*** odtrącona pomoc

[jolanta_redwanowska]

kobieta po czterdziestce
ubrana w za krótkie spodnie
w pasiastą bluzkę przez którą przewiesiła
starą torbę listonoszkę
z uśmiechem prawie bezzębnym
szuka pożywienia w koszu na przystanku dolna
pod wiatą siedzą przyszli pasażerowie
odwracają głowy w drugą stronę

podchodzi do niej kobieta ze świeżym jedzeniem
proszę to dla ciebie - mówi
nie chcę jedzenia zabierz, daj dziesięć złotych na flaszkę - odpowiada kobieta po czterdziestce
zasmucona odchodzi - wyciągnęła rękę niczym Jezus
została pogardzona

warto pomagać?!

[Jolanta_S.]

@jolanta_redwanowska
pytanie zbędne, nawiasem mówiąc to tylko jednostkowy przypadek...
są tacy co całują po rękach z wdzięczności

[al_meriusz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wiersz nie jest przemyślany np.:
'szuka pożywienia w koszu na przystanku'
'nie chcę jedzenia zabierz'

i nierozważna jest jego puenta - jakże w sobie zadufanym trzeba być, żeby podając biedakowi porcję żywności porównywać siebie, albo kogoś, kto tę porcję biedakowi podaje, do jezusa

pytanie na końcu jest, proszę wybaczyć bezpośredniość, co najmniej żenujące w swej protekcjonalnej, i niebezpiecznej, naiwnoścci; poza tym jest niechrześcijańskie :-|

pozdrawiam

[Jolanta_S.]

@al_meriusz
dla mnie kawałek prozy i mam wrażenie, że wyrzucony...

cóż kobieta chciała na % była szczera w rozmowie, a jak tę prawdę potraktowano?

to mnie gryzie!!!

pozdrawiam

[Jolanta_S.]

no i dlaczego odtrącona pomoc?
przecież była propozycja zamiany chleba w wino.
(10 zł to tanie wino)
kto zaproponował pomoc, a zaraz ją odrzucił?
i w perfidny sposób!

[al_meriusz]

@Jolanta_S.

no tak; mówienie prawdy to wielka cnota, a alkoholizm to choroba

tym bardziej owa biedna kobieta zdana była na pomoc; prawdziwą pomoc, a nie taką, która sytej i zdrowej (pseudo?)chrześcijance może posłużyć do pogłaskania własnego sumienia...

tak, masz rację... z rozpędu nazwałem wierszem ten, no cóż, chyba jednak paszkwil

serdecznie pozdrawiam

[Jolanta_S.]

@al_meriusz
pomoc w tym wypadku potrzebna jest zarówno jednej jak i drugiej kobiecie, ten teks świadczy o tym, że społeczeństwo ma duże braki...

dziękuję i również serdecznie pozdrawiam

[al_meriusz]

@Jolanta_S.
o tak, pani 'smutnej' też potrzebna jest pomoc
ale też nam, którzy widząc nędzarzy, zbyt często odwracamy głowy lub obok nich obojętnie przechodzimy - w każdym razie mnie to się zdarza; wprawdzie nie odwracam głowy i przechodząc obok, staram się tych ludzi dostrzegać, ale jednak bezpośredniej pomocy nie zawsze udzielam i... czuję - patrząc potrzebującemu w oczy -, jak moje sumienie krzyczy, że robię zbyt mało, nieco pomagając w sposób mniej lub bardziej pośredni; niektórzy z tych biedaków, którym nie dałem 'grosza', niekiedy uśmiechają się łagodnie, jakby chcieli podziękować za nawiązanie z nimi kontaktu wzrokowego; może czują wtedy, że przynajmniej nie są mi całkiem obojętni i że dostrzegając ich i ich problem, może będę szukał możliwości rozwiązywania go

w opisanym przypadku niestety pani 'smutnej' nie może pomóc osoba, która tę scenę obserwowała i porównała panią 'smutną' do jezusa, bo przecież to właśnie ta osoba w końcu zadaje pytanie 'warto pomagać?!', a więc także jej potrzebna jest pomoc

jeśli było to zdarzenie rzeczywiście zaobserwowane, to w tym konkretnym przypadku autorka tego tekstu może mogłaby spróbować pomóc osobie, która jej tę historię opowiedziała i w swej krótkowzrocznej bezradności sformułowała owo pytanie, które znalazło się na końcu tego tekstu

który wprawdzie nazwałem paszkwilem, to jednak wciąż nie wiedząc na kogo on właściwie jest: na chorą biedaczkę, na ludzi odwracających wzrok, na 'smutną', na 'obserwatorkę'... ?

