Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Stworzyciel

Wędrowiec.1984
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Wędrowiec.1984

Wędrowiec.1984

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Stworzyciel

 

Uplotłem kalejdoskop z niewyraźnych wspomnień,
Przebłysków, pośród których gubię się bez przerwy;
Spójrz proszę, choć troszeczkę pochyl się i zerknij,
Na chwile, które dawniej  należały do mnie.

 

Tam światło, ono serca pierwszych gwiazd widziało,
Patrzyło jak gwiazdowe rodzą się gromady,
Błyszczące dziś przeszłością. Tam istnieją światy,
Co ogień wyobraźni co rusz rozpalają.

 

Widziałem osobliwość, jakże czystą, kruchą,
A nad nią horyzonty wszelkich snów i zdarzeń;
Przekroczmy je, dotknijmy. Będąc poza czasem,
Sprawimy, że pragnienia w oka mgnieniu wrócą.

 

Dla pragnień, wciąż pamiętam, wyśpiewałaś ciszę,
Schowaną w podprzestrzeni, między wymiarami;
Chodź ze mną. Odnajdziemy ciszy tej membrany,
Przez które będziesz mogła pieśni swe usłyszeć.

 

A kiedy to nastąpi, sprawię byś poczuła,
To samo gdyś przed laty tkała Andromedę;
Do dzisiaj, otulona śpiewu twego echem,
Melodię doń wygrywa na maleńkich strunach.
 

---

 

13
Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano

Wykreowałeś fajny klimat, taki Twój, znany mi zresztą. Co do wspomnień, każdy sobie jakiś świat, czy historię z nich splata, ale ta druga osoba może mieć inne, widzieć z innej perspektywy, a przecież też są ludzie, którzy żyją dniem dzisiejszym, w te wspomnienie się nie zagłębiają, a nakłanianie ich do tego ich zwyczajnie denerwuje, ot było, minęło. Zresztą, dźwięk maleńkich strun słyszalny jest nielicznym. Pozdrawiam, jak zwykle z podobaniem. 

P.S.

Pojawił się niedawno sonet Titanic, tez fajny. 

Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jw. to jedyne miejsce, na które kręcę nosem, zdecydowanie wolałabym... gwiezdne..

Wiersz Twój, dobry klimat całości, 'częstujesz' ciepłem wrażeń, no i rymy... które od zawsze lubię.

Pozdrawiam.

Wędrowiec.1984

Wędrowiec.1984

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Marek.zak1 Lubię wplatać do wierszy troszkę wspominków o wspomnieniach. Sonet o Titanicu przeczytam na pewno... kiedy urodzi mi się kolejne zainteresowanie Titaniciem.

 

@corival Na kosmicznych strunach najpiękniej grają wnętrza atomów. :)

 

@Nata_Kruk Gwiezdne nie pasuje pod względem ilości sylab w wersie i pod względem równomiernego rozłożenia akcentów. Poza tym wielokroć spotkałem się ze stwierdzeniem gromad gwiazdowych, to też postanowiłem wrzucić ten zwrot do wiersza właśnie w takiej formie.

 

@Somalija W sumie kosmologiczna bardziej.

 

Dziękuję za czytanie i głosy. :)

3
W.M.J

W.M.J

Opublikowano
Opublikowano

@Wędrowiec.1984 Jest ten klimacik, jak Marek napisał. Tu nie ma fajerwerków słownych, ale cudowne stopniowanie uczucia. Cóż więcej, piękne rymy okalające, myślałem, że to sonet będzie. Dużo by można się zachwycać na techniką pisania...po prostu chapeau bas.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Aleksander Hoorn
      lubię patrzeć ...

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      @andrewJak ja bym chciał się do tego doczepić! Że taki banalny obrazek, że to wszystko już było (w poezji): cisza, kwiaty, świt, zmierzch, ptaki.   Coś jednak ten wiersz wyróżnia.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Chociażby ukryta w powyższej metaforze spokojna mądrość osoby świadomej swojej mocy, która nie trwoni energii na rzeczy niepotrzebne i potrafi zapanować nad swoim wewnętrznym chaosem. Tym samym dokonuje wyboru tylko tego, co służy rozwojowi i wzrostowi.     Odkrycie wagi słów implikuje rozwagę w ich używaniu.     Świadomość związków przyczynowo-skutkowych prowadzi do konstatacji,  że nie można tracić z oczu dalszej perspektywy, niż przygodna, nawet najbardziej fascynująca teraźniejszość.   Zabawa ze słońcem nie jest płochością. Nadajesz jej rangę akceptacji świata, pozbawionej projektowania na niego swoich cieni; przemyślanym oddaniem się w ręce naturalności i niezmąconej szumem emocjonalnych dygotów pogody ducha.   AH        
    • APM
      Już prawie widać

