Tymon Ślązak cz. II

[asher]

*


Podniósł się z klęczek i zapalił papierosa. Patrząc w leniwie płynącą wodę, myślał o uchodzącym czasie. Ile razy można zaczynać od nowa? Skąd brać siły, by dźwigać się po kolejnych upadkach? Całkiem niedawno skończył czterdziesty rok życia, siódmy rok abstynencji i piąty rok postępowania wedle norm społecznych. Cykl ciągłego odradzania się dawał mu poczucie nieśmiertelności, lecz wiedział, że to tylko piękne złudzenie. Stwierdził, że dobrze się stało, że nie dowiedział się więcej.
Rafał... Rok 1984, więzienie w Pińczowie. Jeden z ostatnich w Polsce pierdli bez kanalizacji, do tego kadra pamiętająca czasy stalinowskie. Smród i w kółko puszczane te same piosenki ludowe nawet mnicha doprowadziłyby do białej gorączki. Krystian zaczął walić w stalowe drzwi, a echo grało w ping-ponga między ścianami korytarza. Wpadli we czterech, wszyscy postawni od orki i sianokosów. Pewnie by go zabili, gdyby nie Rafał. Rok 1986, więzienie w Tarnowie. Roboty przy torach. Na umówiony znak rzucili się w przeciwne strony, żeby zmylić strażników. Dwóch pobiegło za Rafałem, trzeci ruszył za nim. Wrzeszczał: stój, bo strzelam, ale Krystian nie wierzył, że ten chuderlawy kurdupel będzie do tego zdolny. Zbliżał się do płotu. Zostało jeszcze parę kroków, gdy obok ucha świsnął mu pocisk.
- Ty pojebańcu!!! – wrzasnął Krystian, odwracając się na pięcie – To miał być ostrzegawczy???!!!
Zgłupiały strażnik stanął jak wryty i z pobielałą twarzą oglądał trzymaną w ręce broń. O to Krystianowi chodziło. Pognał w stronę płotu ile sił w nogach i z rozpędu skoczył na siatkę. Poczuł wściekły ból w łydce, dopiero potem usłyszał huk wystrzału. Ale już był po drugiej stronie płotu. Pobiegł w las przez nikogo już nie ścigany. Rafała dopadli po pięciuset metrach. Siny, ze złamanym żebrem i wstrząsem mózgu przesiedział dwa tygodnie w izolatce.
Rafał... To imię zaczęło go prześladować. Nie chciał wiedzieć, nie chciał o tym myśleć. Rafał akurat przebywał w Warszawie. Widzieli się przedwczoraj. Wspominali szkolenia w Fundacji Batorego, w jakich uczestniczyli i stołeczne mityngi AA. Rafał od dawna lawirował w życiu, próbując znaleźć bezpieczną przystań. Nie wychodziło mu, więc Krystian wspierał go jak mógł. Kiedy Rafał fatalnie zainwestował w ośrodek wczasowy w Karkonoszach, gdzie chciał organizować turnusy dla dzieci, Krystian udzielił mu pożyczki, kiedy trzeba było mu wsparcia duchowego, wsiadał w samochód i gnał na spotkanie w przyjacielem. Nie. Lepiej nie wiedzieć. To byłby koniec jego wiary w ludzi, w przyjaciół, w bliźnich. Świat stanąłby na głowie, a on nie byłby już takim samym człowiekiem. Zbyt długo nad sobą pracował, zbyt wiele czasu i energii poświęcił, aby się odbudować i wrócić do życia. Znów zapragnął się napić. Był, niczym dziecko, obrażone na cały świat, ukrywające się coraz głębiej w ciemnym lesie. Wiedział, że postępuje infantylnie, ale stare przyzwyczajenie okazało się silniejsze. Mocno zapragnął się napić. Stracić pamięć, czucie, zdolność myślenia. A od jutra zacząć wszystko jeszcze raz.
- Do Mariotta - polecił taksówkarzowi, który obejrzał go podejrzliwie w lusterku - Co pan tak patrzy? - dodał napastliwym tonem - Straciłem dziś prawie wszystko, ale trochę jeszcze mam. Wal pan albo zmienię powóz.
