Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

rymowanka walentynkowa

beta_b
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
beta_b

beta_b

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

A mi się dziś marzy spacer we dwoje,
gdy cisza nie peszy i garną się dłonie,
gdy usta zerkają na siebie zazdrośnie,
że może ukradną całusa przy sośnie.

 

A mi się dziś marzy, że ptakom uciekam,
za Tobą, za rękę, gdzie droga daleka,
za uścisk. Na mgnienie, na wieczór we dwoje,
że weźmiesz mnie całą i weźmiesz jak swoje.

A mi się dziś marzy, że porwiesz mnie drzewom,
rozmarzysz, rozpalisz, rozkochasz do tego.
I w lesie, jak w domu, pochwycisz w objęcie
i nie dasz mi odejść, nie puścisz mnie więcej!

 

 

 

Edytowane przez beta_b (wyświetl historię edycji)
15
grzegorz-kot67@o2.pl

[email protected]

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@beta_b Tam na leśnej ściółce, poprawimy z lekka,

                    dam ci odpoczynek byś mi nie przeciekła.
                    Utulę na liściach - uśniemy oboje,
                    będziesz w siódmym niebie, jesteśmy we dwoje.

Miłej niedzieli Betko. Chciałbym co dnia czytać, takie konstrukcje liryczne.

Edytowane przez [email protected] (wyświetl historię edycji)
2
beta_b

beta_b

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Andrzej_Wojnowski @Antoine W @Marek.zak1 @huzarc @Gosława @jan_komułzykant @[email protected] kłaniam się Państwu, wzruszona dobrym przyjęciem. Spaceru nie było, ale za rok kolejna edycja pewnego święta. Poczekam.

 @Kot Tak, zmiana prosta, ale muszę kilka razy przeczytać, żeby mieć pewność, że jest dziura. Po 11. sylab jest w kilku wersjach. Póki co nie mam zdania. Dziękuję. 

bb

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Prosto, drzewnie i na temat.

 

Oby wszystko było tak proste jak drzewa.

 

3maj się Beta.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • orkan11
      Gdy

      Przez orkan11 · Opublikowano

      Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • Poet Ka
      W Weronie...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Marek.zak1
      Ministerstwo Dziwnych Kroków

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Poezja to życie
      Początek końca

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Mikerreq
      Bilans

      Przez Mikerreq · Opublikowano

      Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...