Ślady jak płatki róż

[slavu]

Przez ludzi spękanych jak ziemia,
przez twarze zgaszone we łzach,
w serca - klepsydry z kamienia
na sztorc sypała się noc
jak czarny piach.

 

Przez okna wrastało niebo spalone,
i widok na spalony tlen.
Szyby, szyby w oczy zmienione
krzyczały w mrok, krzyczały
w ślepy sen.

 

Anioły ulane ze śniegowych burz
o włosach jak białe pożary,
w śladach jak płatki róż
niosły krew Abla - grzech,
i śmiercią pachniały.

 

Byliśmy odtąd jak ciemne łzy,
jak pacierz w ustach zmarły.
Ziemia urosła w hydrę bez głów,
a niebo ktoś oblepił tapetą
z nekrologów.