Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

jak we mgle znikają
wiosny i jesienie
kolory i liście
kolejne złudzenia

gdzieś giną spojrzenia
dotyki czułości
radości poranków
namiętne miłości

już inne wartości
korzenią się w duszy
czego byś nie zrobił
przeszłości nie kupisz

lecz słowa zostały
w podniebnym błękicie
na wargach gorących
myślami ukryte

i w duszy wciąż dźwięczą
i bolą i ranią
i bronią się bronią
by nie wpaść w niepamięć

w cierpieniu sentencja
z odcieniem uśmiechu
nie warto żałować
niespełnionych grzechów

Opublikowano

@Jacek_Suchowicz

Witaj Jacku - podoba mi się takie pisanie - widzę człowieka stojącego na granicy
czegoś czego nie znamy - widzę parę obrazów które mówią o przemijaniu .
No ale to tylko moje odczucia - może się mylę ...
Ostatnia zgrabnie wszystko zamknęła .
Tyle dziś o demie .
Ślę ukłony i pozd.

Opublikowano

@Jacek_Suchowicz
...zapachniało smutkiem czasem przemijaniem
słowa to nic przecie ważne nasze serca
kiedy odejdziemy cóż po nas zostanie
prócz skrawków papieru i skrawków nas w wierszach...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • To dobry przykład wiersza, który nie próbuje 'robić poezji' na siłę - siła siedzi w zmęczonym, przygaszonym tonie, jakby podmiot mówił ostatkiem energii i właśnie dlatego brzmi wiarygodnie.   Najmocniej działa zestawienie kruchości z ciągłą gotowością do obrony: nawet światło i 'przejściowe promienie' nie przynoszą ukojenia, tylko pokazują człowieka, który już odpoczywać nie potrafi.    
    • Ten wiersz jest gęsty od obrazów i momentami niemal oniryczny - bardziej działa atmosferą oraz muzyką języka niż linearną opowieścią, co akurat dobrze współgra z tematem pamięci i utraty. Najbardziej zostają frazy, w których konkret nagle miesza się z abstrakcją ('torfowe przedramiona', 'blaszane sieroty'), bo brzmią jak próba nazwania emocji, dla których zwykły język okazuje się zbyt ubogi.  
    • @andrew dziękuję i wzajemnie, pozdrawiam :)
    • Najmocniejsza rzecz w tym tekście polega na tym, że gwara nie brzmi jak ozdobnik ani folklorystyczna dekoracja, tylko jak naturalny sposób odczuwania świata — dzięki temu obrazy mają w sobie coś bardzo pierwotnego i 'ziemskiego'. A końcówka z pytaniem 'czy Tobie nie jest zimno?' nagle wyprowadza tekst z pejzażu i robi z niego wiersz o nieobecności oraz pamięci; wtedy cały wcześniejszy krajobraz zaczyna wyglądać jak próba ogrzania kogoś samym językiem.  
    • To ciekawy tekst, bo nie próbuje wybierać między legendami, tylko pokazuje, że polska tożsamość została zbudowana właśnie z nieustannego sporu - Piłsudski i Dmowski są tu bardziej dwoma żywiołami niż przeciwnikami. Najmocniejsze są momenty, gdy wielka historia nagle pęka w osobiste pytania 'dlaczego' - wtedy patos przestaje być pomnikiem, a zaczyna brzmieć jak prawdziwy ludzki koszt niepodległości.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...