terytorium serca

[Kasia Koziorowska]

płynie we mnie kolejna podekscytowana noc

rozebrana do naga z igliwia konstelacji

odradza się wiara w to

na co nie zasługuję

 

nie jestem pewna moich dłoni

złożonych do czułej prośby

o łyk świeżego wiatru

o nieposłuszne kroki na terytorium serca

 

dziś jesteśmy podzieleni

odległością światła od pustki

dziś dźwigamy ciała o wiele za duże

duszę się w objęciach godzin

które dzielą mnie

od twojego zmartwychwstania

 

nie chcę

do bólu nie chcę kochać się

w twojej czułości

w nadmiernych wyrzeczeniach

na złość przyszłości

na moim podniebieniu lśni gwiazda

strącona z cyferblatu westchnieniem

 

dziś jestem tak bliska światu

że nie pojmuję przesłania życia

nie nie syć mnie nadmiarem fantazji

nie drażnij mojego poczucia rytmu

 

zgódź się na powrót rzeczywistości

na odnalezienie życia

które utraciłam gdzieś po drodze

[duszka]

@Kasia Koziorowska  Też kochające serce pragnie wolności, a może ono najbardziej, bo wtedy zachowuje w sobie miłość... Pruszył mnie Twój wiersz, szczególnie ostatnia zwrotka wyrażająca pragnienie wolności, a jednoczesnie istniejącą jeszcze zależność - w jej odzyskaniu. Pozdrawiam :)

[Lidia Maria Concertina]

@Kasia Koziorowska Świetne.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie ma życia bez rytmu.

[Leszczym]

@Kasia Koziorowska Faktycznie świetne i wiarygodne !!!