sam problem jest bardzo złożony i podjęto już wiele prób, żeby go przynajmniej uświadomić; ładnie zrobił to np. koterski w filmie 'dzień świra' - dla mnie w tradycji wieszczącego absurdu gombrowicza, ionesco czy bernharda

na tym forum przeczytałem dzisiaj zgrabnie i pomysłowo napisany w podobnym duchu wiersz jana wodnika, w którym, według mnie, stara się on wskazać na coraz bardziej powszechną bezmyślność... bezduszność... bezduchowość...: http://www.poezja.org/wiersz,1,145678.html


jeszcze raz pozdrawiam

[Marlett]

To raczej opis sytuacji niż wiersz.
Wersy nie świadczą o napisaniu wiersza.

[Nikodem_Ópatowski]

warto pomagać, ale w mądry sposób i przemyślany sposób:)


a jeśli chodzi o wiersz, to jest historyjka z niecodziennym obrotem spraw i chyba to jest największy pozytyw. Minusów jest więcej, szczególnie narracja niestety nie jest ubarwiona poetycko. Z wiersza zostaje mi w pamięci tylko treść...to za mało

pozdrawiam!

[Jolanta_S.]

@al_meriusz
wiersz Jana czytałam już wcześniej, szukałam słów na komentarz... już :)
ale tam są metafory i właściwie fajnie ujęty temat. mnie też gryzą te obce wprowadzone do kraju, wprawdzie tandetne w polskim wykonaniu i tak bardzo potrzebne... jakby to w Polsce świąt brakowało, a przecież mamy ich nadmiar.

Twój komentarz... no wiesz, przecież wiesz :) :) :)

zdarza mi się, że czasem... to się zdarza każdemu, ale są jakieś próby, przemyślenia... kiedyś napisałam:

prawo natury

żebrak potrafi - magister więcej
żebrak ma serce - magister władzę
żebrak głodny - magister syty pęka w szwach
któregoś dnia odejdą pochłonie ich ten sam piach
o żebraku wspomnienia
magister dostanie pomnik i nekrolog
pakuję jednego i drugiego do kieszeni
świat nie może utykać

[BlackSoul]

@jolanta_redwanowska


łopatologicznie, oczywisto, ani w tym poezji, ani dobrej prozy
bez emocji, które miały się pojawić w czytelniku ...
do kosza

[Jacek_Dyć]

To jest sprawozdanie z polskiej codzienności i rzeczywistości i nie jest ti wiersz ani tymbardziej poezja, ale dyskusja dość ciekawa, jednaknie wskazująca na jakiekolwiek rozwiązanie problemu.
Swego czasu napisałem poniższy tekst, rozesłałem go mailami do redakcji gazet, polityków, nawet nikt nie odpowiedział, oprócz Min. Pr. i Pol. Społ. które odpisało zgoła nie na temat, ale pokazało, że nie olewa monitów obywatelskich.
Pozdro

Koncepcja rozwiązania bezrobocia.

