Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kruk i Róża

Joanna Kisielewska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Joanna Kisielewska

Joanna Kisielewska

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

W zarośniętym polu szczerym, Kruk i Róża 

On na drzewie, Ona obok gąszczu

 

Kochał ją Kruk, latał nad nią bacznie 

Róża przy nim, płatki w czerwień bardziej

 

Kochali się oboje, lecz miłość ich w słoje

Ona Róża, a on Kruk - płatki młode i stos piór 

 

Nie ćwierkał jej, ona płatków nie puszczała

Miłość gorąca jak wiatry lata - milczała

 

Żyli wśród mchów, nie znali burz 

Lecz srogi los, okrutna śmierć im przypadła 

 

Kruka, pola właściciel utłukł myśląc, że po ziarna

Róża od zimna sama, zwiędła marna

Edytowane przez Joanna Kisielewska (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszek Piotr Laskowski
      Niebo.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Niebo”   Przyglądam się za dnia niebu i w błękicie jego chmurom — tym białym i siwym kłębom, jakże piękną są naturą.   Wyglądają tak potężnie, choć są tylko mgłą, oparem, suną wiatru lekkim pędem, ulotne, z anielskim czarem.   Kształtami się wciąż formują, wyszukać w nich można wszystko, gdy uważnie się wpatrujesz — artystyczne to igrzysko.   Wzlotem własnej wyobraźni — te ludzkich wyrazów twarze, obrazy porównań z marzeń, i lasów, i rzek pejzaże.   I stworki wszelakiej maści, z groźnie śmiesznymi pyszczkami, w tej wielkiej nieba przestrzeni — przyjrzyjcie się kiedyś sami.   Przyglądam się niebu nocą, w kosmosu kresów głębiny, czerni, gdzie gwiazdy migocą srebrem blasku jarzębiny.   Widzę gwiazdozbiory znane, w astronomii określone, widzę też nieopisane, w mej wyobraźni tworzone.   I widzę co wymyślane, z gwiezdnego centrum ogródka, przez ludzkość wyczekiwane — to przybycie ufoludka.   Wystarczy nam zamknąć oczy, obserwując gwiazd miliony, by zobaczyć, jak on kroczy, gwiazdami przyozdobiony.   Przybysz ze świata innego, fantazją naszą stworzony, tej nocy nieba gwiezdnego — spróbuj, będziesz zadziwiony.   Leszek Piotr Laskowski
    • lena2_
      miraże

      Przez lena2_ · Opublikowano

      Violu cudowny wiersz, moi poprzednicy pięknie podsumowali wiersz, wiec tylko biję brawo:):)
    • lena2_
      Kronika rozkwitu cz.3

      Przez lena2_ · Opublikowano

      Maj ma coś w sobie, że rozkwitają jabłonie i dziewczyny:):) bardzo subtelny wiersz:) serdecznosci Bereniko:):)
    • lena2_
      tu też

      Przez lena2_ · Opublikowano

      Refleksyjnie o darowaniu prezentów, czasem się zastanawiam jak dużo funkcji spełniają prezenty i jak dużo można poprzez nie powiedzieć...serdecznosci Alinko:)
    • lena2_
      Poez-ja

      Przez lena2_ · Opublikowano

      Taka jesteś niepraktyczna i rozrzutna, gdy znów pławisz się w zachwytach i wzruszeniach. Na co komu tyle westchnień i energii, przeznaczonej na ten marny puch tworzenia. Komu przyda się bogactwo skryte w słowie i czy dzisiaj jakąś przyszłość ma liryka? Po co mnożyć wciąż refleksje bez umiaru , kiedy w życiu coraz więcej pytajników. I przekupić cię nie można byle słówkiem, choć okazji miałaś wiele poprzez wieki. Lecz uparcie wstajesz nawet pośród zgliszczy, by ujmować się niezmiennie za człowiekiem.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...