Alegloria

[asher]

*
Na rozległych polach, które zdawały się nie mieć końca, kłębiły się niezliczone zastępy walczących wojowników. Bezładne hordy Czarnych, obutych w co kto miał, używały pał, siekier, łańcuchów i innych, zardzewiałych, ale wciąż śmiercionośnych przedmiotów. Zorganizowane, karne legiony Białych imponowały lśniącymi zbrojami i błyszczącym orężem z najszlachetniejszej stali.
Nikt wyraźnie nie wygrywał. Jeśli tylko Czarni brali górę na którejś flance, Biali uzyskiwali przewagę na innej. Bój trwał, choć nikt nie pamiętał kiedy się zaczął i od jak dawna trwa. Okrzyki dowódców i szczęk broni bez końca wznosiły się pod niebo, nikt nie myślał, by odpocząć.
Na pierwszym planie ścierał się jasnowłosy olbrzym z niewiele mniejszym od siebie barczystym, kędzierzawym barbarzyńcą. Błękitnoszary miecz z najlepszej stali raz po raz krzyżował się z wyszczerbionym toporem, krzesając iskry. Cios za cios, wysiłek napiętych do granic możliwości mięśni, napięcie zarysowanych pod skórą żył. W oczach jednakowa pewność siebie i poczucie siły. Dalej mrowił się tłum skotłowanych wojowników obu stron – tak, że nie sposób było kogokolwiek odróżnić.
Nagle zabrzmiał róg. W jednej chwili Biali odstąpili, formując idealnie równy szereg. Przeciwnicy zastygli w nieładzie, ale i tak pomiędzy armiami został utworzony korytarz. Po kolejnym sygnale rogu Biali zaczęli śpiewać podniosły hymn, a ich doniosły głos wypełnił przestrzenie. Zdezorientowani Czarni przyglądali się temu kręcąc głowami i wzruszając ramionami, później odpowiedzieli wyciem, kwiczeniem i szyderczym śmiechem.
Wtedy pojawił się On. Z widocznym bagażem wielu lat na ramionach, drobnym krokiem szedł pomiędzy wojskami. W dygoczącej dłoni trzymał laskę, pod pachą niósł dużą książkę w czerwonej okładce. Wyglądał bardzo mizernie. Skurczony, zgarbiony, z bladą twarzą pogrążoną w bólu, dreptał tak wolno, że co bardziej śmiali z Czarnych jęli rechotać na całego. Ale on, patrząc pod nogi, wcale nie zwracał na to uwagi. Kiedy znalazł się w samym środku korytarza, z trudem uniósł głowę. Pozdrowił Białych, którzy odpowiedzieli gromkim chórem i pogroził laską Czarnym, co spowodowało lawinę śmiechu i przeciągłego gwizdania. Poszedł w stronę horyzontu. Robił się coraz mniejszy i mniejszy, aż wreszcie zniknął w ogóle.
Ktoś wypuścił strzałę lub cisnął włócznią. Ugodzony krzyknął przeraźliwie i upadł pod nogi kompanów. Wściekły ryk zmieszał się z dźwiękiem rogu i armie natarły na siebie z impetem. Zmieszały się barwy, skrzyżowano oręż, niedawno utworzony korytarz spłynął krwią. Bój rozgorzał na nowo.

[Leszek_Dentman]

Znakomite opowiadanko. Umiesy stworyc klimat.
przestrzenie-dlaczego liczba mnoga
on- chyba lepiej On

[Leszek_Dentman]

Dopiero teraz zauważyłem,że opowiadanie nosi tytuł "Alegloria".To świadome, czy pomyłka?

[Jay Jay Kapuściński]

piękny język,
bardzo dobrze się czytało,

pozdr.