      Przez APM · Opublikowano

      @Aleksander Hoorn kombinować dalej? @Aleksander Hoorn np. tak    Wysoko W kołysce z patyczków Rodzi się życie Jem jako na twardo Już nie  
    • Aleksander Hoorn
      Już prawie widać

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      @APM Właśnie to. Dobrze kombinujesz.
    • Aleksander Hoorn
      gęstość ciemności

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      @MigrenaTwój tekst zawiera w sobie odwagę podmiotu, który nie waha się przed eksploracją przestrzeni, gdzie uwolniona zostaje prawdziwa siła witalna. Namiętność nie musi się nigdzie ukrywać, gdyż wiersz pozwala jej na suwerenność, odrzucając lękliwe schematy.   Moją uwagę przykuł wątek imion. Nadałeś im bardzo ważną funkcję - tożsamościowotwórczą. Jak każde słowo, imię wyodrębnia byt z chaosu. W seksualnym zespoleniu kochankowie stali się bezimienni, czyli powrócili do pierwotnego stanu, w którym mogą być wszystkim.   Utwór nie czyni ciemności kategorią czysto fizyczną (brak światła), ani etyczną (mrok psychologiczny), lecz eksponuje ją jako naturalny instynkt przyciągający do siebie pierwiastek męski i żeński, oraz jako ukryty w nich potencjał do nieustannej rekonstrukcji wzajemnej obecności jednego wobec drugiego.   Akt miłosny implikuje bezgraniczność, rozumianą jako powrót do pramaterii. Z niej, dzięki otwarciu się na wymianę energetyczną, będącą warunkiem autentycznie spełnionej miłości, powstaje nowa rzeczywistość (świat wybucha z nas), w której można się zdefiniować w inny sposób i poprzez inne zasady, niż wszystkie znane do tej pory.   Formalnie, podział wiersza na pojedyncze linijki bądź krótkie dwuwersy przywołuje na myśl szybki, urywany oddech, co współgra z całokształtem tego lirycznego założenia.   (Po prawie roku mojej nieobecności tutaj z przyjemnością zauważam, że potrafisz jednak zdyscyplinować swoje pisanie, co wychodzi mu  tylko na korzyść).   AH
    • Mikerreq
      Statysta

      Przez Mikerreq · Opublikowano

      Wchodzę do pokoju, w którym nikt nie czeka, choć na stole wciąż leżą moje własne klucze. Patrzę na swoje odbicie w szybie piekarnika – jakaś obca twarz, której już się nie uczę. Zmieniłem się w kogoś, kto tylko obsługuje ciało: karmi je, kładzie spać, ubiera w czyste rzeczy, ale w środku, pod skórą, nic się nie ostało, żadnej myśli, której mógłbym zaprzeczyć. Na klatce schodowej sąsiad pyta: „co słychać?”, a ja mam w gardle tylko suchy piach i żwir. Udaję, że szukam kluczy, żeby nie oddychać tym samym powietrzem, co ten ludzki wir. Świat jest za szybą. Jest jak telewizor, w którym ktoś wyłączył dźwięk i kolory. Wszyscy dokądś biegną, coś widzą, coś słyszą, ja tylko sprawdzam, czy zamek jest skory zamknąć mnie szczelnie przed każdym pytaniem. Znowu patrzę na telefon. Świeci pustym ekranem. Nikt nie pisze, bo przestałem odpisywać pierwszy. To nie jest ból, który krzyczy nad ranem, to jest ból, który cicho układa się w wiersze, żeby potem spłonąć w koszu na pulpicie. Zostałem cieniem na własnym podwórku. Tak wygląda moje – nie moje – życie: powolne ścieranie się kredy na murku, którą ktoś kiedyś napisał moje imię, a teraz deszcz płucze je, aż całkiem zginie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...