Wchodząc do kasyna, nie zdawał sobie sprawy, że nie ma na sobie garnituru. Zachowywał się pewnie i godnie, więc zdziwiło go, że wszyscy wokół patrzą na niego jakoś dziwnie. Dwa miesiące wcześniej wygrał tutaj zawrotną sumę, a ci sami ludzie skakali obok niego, jak lokaje. Machnął ręką. Wspomnienie było przyjemniejsze. Dostał pokój w hotelu i czek. W euforii wydzwaniał do przyjaciół i obiecywał im prezenty. Nazajutrz spłacił raty za samochód oraz wyrównał debet ze swojej złotej karty. Później z nowym zapasem sił rzucił się w wir pracy. Wkraczał w zupełnie nowy etap życia - nowa kobieta, nowy samochód, nowe biuro, nowe mieszkanie. Kim był teraz? Bankrutem. Wygnańcem losu. Nikim. Na początek zamówił piwo, ale szybko wzgardził jego łagodnym smakiem i poprosił o podwójnego Befatera z tonikiem. Grę rozpoczął od Jackpota. Maszyna zdawała się wyczuwać jego niefart, bo pożarła większość żetonów, nie odwdzięczając się za jego hojność. Zdzielił ją pięścią w bok i odszedł. Przy Blackjacku stolik obsługiwała krupierka, która już nieraz przynosiła mu szczęście. Poznała go, lecz uśmiech na jej twarzy był tym razem jakby przyklejony. To nie mogło wróżyć dobrze. Po paru porażkach postawił sporą sumę na jedno stanowisko. Znudzony Japończyk, z którym przyszło mu grać, zerknął zaskoczony i przebudził się z letargu. Karty z szelestem wylądowały obok obstawionych pól. Japończyk poprzestał na tym, co miał, Krystian poprosił jeszcze jedną. Doskonale orientował się w kombinacjach kart i ich przypuszczalnym następstwie, ale tym razem los go okpił. Krupierka ze smutkiem zgarnęła żetony, Japończyk posłał mu pełen zadowolenia uśmiech.
- Tyrałeś całe życie jak wół, teraz wozisz dupę po świecie - mruknął do niego Krystian - Ja tyrałem siedem lat i znów jestem na zero.
Następna w kolejce był ruletka. Wypróbował na niej dwa ze swoich rozlicznych systemów, jednak tego dnia nic mu się nie udawało. Zaklął paskudnie i poszedł do baru, gdzie zgarbił się nad kieliszkiem najlepszej Metaxy.
Nagle z prędkością błyskawicy uderzył go myśl, że znajduje się nie w tym miejscu, w którym powinien. Kasyno należy do zwycięzców - nawet jeżeli opuszczają je jako przegrani. W obecnej formie nie miał tam czego szukać. Fortuna od razu dała mu to odczuć, nie pozwalając na minimalną wręcz wygraną. Kiedy przychodził do kasyna w aurze życiowego triumfu i brał się z nią za bary, niejeden raz udawało mu się ją powalić. Dziś zemściła się z nawiązką, pogłębiając jego poczucie niższości i beznadziei. Porzucił niedopitego drinka i wybiegł na ulicę. Spojrzał w lewo. Spojrzał w prawo. Dokąd? Wszyscy wokół sprawiali wrażenie, że zmierzają do jakiegoś celu. Śpieszyli się, tłoczyli, przepychali. Stał między nimi z wyrazem zamyślenia na twarzy i powoli zaciągał się dymem. Brakowało mu bratniej duszy. Nie takiej, która podzieli z nim żal, czy będzie go próbowała pocieszyć, ale która pójdzie z nim w wir zapomnienia. Wygrzebał z kieszeni telefon, uruchomił go i wybrał książkę telefoniczną. Żadna z kobiet nie wchodziła w grę. Potrzebował kumpla. Po namyśle odrzucił tych, którzy mogliby skorzystać ze swojej charyzmy i przeszkadzać mu w spełnieniu jego pragnień. Najlepszym wydawał się Adam. Spotykali się niegdyś na mityngach AA, jednak zbliżyła ich nie tylko choroba. Obaj byli ludźmi sukcesu, należeli do elity w swoim środowisku, toteż doskonale rozumieli swoje rozterki. Brali za przykład raczej panów Osiatyńskiego i Falandysza, aniżeli wielodzietnego górnika z familoka. Dla nich ważne było, jak poradzić sobie z alkoholizmem w obliczu sukcesu, nie zaś jak przeżyć do jutra i wciąż nie pić. Ich grzęzawiska tkwiły w bogactwie, upojeniu życiem, ambicji zdobywania. I to właśnie Adam wpadł w jedno z nich. Był dyrektorem oddziału potężnej firmy, bywał na bankietach i galach towarzyskich - tam napił się po raz pierwszy od czasu terapii i już nie umiał tego żywiołu powstrzymać. Na to samo pozwolił sobie Krystian i teraz, w chwili kryzysu ponosił konsekwencje tego nierozważnego