[natalia]

już byłam skłonna napisać, że nie bardzo, ale doczytałam i jednak się podoba :) nie wiem dlaczego z początku wywarło takie wrażenie, może z obawy przed wtórnością, schematycznością zakończenia? właściwie znów tak daleko nie zboczyłeś z toru myśli, no ale da się polubić to maleństwo :)

[Freney]

Ja już się pod nurtem alegorycznym Twojego pisania podpisałem ;) dwie uwagi stylistyczne:
miecz jest błękitnoszary (no bo chyba nie jest do połowy szary, a od połowy błękitny?); druga dotyczy "aż iskry szły" - przed tymi słowami bardzo podniosły styl, po nich bardzo podniosły styl, nie wydaje mi się, żeby omsknięcie i kolokwializm były celowe? może lepiej "krzesały" albo coś równie górnolotnego?

Poza tym klasycznie, czytane z szacunkiem ;)
F.

PS. Odłączony od świata byłem długo.

[asher]

Dzięki, już się poprawia.

Tytuł zamierzony, jak Tragiwanna...

Niniejszym czas żałoby uważam za zakończony :)))

[Leszek_Dentman]

a ich doniosły głos wypełnił przestrzenie
jednak pozostawiłeś- twoje prawo

[Freney]

Myślę o tych przestrzeniach i myślę, ale dla mnie gra. Ta liczba mnoga chyba dobrze pasuje do podniosłego stylu opowieści.

PS. Aż mi głupio, że zazwyczaj nie zgadzamy się pod tekstami Jacka. Zapewniam, że to nie z przekory i że to nic osobistego. Czyste czytelnictwo.

[Leszek_Dentman]

To chyba wynika stąd, iż Jacek pisze tak świetnie, że obu nam ( i nie tylko) zależy, by było jeszcze lepiej. Przynajmniej ja szczególnie wnikliwie ( na miarę moich skromnych możliwości) staram sie wyłapać najmniejsze potknięcie.
"Przestrzenie" brzmi trochę patetycznie i byłoby bardziej odpowiednie, gdyby chodziło o kosmos, ale- jak napisałem- to jego prawo.

[Freney]

Patosu rzeczywiście dużo. Ale najważniejsze, że nie nadmiar - bo patos zabija w sposób przebiegły i nieładny. Nie będę wpadał w truizmy skąd tak dobrze skrojony patos, bo zostaniemy obaj wzięci za lizusów. Z pozdrowieniem,
F.

[asher]

Ja mam tylko jedną sugestię - największe dyskusje są pod najsłabszymi tekstami...:)))

[Freney]

Kokieteria, panie bracie :)

[51fu]

Tematyka nie dla mnie, ale napisane rzeczywiście bardzo dobrze. Bez zarzutów technicznych. Nie doczepię się. // 51

[Anna Romanek]

Myślę, że dobrze się domyślam kim był ten wędrowiec z księgą. A co do oceny- perła.
Ps. Mnie też raziło trochę to "aż iskry szły"-w tym kontekście. Zgadzam się z Freney
pozdr.

[Leszek_Dentman]

Myślę Aniu, że oboje domyśliliśmy się tego samego. Dlatego sugerowałem Asherowi zmianę "on" na "On".

[Anna Romanek]

To już decyzja Ashera, ale zgadzam się z Tobą. Pozdrawiam.
Ps. Właściwie Asher nie miał na celu, myślę, by wykładać "kawę na ławę" i z tego powodu może lepiej jako, że bohater jest anonimowy, powinno pozostać -on)
Przepraszam Asher, że tak dyskutuję z Leszkiem "za Twoimi plecami" Pozdrawiam.

[Leszek_Dentman]

"On" z wielkiej liery nie tylko z powodu osoby, o której myślimy, ale także dlatego, że zaimek jest w tym zdaniu podmiotem. W tym przypadku "On" jest jakby w "zastępstwie" mienia.

[asher]

Dzięki wszystkim za zainteresowanie tym maleństwem. Pachnie trochę miernym fantasy, więc miałem obawy i trudności. Ale skoro się podoba... :)))

[Jagna Sołtys]

Asher, wolę jednak, jak piszesz o rzeczywistości... pozdrawiam :)