Jutro

[Piotr Sanocki]

Liście opadają, znikają powoli
Gardzi nami zimny wiatr
Wiej sobie, wiej! Do woli!
Liście opadają, znikają powoli

Jutro przymrozkiem drzewa ogolisz
Założysz na głowy siwy pióropusz
Tnij jeśli chcesz! To nie boli
Jutro przymrozkiem drzewa ogolisz

Liście opadają, znikają powoli
To nie cud, to słońce tak jasne
Czego ty chcesz? Życie dogonić?
Już za poźno, znikamy powoli

[Witold Marek]

Ciepło o chłodniejącym? Czule o odchodzącym? W każdym razie udało się od a do z :) Wprawdzie nie ma tu tym razem żadnego szamana-proroka, ale to dalej Pan w swojskich (u siebie) detalach.

I widziałbym ten wiersz w y ż e j.

Pozdrawiam.

[czarna]

zadumałam się...piękny wiersz

[natalia]

mrozikiem?!
no wybacz, ale parsknęłam śmiechem i do końca wiersza się nie uspokoiłam :)
dlaczego ostry, bezwzględny, zimny, kaleczący, władczy mróz określasz mianem "mroziku", dzięki czemu od razu przed oczami niknie potężny mróz a pojawia się ledwie szron i to wczesną wiosną?

Niektóre wersy, w szczególności ostatnie, wypowiada peel niemal z gniewem... przez co wydaje mi się, że peelowi przydarzyło się coś bardzo smutnego, być może stracił kogoś bliskiego, dlatego o tym znikaniu pisze... i to najwyraźniej uznając, że jest ono nie do uniknięcia, co zradza poczucie beznadziejności ("już za późno"), która przytłacza.

krzyczy bólem ten wiersz (chociaż mrozik stara się rozbroić tę napiętą sytuację :))

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Arena Solweig]

Konsekwentna konstrukcja – klamry zapinające początek i koniec strof, a tak głębiej :

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przede wszystkim widać tę właśnie warstwę – wiatr zawiał i odsłonił zadumę ukryta pod liśćmi. Pięknie Piotrze !

[Piotr Sanocki]

Dziękuję wszystkim za ciepłe komentarze :)

Witku: cóż Ci powiedzieć :) Szamana nie było, ale jeszcze na pewno się pojawi ;) Chciałem na chwilę zwolnić tempo, zamyślić się, ponieść kontrastom jesiennych barw... Ehhh... Dzięki ;)

Natalio: Czemu śmieszne? :) Mrozik to zdrobnienie od mrozu. Taki delikatny, w bezwietrzny dzień można się w niego wtulić... Powietrze jest takie żeśkie, aż czuje się, że żyje. Co do końcówki, to miała być w takim samym tonie co reszta. Widocznie się nie udało :) Może dlatego, że życie toczy się dalej, ale w dalszym ciągu znikamy. Jakaś cząstka nas w każdą jesień, co roku zanika :) Czuję się tak jakbym się zagonił w "kozi róg" :) Sam muszę go dobrze zrozumieć :) Dziękuję za dogłębną analizę :)

czarna: Dzięki serdeczne :)

Areno: Hmmm, odkryłaś coś czego ja nawet nie wiedziałem :) Muszę się zgodzić. Teraz kilka rzeczy stało się jasnych ;) Dzięki!

Jeszcze raz wszystkicm dziękuję za komenatrze ;)

Pozdrawiam serdecznie

[Jacek_P.]

Ładnie Piotrze! Jestem pod wrażeniem. Ten wiersz śpiewa, gra nostalgiczną melodię. Trochę się zgadzam z Natalią co do mroziku. Chodzi o to, że jest jakby trochę dziecinny i jakoś nie pasuje do klimatu. A gdyby zamiast niego dać przymrozek?
Mam nadzieję, że jeszcze tu zaglądasz i znajdziesz ten komentarz.
Pozdrawiam.
Jacek.

[Piotr Sanocki]

Znajdę oczywiście :) Zawsze mam "na oku" swoje dzieci :)
Ten "przymrozek" to niezły pomysł ;) Dzięki za pomoc :)

Pozdrawiam serdecznie

[natalia]

ooo, teraz lepiej :)

[jasiu zły]

Natrafiłem na to przez przypadek i jakoś nie mogę powstrzymać się od komentarza.
powoli - do woli - powoli - ogolisz - boli - ogolisz - powoli - powoli

Oj boli, bardzo boli. Boli, niczym golenie się tępą żyletką powoli.

[Piotr Sanocki]

Taki miał być w zamierzeniu. Nostalgiczny, leniwy, powolny. Jak jesień :) Zauważył Pan?

Dziękuję za komentarz.

Pozdrawiam serdecznie