Zimowa Wenecja

[befana_di_campi]

Nieco śniegu

najwięcej wilgoci

w filigranowych

murów prześwitach

 

Jak grafit - Wenecja

przez okno snów

oglądana w czarnych

tęsknot krzyżykach -

 

tych przypływach

odpływach. Nic nie

dając niż ten ziąb

czyśćcowy do szpiku

[Deonix_]

Malowniczo,

klimatycznie,

oczywiście podobasie :)

 

Serdecznie :)

[Jacek_Suchowicz]

czytam wszystkie Twoje teksty i czasem piszę jak mnie coś ujmie

przyjrzyj się jeszcze raz temu co napisałaś i powiedz mi co w tym opisie dotyczy tylko Wenecji

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

bez tytułu może jest to jakaś inna mieścina nad Adriatykiem a może to na Wyspach Brytyjskich

 

[befana_di_campi]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeżeli napisałam, że Wenecja, to Wenecja! Naocznie obejrzana; o tej, co dziś porze, 8 grudnia 1974 roku! Przez cały tydzień podziwiana!

Pamiątka też jest: złoty pierścionek z aleksandrytem.

Edytowane 8 Grudnia 2017 przez befana_di_campi (wyświetl historię edycji)

[Jacek_Suchowicz]

o pierścionku nic nie napisałaś  ale jeżeli napisałaś w tytule Wenecja to WENECJA

i niech nikt nie dyskutuje - tak ma być i już :))

Pozdrawiam

[befana_di_campi]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pierścionek to jedynie przyczynek swoiste uwiarygodnienie, natomiast w zimowej Wenecji jestem / byłam zakochana nie tylko ja. Między innymi Josif Brodski, o którym tak pisałam na portalu "poezja-polska" pl.

 

Refleksje na temat: Josif Brodski: Znak wodny / Przeł. Stanisław Barańczak. Strofy weneckie przeł. Krystyna Krzyżewska. Kraków: Wydawn. Znak, 2010 "Przypływ i odpływ, szelest, szmer, plusk, szept, rezonans i cisza, stukanie kropel, strumyczków deszczowych ciurkanie, szum albo żywiołu mokrego kocie pomrukiwanie. Muzyka wody we wszelkich jej natężeniach, półtonach, fonograficznych niuansach, gradacjach, odcieniach raz wznoszenia się, kiedy indziej opadania. Często światło bez dźwięku oraz dźwięk bez światła bądź jedno i drugie z cykliczną regularnością przechodzące w jedno oraz w drugie. Temu, kto chciałby potraktować tę nadrealistyczną poezję jako zwykłą prozę, to gorąco odradzam lekturę. Mimo szczupłej objętości, Znak wodny J. Brodskiego wymaga (oraz domaga się) natychmiastowego uruchomienia własnej wyobraźni. Jego Wenecja wcale nie musi być naszą Wenecją, jakkolwiek w moim osobistym przypadku, Wenecja Brodskiego to przede wszystkim: moja (i tylko moja), prywatna Wenecja. Wenecja, do której coraz bardziej pragnie się powracać, lecz nigdy nie chce się w niej na zawsze zamieszkać. Sama Książeczka przepięknie wydana, cudownie ilustrowana oniryczno realistycznymi fotografiami autorstwa Pani Joanny Gromek-Illg. Publikacja-objawienie. Jak omówiłam prozę (poetycką), teraz z kolei skupię się na mistycznie melodyjnej poezji Twórcy z miasta nad Newą m. in. dzięki nieziemsko pięknym ilustracjom wymienionej Joanny Gromek-Illg. Niejako w Aneksie wydawca zamieścił 3 poematy Autora Znaku wodnego. Są to: Laguna oraz dwa cykle Strof weneckich, czyli wpierw wyśpiewane poezją po czym opisane potocznym językiem weneckie zdarzenia (a właściwie odautorskie wrażenia, sny i przeczucia). Zjawiskowe fotografie nie są opisane ani też podpisane, ponieważ ich czas oraz miejsce trzeba samemu sobie dookreślić, na przykładzie urywków strof cytowanego Brodskiego, gdzie np. okładkę i stronę przedtytułową przedstawia: Adriatyk zwykle jeszcze przed brzaskiem porannym, / nocą napełnia kanał po brzegi jak wannę.... S.14: ...miasto pomału / porcelanową stłuczkę zacznie przypominać / i stos zbitego kryształu, ss.19-20: ...wszystko się podwaja prócz losu i wody, s.28: Patrz w górę / ujrzysz uśmiechy skrzydlatych lwów..., s. 36: Płyną śmieci.[...] / poranny promień błyskiem ostrym / ciągnie po [...] cegłach i arkadach, ss. 44-45: Za złotą łuską okien wpływa w kanał oko / tłuszczu w brązowej ramie, s.52: Pałace jak zsunięte pulpity już gubi / światło mgłą zasnute. S.62: struga ulicy zwęża się [...] wije jak węgorze..., ss.68-69: ...podeszwa na stałe / nie zostawia śladu, jak łódź na wodnej gładzi; s.76: ...dźwięk przeczy zarówno sobie, jak też i słowom [...] przed małym lecz drapieżnym biesem... , s.84: Tonące miasto, tam gdzie [...] bezwzględny rozum staje się mokrym spojrzeniem, ss.92-93: Dźwięk kościołów weneckich jak serwisów kawowych, ss.106-107: Mokra pętla przystani..., ss.113-114: Iglice i kolumny, arkady i mury, / sztukaterie bram, mostów, pałaców, ss.124-125: Czas wynurza się z wody / i zmienia od nowa / tylko wskazówką zegara. I tak oto na naszych oczach przemija postać świata widzialnego. Przechodzi, odchodzi, mija. Odpływ, przypływ, przypływ, odpływ, deszcz i mgła. Skądś sączące się Largo z Concerto in Fa minore (par.: L`inverno) mojej największej muzycznej, z Wenecji rodem. Miłości w osobie Monsignore Antonia Lucia Vivaldiego."

 

Edytowane 8 Grudnia 2017 przez befana_di_campi (wyświetl historię edycji)

[marysia wieczorek]

Jest coś naprawdę ujmującego w tym tekście. Dziękuję Ci za niego. 

 

Zastanawia mnie tylko interpunkcja. Skąd kropka w środku trzeciej strofy kiedy brak jej w innych miejscach? 

 

Serdeczności, 

Maryśka

[marysia wieczorek]

Nie odpowiadasz, bo masz mnie dość? :)

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Te wersy smutnymi są, befano, choć Wenecja przedstawiona wspaniale. Czego to nie dostrzegamy? Wszystko, tylko czasami wydaje się, że niczego nie dostrzegamy, ale jest jakaś pamięć "pierwotna i fotograficzna" w nas. Pozdrawiam, J. 

[Nata_Kruk]

Akurat w Wenecji nigdy nie byłam, znam miasto z TV i kojarzę ażurowe mury.

Dając inwersje wplotłaś delikatne rymy, ale taki szyk nie daje lekkości czytania. Wersyfikacja, szczególnie ostatniej, nie najlepsza.

.. "nic nie dając niż ten ziąb".. czy nie byłoby lepsze, tylko.?.. ów 'ziąb', że do szpiku, ok. ale nie rozumiem dlaczego..czyśćcowy. 
Pozdrawiam.

[befana_di_campi]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozwolisz, miła moja, że nie odpowiem.