Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Witam -  ciekawy  - zatrzymał a to jasno określa wiersz czyli jest dobrze.

                                                                                                                                                        Pozd.

 

Opublikowano (edytowane)

Ładne refleksje.. każdego czasem dopada taki nastrój.. ale gdy spotka się tego kogoś ,,na zawsze'' moze byc prawdziwe :) 

edit. zawsze, gdy dopada mnie pesymizm i myślę, że to już chyba naprawdę zawsze tak jest, 

patrzę na moich staruszków, którzy 21 lat po ślubie ciągle się wygłupiają jak dzieci i całują, gryzą.. coś pięknego :) 

Edytowane przez Enigmatyczna (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Podoba mi się, ładny, smutny wiersz,

choć mam jakiś wewnętrzny opór przed uogólnieniami typu "zawsze"

lub "nigdy" - życie jest pełne wyjątków i w tym cała jego uroda :))

 

Pozdrawiam :)

Opublikowano

Delikatny wiersz, który powoli, nie od razu, otwiera swoje drzwi i tajemnice. Przynajmniej dla mnie. Dołączę do poprzedników chwytając się zakończenia. Bo zastanawiam się, czy chodzi o historię - jako śmierć bliskiej osoby, jako wspólny mianownik samego wydarzenia/faktu? Bo rzeczywiście brzmi to ujednolicająco sytuację, która jednak może wyglądać u każdego zupełnie inaczej. pozdrawiam:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena  bardzo dziękuję za docenienie wiersza i jego ocenę.  To powrót do źródła, obecność przez nieobecność.  Pozdrawiam serdecznie.   
    • w rodzinie była ostatnią na którą spojrzeli święci pojawiła się w 1999 roku jako chora psychicznie dwunastolatka pisząca pamiętnik kiedy miała szesnaście lat filmowałem jak wyciąga gumę z majtek i zbiera sobie przed lustrem włosy w długi emocjonalny kitek w hotelu miracle wyciąga ze ściany suszarkę i uruchamia ekspres do kawy potem wychodzi do lekarza wyciąga ołówek i pisze na drzwiach closed wyraźnie mówi do portiera że nie wróci już na noc bo lekarz ma edytor tekstu na tym kończy się scena w budynku karolina przechodzi przed napisem don't walk uśmiecha się macha ręką w kadrze widać też psa i smutnego mężczyznę który patrzy na bose łapy psa karolina powoli przechodzi coś mówi do mężczyzny który wyciąga rękę próbując złapać ją za śmieszny kitek wtedy powietrze pęka jak grafit w źle zatemperowanym ołówku
    • ulewa   o deszczu z  użyciem  szumiących Staff pisał    miarowy i równy tak szemrał kroplami    Twój - chlusty i cięcia z ukosa tak obmył   dał życie
    • Koniec zwiedzania na dziś on orang hutan i ja istota dua kaki spojrzeliśmy sobie w twarz   Almayer's Folly biały człowiek i opium jego dom w dżungli   Dwóch procent w genomie brak by w łóżku leżeć na wznak  
    • I choćbyśmy grały te same akordy, zawsze będzie pół tonu różnicy. Może moje pianino jest rozstrojone, a może Ty nie grasz dla mnie, kiedy ja komponuję jedynie dla ciebie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...