Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

To jest skrzynka.
Baranek, którego chciałeś mieć, jest w środku.

Deska a na niej rysy które nie są liniami szkicu.
Punkty ich zbiegu to gwiazdy które zabłysną,
by wzrok już nie błądził. Opowiem ci pędzlem

o dwóch butelkach przepełnionych odbitym światłem
i tak bardzo pustych, że nie wzniesiemy toastu.
Żadne z nas nie dotknie tego co w środku:

kapsel utkwił za głęboko. Przymruż oczy a zobaczysz:
nie ma owiec czarnych, ani białych, a Baranek jest tu-

w kolorze

Opublikowano
Narysuj mi Baranka

To jest skrzynka.
Baranek, którego chciałeś mieć, jest w środku.


Deska a na niej rysy które nie są liniami szkicu.
Punkty ich zbiegu to gwiazdy które zabłysną,
by wzrok już nie błądził. Opowiem ci pędzlem

o dwóch butelkach przepełnionych odbitym światłem
i tak bardzo pustych, że nie wzniesiemy toastu.
Żadne z nas nie dotknie tego co w środku:

kapsel utkwił za głęboko. Przymruż oczy a zobaczysz:
nie ma owiec czarnych, ani białych, a Baranek jest tu-

w kolorze

Tak miało być? Niewiele to zmieniło, niestety.
Opublikowano

Gin w butelkach, w frapujący sposób, zmienia się w dobrego, kolorowego dżinna... ;)
Mały Książę nie musiał/ nie powinien znać technik butelkowania, autor powinien - w butelkach tkwi korek, kapsel je zamyka.
Nieporadne i infantylne ale z przebłyskami dobrze rokującymi na przyszłość :

"o dwóch butelkach przepełnionych odbitym światłem
i tak bardzo pustych, że nie wzniesiemy toastu"

Opublikowano

Nie wiem, dlaczego, ale po przeczytaniu tytułu powziąłem nieprzyzwoite przypuszczenia. Niestety, nie sprawdziły się. Bez emocji - kiepski tekst.

Pozdrawiam - E.

Opublikowano

a może być kwiatuszek na serduszku?
- ciekawi mnie, dlaczego ten Baranek z dużej, czym sobie zasłużył;
są tu i inne mistycyzmy - owa "rysa", deska...
najbardziej mnie przekonują owe "dwie butelki", nie ma to jak konkret, a fakt że "puste" dowodzi, że peel nie marnował czasu...
:))
J.S

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Whisper of loves rain    Wiersz maluje przytulną koegzystencję w mansardzie, wśród dachów lubelskich kamienic pokrytych puszystym śniegiem.   Miało to specyficzny koloryt- przypominający emigrację w Paryżu albo stan wojenny.   Pełne uroku miejsce, poświęcenie sztuce, a przede wszystkim młodość i miłość unieważniały fakt trudnego życia (na stole tylko herbata i chleb). Dla peela były to najlepsze chwile.   Ostatnia część tekstu jest konstatacją, że wszystko można utracić, poza "chwilą" bliskości. Nawet jeśli nie ma już człowieka z którym dzieliło się ten wspólny świat.   Końcowe stwierdzenie, stanowi piękną puentę. Zostało napisane na przekór bezlitosnej rzeczywistości...
    • @Mel666 W tym wszystkim zastanawia jedno. Czemu tak się dzieje? Czemu jeden zginie od ugryzienia mrówki, a drugi żyje sto lat. No i ta bezsensowność, która aż krzyczy w Twoim wierszu. Może to po to, by komuś było łatwiej, albo by zrobić miejsce drugiej mrówce. Nie wiem. Ale to pytanie pewno zostaje na długo w człowieku. Pozdrawiam. 
    • Dzięki. Pozdrawiam. 
    • @Poet Ka Och ...

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @andrew Rwany sposób przechodzenia od myśli do myśli imituje chaos, którego doświadcza człowiek w codziennym życiu.   Wiersz jest próbą, a raczej wezwaniem do stworzenia sobie własnego świata i ostrzeżeniem przed tłumem.   Dwa ostatnie, krótkie wersy, niczym zaklęcia, dookreślają, że „swój mały świat” to „swój kawałek podłogi” i „azyl”.   Myśl oraz wezwanie są kierowane do bliskiej osoby (nie w całym utworze- ponieważ pojawia się forma "z nią", jest to element tej rwanej struktury), ale także do wszystkich ludzi – a właściwie do każdego z osobna.   Moim zdaniem ten urywany sposób pisania oraz powtórzenie myśli stanowią największą siłę utworu, nadając mu indywidualny rys.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...