Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pigmalion

Zawstydzona
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Zawstydzona

Zawstydzona

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

...bo ja proszę Pana
taka śmieszna de'mode
nie potrafię za coś
kocham pomimo.
Pan bawiłeś się w słowa
układałeś cud treści
ja myśli w wonny bukiet
żyłam z Panem - chwilą

Pan jak ten Higgins
ja kwiaciarka Doolittle
o życie robiąc zakłady
w chwasty zmieniłeś słowa

zostawiam pęk wierszy
śmieszne jak ja strofy
na pamiątkę niezdarzeń
zachowaj

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

"po mimo" - raczej "pomimo"... "Pan bawiłeś się" - odstaje formą od reszty. i zastanawia czemu z dużej litery ów "Pan"... ;)
pozdrawiam.

Zawstydzona

Zawstydzona

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Oczywiście, że 'razem' - serdeczne dzięki za zwrócenie uwagi... ten P(pan) odstawał formą od reszty - stąd pewnie ta pomyłka i "P" z wielkiej (nie - z dużej litery) :))))))

pozdrawiam serdecznie
Biała Lokomotywa

Biała Lokomotywa

Opublikowano
Opublikowano

Rozumiem, że wiersz nawiązuje do dramatu o Pigmalionie, nazwy bohaterów w końcu są ujawnione. Nie wiem skąd, ale razi mnie w utworach słowo "taka, taki", unikałabym. I jeszcze coś bym zrobiła z wersem "w chwasty zmieniłeś słowa", też mi zgrzyta. Ale oczywiście wola autorki:)
Pozdr.

Dyziek_ka

Dyziek_ka

Opublikowano
Opublikowano

Zauważyłem, że autorka ten temat już od chwili wykorzystuje .
Cieszy mnie, że coraz mniej żalu, a coraz więcej wyrozumiałego uśmiechu dla siebie.
Tekst coraz lepszy poprawia się z humorem.

Pozdrawiam

PS. Przepraszam że nie zdążyłem odpowiedzieć na wpis w „warsztacie”.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      Szczelina

      Przez obywatel · Opublikowano

      nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • obywatel
      bardzo

      Przez obywatel · Opublikowano

      trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • obywatel
      wieczność

      Przez obywatel · Opublikowano

      @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • Kiedy Jest Dzisiaj
      Coś jest na korytarzu

      Przez Kiedy Jest Dzisiaj · Opublikowano

      – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • Alicja_Wysocka
      a ty?

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Poezja to życie, dziękuję :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...