kroku. Zaczął coraz częściej sięgać po piwo i wino do posiłków, barek w jego mieszkaniu zawsze pełen był najrozmaitszych trunków. Stanął na równi pochyłej, choć nieustannie próbował przekonywać się w duchu, że żadnego niebezpieczeństwa nie ma. Adam popłynął - jak to się określa w żargonie - on wciąż zachowywał umiar i normalnie żył. Ale spokój przeminął, zaś widmo powrotu do starych nawyków nigdy nie było potężniejsze, niż teraz, gdy stracił wszystko i znów znalazł się na dnie. Tak, w tej chwili Adam wydawał się najlepszym kompanem do ucieczki od świata. Krystian włączył wybieranie jego numeru, jednak automatyczna sekretarka Plusa uprzejmie poprosiła, aby zostawił wiadomość.
- Cześć, Adam. Obrobili mnie. Stoję nad przepaścią. Chętnie bym się spotkał. Oddzwoń, kiedy tylko odbierzesz tę wiadomość. Hej!
Następny w kolejce był Młody. Zadzwonił rano do kilku osób, ale albo były jeszcze zaspane, albo niczego nie rozumiały. Potem zadzwonił do niego, a gdy ten wyraził natychmiastową gotowość przyjazdu z odsieczą, Krystian podziękował mu, lecz nie zaprosił. Bał się pewnie, że Młody będzie robił swoje żałosne miny i cierpiał bardziej od niego. Nie znosił tego, był człowiekiem czynu. Teraz jednakże przypomniał sobie, że Młody też umie pić.
- Wyjeżdżam około 15.00. Heniek odbiera mnie z Katowic o 18.00 Gdzie wolisz przyjechać: tam czy do domu?
- Będę przed szóstą w Katowicach - odrzekł Młody – Jak z tobą?
- Doskonale - Krystian uśmiechnął się ze smutkiem - Zapiję cię dzisiaj na amen, wiesz? Zobaczysz, co to znaczy pić. Nie jestem jakimś dupeczkiem od piwka. Jestem alchemikiem chlania. Bachus to przy mnie żałosny palant.
Nie pozwolił mu już nic więcej powiedzieć. Zegar na ścianie Dworca Centralnego wskazywał 14.30. Krystian pociągnął nosem i splunął ostentacyjnie na chodnik. Spojrzał jeszcze wzdłuż ścian Mariotta. Tam, na samej górze tkwił przedmiot jego marzeń - własne biuro na ostatnim piętrze, potwornie ekskluzywne i nieludzko drogie. Teraz zajmował je International Paper – pół piętra miały Klucze z ich pachnącą srajtaśmą i innymi artykułami higienicznymi, drugie Kwidzyń od ryz papieru do ksero, drukowania i bazgrania na plastyce. Jakże daleko od tego biura był teraz!
Nagle nieuważny przechodzień trącił go ramieniem, przerywając strumień ponurych myśli. Zakręciło nim tak, że musiał oprzeć się o barierkę.
- Ciąg się, kutolu, bo zęby pogubisz! - syknął za nim, lecz nie na tyle głośno, by tamten mógł usłyszeć - Kurewskie miasto, jak ja cię nienawidzę.
Powlókł się ku przejściu podziemnemu pod Alejami Jerozolimskimi. Skrzywił się ze wstrętem na widok tłumów, jakie tamtędy płynęły i dał im się ponieść ku wyjściu na perony. Większość z oczekujących zajęła już miejsca w wagonach drugiej klasy, ”jedynki” przeważnie były luźniejsze. W przedziale, gdzie przydzielono mu miejsce, siedział tylko jeden człowiek. Był to elegancko ubrany mężczyzna około trzydziestki. Krystian omiótł go półprzytomnym wzrokiem, cisnął kurtkę na siedzenie i stanął przy oknie na korytarzu. Zapalił papierosa. Czterdziestego, pięćdziesiątego tego dnia? Refleksja zatliła się na dnie jego omroczonego umysłu i zaraz zgasła. Miał ochotę wypalić i sto.

[Leszek_Dentman]

Ani jednego zbędnego słowa. Nie brakuje żadnego znaku. Styl- pierwsza klasa. Cóż jeszcze mogę dodać... chyba tylko: czekam na dalszy ciąg opowiadania.

[asher]

Dzięki, Leszku, ale chyba będę Ci posyłał na priv...:)))

[Jay Jay Kapuściński]

przeczytałem obie części jednym tchem,
podobało mi się i to bardzo.
czekam na kolejne

pozdrawiam

[natalia]

Nagle z prędkością błyskawicy uderzył go myśl = uderzyła

pięknie :) lecę jeszcze dalej.