ukierunkować rozmowę znów  na poprzednie, przyjemniejsze tory. Gdy wróciliśmy do dialogu  o dzisiejszej próbie naszego zespołu i zaczęliśmy omawiać koszta  związane z wynajęciem sali koncertowej, bezdomny opuścił sklep. Teraz w jego dłoni  zamiast dolara z Lincolnem, spoczywała niewielka butelka  najtańszej whisky.     Widać byłem finalnym darczyńcą tego dnia. Jego oczy śmiały się wręcz  do rubinowego płynu w środku. Alkohol widział w nim kogoś więcej  niż istotę z marginesu. Nie widział w nim ofiary  ani rzuconego w  otchłań choroby uzależnionego. Był naczyniem,  które skupiało w sobie procenty. Mistrzem powolnych,  wymierzonych dokładnie łyków. Lekarzem swej duszy. Szamanem inicjacji. Wyzwolonym z  systemu praw społecznych bytem. Był plamą na honorze krajobrazu, lub plamą honoru  pośród upadku ideałów społecznych.     Usiadł z butelką na niskim murku i pociągnął z niej solidny łyk. Dlaczego mu się tak przyglądasz? Liczyłeś na to że kupi sobie burgera i colę? Nie znasz go?  Zapytałem wybijając go lekko z rytmu. Że co? Czy z nim kiedyś gadałem? Nigdy w życiu. Raz, kilka lat temu  podszedł do mnie  i poprosił o drobne.  Kazałem mu spadać i grzebać w śmietniku. Czekaj, czekaj … a niby dlaczego  miałbym go znać? Gość jest legendą. Jeszcze żywą. Mój rozmówca zrobił wielkie, zdumione oczy. Legendą? Pijaków?  Pobił jakiś miejscowy rekord promili i przeżył? Czy obudził się w kostnicy  i kazał się zawieźć z powrotem na imprezę?     Pamiętasz sezon Sfinksów w dziewięćdziesiątym trzecim? Zbiłem go z tropu zupełnie. Wybacz ale jak przez mgłę, ironizował, miałem wtedy dwa lata i Ty zresztą też. A co to ma z nim wspólnego? Bo ten oto gość,  zapewnił nam wtedy  wicemistrzostwo stanu. Jedyne jak dotąd w historii. Do niego również należy  nie pobity rekord przebiegniętych jardów i celnych podań w historii klubu. Oto przed Tobą  James Crighton we własnej osobie.     Mój kolega nie dał się nabrać, choć była to czysta prawda. Pieprzysz! Crighton zarobił miliony  przez lata gry. Mam gdzieś jego platynową kartę w domu. Mój ojciec miał piłkę  podpisaną przez niego na jakimś festynie. Zrobił sobie z nim zdjęcie. Stało na kominku w zaszczytnym miejscu. Bliżej jego oczu niż własna rodzina. Crighton był bogiem. Kasyna, fury, kobiety, modelki, apartamenty. Kasa lała się jak szampan. Fakt, chyba miał tutaj kiedyś dom. Przepisał na syna, wtrąciłem,  tylko on mu został. Cały czas próbuję go wyciągnąć z ulicy  ale stary zawsze wraca pod sklep. A kasa? Nie da się przepić milionów. Ostatni majątek, który miał przepisał na syna. On nie nosi nazwiska ojca lecz matki. Jednej z setek kochanek Crightona. A kasa poszła w butelki, koks i ruletkę.     Normalnie historia na film, ironizował dalej, ktoś może kiedyś mu pomoże  na pewno nie ja. A ja tak. Pamiętam każdą noc i zimę  spędzoną na ulicy. Rękawice bez palców  nad rozpalonymi koksownikami. Napady na pustostany  jakiś miejscowych gówniarzy. Pożary i bójki. Godziny na komisariatach. Chociaż tam było ciepło. Jeden z policjantów  zawsze poratował świeżą kawą  a czasami wczorajszym donutem. Pamiętam odór wyziewów  z kratek ściekowych. Spało się na nich w plątaninie starych szmat i kocy, wyciągniętych ze śmietnika. Błagało się o resztki z restauracji albo drobne. Przeszukiwało budki telefoniczne  i kosze na przystankach. Cały dobytek mogłem zmieścić w marketowym wózku na kółkach. I broniłem go jak niepodległości. Pisałem dziesięć lat  z poziomu bruku i o bruku. Tragedie i dramaty o ludziach duchach. O swoim utraconym człowieczeństwie. Nie znałeś mnie wtedy i postąpiłbyś ze mną  tak jak dziś z Crightonem.     A ja mam wobec niego i innych dług. I spłacam go w tych kilku dolarach. Nie piszę o tym co ludzie chcieliby czytać a o tym czego nie chcą widzieć i czego nie chcą być świadkami. A ja nie boję się już żyć. Nie boję potknąć się i zderzyć z brukiem. Bo wiem, że na Crightona  i innych mogę liczyć. A ludzie niech dalej żyją sobie  na swoim biegunie. Chyba nie słyszał ostatnich zdań. Podszedł szybko do Crightona. Dał mu kilka banknotów z portfela. Uścisnął dłoń. Wyjął marker z torby na ramię a były gracz umieścił na niej swój autograf. Tak powinno czcić się legendy.          
    • @Berenika97 ... wrócić do siebie ...   pierwszy krok zrobiła  kota polubiła    on ją wyprowadzi  do parku na słońce  i psotami podsunie  myśli kwitnące    jak on  była kiedyś śmiała    więcej życia  już więcej  nie będzie się bała  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Berenika97 Smutny obrazek kobiety, która dała zbyt dużo siebie. Ładny wiersz. Pozdrawiam Cię

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Berenika97 dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...