Ludzie są, jacy są, jedni są zaradnymi, gdy inni nieudacznikami i nic nie pomoże ich edukowanie w celu znalezienia na rynku pracy trudnej do osiągnięcia, i tacy najczęściej zamknięci w sobie i w swych czterech ścianach lądują w tej nowej, co nie bądź rzeczywistości na bruku marginesu ludzkiego śmietniska. Na spotkaniu bezrobotnych wśród bezrobotnych w Urzędzie Pracy usłyszałem, że ta spora grupka ludzi, to przeważnie osoby z wyższym wykształceniem, są aktywni w poszukiwaniu i jak słyszałem i zrozumiałem, że mają nikłe szanse znalezienia jej.
Państwa Unii Europejskiej dbając o swój rynek zbytu, dyktowały nowo upieczonemu państwu unijnemu warunki; co może hodować, produkować jak i wiele innych nakazów i zakazów gospodarczych. Zatem nie żałuje Ona euro dolarów na szkolenia, uczelnie, agencje zatrudnienia, drogi publiczne, ale co szary obywatel ma z tego coraz piękniej wyglądającego parku polskiego?
Wspólne dobro narodu, komunistycznego państwa, zostało za marne grosze przejęte przez byłych aktywistów i ich rodziny, rozszabrowano Polskie Wałęsy, a on ze swymi zausznikami na to ślepo przyzwalał, a pan Mazowiecki umiejętnie podkreślił te zalążki polskiego szamba grubą krechą i nikt nie dał komuchom po łapach za dawne grzechy, jak i za bezkarnie popełniane przestępstwa gospodarcze.
Mam prawo powiedzieć, że walczyłem i walczyliśmy o to by zredukować biurokrację, jednak ona nie zmalała, wręcz przeciwnie rozrosła się niczym olbrzymia ośmiornica. Powstało bez liku urzędów, pośredniaków dotowanych z Unii, a czy one dają nam pracę?
Na owych spotkaniach bezrobotnych w psychologiczny sposób w zakamuflowany sposób zawstydza się bezrobotnych dając im do zrozumienia i odczucie o ich nieudaczności, zatem szkoli się ich jak pozyskać pracodawcę, który ma do wyboru setki takich jak on. Na koniec odtwarza się film, o zaradności w pozyskaniu nie pracy, ale pracodawcy, a zwieńczeniem tego dwudziestopięciominutowego dzieła kuźni umysłu jest informacja o dostępnej pracy w państwach unijnych. Jakie to poniżające naszą godność polską, gdy widzi się oferty prac, których już nawet przysłowiowy murzyn nie chce wykonywać, ale cóż, Unia zadbała o to by Polska nie miała rynku pracy, była rynkiem zbytu i zapleczem siły roboczej w wykonywaniu prac, których nie chce się podjąć własny obywatel.
W tym kraju może się wszystko zmienić na lepsze, jednak do tego trzeba władzy mądrych rządzących, ale skąd ich wziąć, gdy naród zawsze wybierze krótkowzrocznie, zatem mamy odzwierciedlenie narodu dbające o własny dobrobyt, a nie dobrobyt wyborców. Powstały i nadal powstają mega sklepy o rodowodzie obcokrajowym i cóż z tego, że taniej, gdy przez nich okradana jest Polska, gdy kapitał właścicieli tych molochów jest wywożony poza granicę jego wyprodukowania.
W tym kraju nad Wisłą, w którym praca stała się utopijnym luksusem, gdzie podatnik musi bulić na budżet państwa, z którego co nie bądź rządzący ustalają sobie bajońskie płace i premie, nie dając w zamian solidnego oparcia, ani wsparcia dla obywateli w rządzie, gdzie zlikwidowano całkowicie przemysł dający wyborcom utrzymanie, gdzie na uniwersytetach edukuje się nowe i wciąż nowe zastępy przyszłych wykształconych bezrobotnych, należałoby wzorem zachodnich państw przyznać bezrobotnemu dożywotni zasiłek. Owy zasiłek powinien być w takiej wysokości, by bezrobotny mógł nie przymierając z głodu żyć w pewnym standardzie mając kasę, na jako takie wyżywienie, opłaty mieszkania, prądu, gazu, wody, zakup środków czystości i odzieży, utrzymanie lichego auta, a jaki wysoki miałby to być zasiłek? Od tego są ekonomiści, zatem proponowałbym p. Balcerowicza do ustalenia jego wysokości, on żyjąc na pewnej stopie, wiedziałby, jakie ma potrzeby obywatel. Przy takim rozwiązaniu problemu, bezrobotny chcący żyć wyższym standardem sam podejmowałby pracę, a pracy z pewnością byłoby w bród, niektóre urzędy samoistnie zakończyłyby swój żywot, odciążając tym budżet państwa, co dałoby wolne środki na bezrobotnych, a także widmo bezdomności zanikłoby z czasem z historii państwa.