Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

twoje opowiadania wciągają
najwyraźniej mi nie służą
kiedy czytam chcę zapomnieć
już nie płaczę
nie dopuszczam myśli
opartych na faktach

twoje usta z papierosem
kiedy na ciebie patrzę mam ochotę
zaciągnąć się dymem
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Piękne:)
mój autor opisuje sceny drastyczne, pisze jakoby z zimną krwią, czasem się zastanawiam jak można tak spokojnie opisywać tragedie ludzi i zwierząt (chodzi o psy, które dla mnie są "aniołami") zamieszcza opowiadania na pewnym serwisie społecznościowym, na zdjęciu profilowym widnieje z papierosem... tak się wciągnęłam...
Dziękuję za komentarz, którym skłoniłaś mnie do dość wylewnej odpowiedzi.
Pozdrawiam serdecznie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




a dzięki za troskę, ale póki co kataru czy stłuczenia nie posiadam..................wiem jednak, że tego typu "porady" maja podłoże czysto projekcyjne (przerzucenie-wyparcie) u podstaw, których piętrzą się deficyty (zaburzenia) dającego "bezinteresownąporadę"...............i to faktycznie nadaje się na wizytę, ale nie u "rodzinnego"...................zatem korzystaj z autorad, gdyż mogą być trafne


ani krytyk, ani lekarz...
jeśli chcesz do psychiatry to musisz najpierw do lekarza pierwszego kontaktu. ten musi wypisać skierowanie... chyba, że prywatnie...

uzależniam się od twoich kropek - widzisz...
kropka za kropką...

miłego...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


chyba nie da się się zamknąć... od lat uzależnienie pozostaje tematem otwartym, walka jaka by nie była bez silnej woli i wsparcia najbliższych wszelkie starania nie mają sensu, oczywiście to moje obserwacje - nie związane...

uzależnienie od czytania to chyba najmniej szkodliwe:)
gorzej z innymi...

serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie trzeba czytać wierszy bo czat cię w tym wyręczy  robisz tylko kopiuj wklej  - wypluwa cały esej
    • Wiersz-rozmowa, może wewnętrzne rozważania? Pytania, które warto zadawać, sobie też. Pozdrawiam w Dniu Poezji :)
    • @violetta Dziękuję… nie potrafię pisać inaczej niż prawdą :) doceniam...
    • "Pióro w cieniu gigantów" Tak mało już nas i coraz mniej jeszcze, pisać, gryzmolić – to każdy może. Lecz sens utrzymać, zrozumiałym być w tej „innej inszości”? Niemocy morze! Sztuka pisania to szepty z wnętrza, dla siebie, dla innych – sercem i duszą. Zmuszanie się siłą, nawet pod batem, zrodzi bazgroły, co głazów nie wzruszą. Mierząc się z cieniem wielkich poetów, wstyd własne miano pod tekstem położyć. Więc pod zmyślonym chowasz się znakiem, by marny rym w wielki świat jakoś włożyć. Bo cóż są warte te nasze starania, gdy w krąg klasyków potęga nas dusi? Lepiej pod maską szyć liche przebrania, niż twarz pokazać, co spłonąć musi. Lecz choćbyś ty w cieniu mistrzów stał mały, prawdę swą pisz, niech ból się wykrwawi. Bo tylko własny podpis, choć drżący, ślad autentyczny po tobie zostawi. Leszek Piotr Laskowski.
    • @Berenika97 Interpretacja czata:   To zdanie ma charakter aforyzmu — brzmi jak definicja snu, ale tak naprawdę jest refleksją o człowieku i jego wnętrzu.   „Sen – spowiedź podświadomości” To bardzo mocna metafora. Spowiedź kojarzy się z ujawnianiem czegoś ukrytego, często trudnego, wstydliwego albo głęboko osobistego. Jeśli snem „spowiada się” podświadomość, to znaczy, że w snach wychodzą na powierzchnię rzeczy, których na co dzień nie dopuszczamy do głosu: lęki, pragnienia, konflikty, niewygodne prawdy o sobie.   „w nocnej ciszy” Noc tworzy warunki do tej „spowiedzi” — brak bodźców, cisza, odcięcie od świata. To moment, w którym kontrola świadomości słabnie.   „gdy myśli szepczą prawdy, których dzień nie usłyszy” Za dnia jesteśmy „zagłuszeni”: obowiązkami, logiką, społecznymi rolami, racjonalizowaniem. Nocą — i w snach — te wyparte treści wracają, ale nie krzyczą, tylko „szepczą”. To ważne: prawda nie jest tu oczywista ani jednoznaczna, raczej ukryta w symbolach, obrazach, niedopowiedzeniach.   Całościowo można to czytać jako:   przekonanie, że sny odsłaniają nasze autentyczne wnętrze, sugestię, że prawdziwe poznanie siebie nie dokonuje się w pełni na jawie, delikatną uwagę, że to, co najważniejsze, nie zawsze jest głośne — czasem przychodzi w formie subtelnych, nieoczywistych sygnałów.     Jest w tym też lekko romantyczne (a nawet trochę psychologiczne) spojrzenie: noc jako przestrzeń prawdy, dzień jako przestrzeń maski.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...