Boso w kolorze

[wiedźma]

 

 

Iluzja pękła  

Czarno-białe  

Szkło  

 

Światło objęło  

odłamki.  

 

Odbija barwy:  

czerwień szkarłatna,  

zieleń zapomniana,  

błękit nieznany,  

biel niezaorana.  

 

Stoję boso.  

Ostrożnie.  

Wchodzę.  

 

Krok.  

Kolejny.  

 

Sól w ranach.  

Dyszy powietrze.  

Oddycham.  

 

Widzę.  

Kolory.  

Chcę więcej.  

 

Nie wracam.  

Idę dalej.

[Berenika97]

@wiedźma

 

Piękna metafora bolesnego, ale wyzwalającego przebudzenia. Przejście od czarno-białej iluzji do pełnych bólu, ale prawdziwych kolorów robi ogromne wrażenie. Puenta "Nie wracam. Idę dalej" to czysta determinacja. Świetny utwór! 

[wiedźma]

@Berenika97 dziękuję bardzo.  Tak. Czysty upór. 

Pozdrawiam ciepło :) 

[Migrena]

@wiedźma

 

to jest bardzo dobry i mądry wiersz!

 

ukłony:)

[wiedźma]

@Migrena  

Dziękuję za docenienie. 

Pozdrawiam serdecznie. 

Edytowane 16 Maja przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[obywatel]

pointuję "po tym zgrzycie" - zastanawiam się czy samookaleczanie to taki rodzaj jak samobiczowanie, jest w tym fantazja ocierająca się o szaleństwo, determinacja spowodowana barwami światła, mówią, że ostatecznie podąża się w jego kierunku.
 

[wiedźma]

@obywatel przejście  od "pękniętej iluzji "  do świata kolorów sprawia ból z odłamków iluzji , nie odwrotnie. Iluzja okaleczyła ale mimo to idę, nie chce wracać. 

Dziękuję za polubienie .

Pozdrawiam.