Zaimkowo

[Anna_Para]

najpierw jest fajnie, cieplutko,
serducha biją sobie szybciej, zdrowo,
oczyska spijają z siebie portrety,
za oknami - miasta, paski, wstążki,
o, kosmyk włosów spadł na czoło, ładnie.
nie poprawiaj. piękna jesień.
dobrze mi obok.

dodajesz mnie po kropli do,
oddaję cię po łyczku od,
i jesteś nade mną.
mnie pod tobą nie ma,
już poleciałam w noc,
już obieram ze skórki jabłko
w kolorze dłoni.
na pół.

nagle dłoń sięga po telefon.
nie do mnie, nie ode mnie.
i zima. potrafisz, jak nikt.

[krzysztof marek]

jak dla mnie jeden z lepszych Twoich Aniu, i treścią i formą. i ten tytuł, wiele mówiący, albo raczej wiele chcący powiedzieć. bo czyż da się powiedzieć coś ważnego "zaimkowo"... poza tym nastrój: nie wżynający się w odbiorcę ale delikatnie wkręcający...:)
pozdrawiam Aniu.

[Magda_Tara]

Krzysiek ma rację w stu procentach, pozwolisz, że się podczepię pod twój komentarz, Krzyś?
to się podczepiam.
fantastyczny wiersz, Paro!
brawo.

[eliza2]

i mnie się podoba, właśnie taki " zaimkowy", bo tyle w nich treści..pozdrawiam

[Anna_Para]

Krzyś: Dzięki piękne. Miło, że chwalisz mój wierszyk. Taki sobie, ale jeszcze ciepły. Pozdrawiam. Para:)

[Anna_Para]

Taruniu, w stu procentach dziękuję, że się zgadzasz z Krzysiem. Cieplej mi się robi na serduchu. Dobranocnie, Para:)

[Anna_Para]

Elizo: Ależ mi miło! Te za - imki męczą, trzeba je zaprząc do roboty, niech pracują na poetykę wierszy;( Dzięki piękne, cieplutko, Para:)

[Marek_Dziekan]

Oj zaczęło nam się romantycznie, a zakończyło dramatycznie. Życie. Nie zawsze ludzkie tęsknoty się spełniają, bywa.

[Zjajami_Baba]

ładniuchno
prawdziwy pożytek z zaimków zaiste
ale puenta dla mnie niezrozumiała jednak mało mówi
generalnie jednak zazdroszczę umiejętności zaimkowania ja zawsze wszystkie wywalam:)

[Marek Konarski]

Dla mnie, tylko środek :)

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ładne :-) I przyznam, że to "najpierw jest fajnie"
aż nadto wynagradza wszelkie potem. Przynajmniej moim zdaniem ;-)



wisi mi wiszący most
życie na włosku
wiszące ogrody
nawet miecz Damoklesa
drogie ciuchy
i pasażer na stopniach
bo ona od wczoraj na telefonie

[Pan_Biały]

fajnie i cieplutko ale tylko albo aż do puenty gdzie wszystko się zmienia
dobry wiersz
r

[anna_rebajn]

Podoba mi się całość. Ale pierwsza zwrotka oddaje całą radość uczucia. Super Aniu. A tytuł - cudny. :-)) A

[Anna_Para]

Marku Dziekan: Milo, że dołączasz do grona Czytelników moich wierszy. Dzięki piękne, cieplutko pozdrawiam, Para:)

[Anna_Para]

Babo (ależ ksywkę sobie wybrałaś, ...) Dzięki piękne! Trzeba uczynić atut z "odpadów", które często oddajemy do utylizacji! Zaimki - do zaimkowa, i już jest wartość. jej, mam nadzieję, że jest! Dzięki piękne. Para:)

[Anna_Para]

Marku Konarski: To dobrze, że chociaż środek. dzięki i za to. Cieplutko, Para:)

[Anna_Para]

Kalosze, o boskie! Cudko mi napisałeś! Otóż to! Niby jest - a nie jest!;))))
Cieplutko pozdrawiam, Para:)

kiedy już skończysz
rozmawiać przez telefon
sprawdź
czy nie słyszałam
jak mówisz do niej
kochanie
kochanie

[Anna_Para]

Rafale, dzięki bardzo, bardzo. Cieplutko pozdrawiam, Para:)

[Anna_Para]

Anno Rebajn: Cieszę się, że systematycznie czytujesz moje wiersze. Z przyjemnością odwzajemniam ten nowy zwyczaj! :) Cieplutko, Para:)

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jest a nie jest, jak Twój genialny zaimkowy tytuł
który bije IM - zakochanym jak dzwon, który gra nam wszystkim jak... biały fortepian:


Istnieje w jesieni punkt, punkt jak skrzyżowanie dwóch prostych
równoległych względem siebie, znany tylko idiotom i poetom
którzy nie ulegli jeszcze stylowym salonikom.
W takim, wszędzie tym samym jesiennym punkcie, na opustoszałych polach
zbierają się wieczorem czarne fortepiany w olbrzymie gromady
i każdy gra to, co zapisały przez całe jego koncertujące życie
palce pianistów dotykające klawiszy.

Na odległość szpili mrozu przed pierwszym śniegiem
pojawia się wśród nich biały fortepian,
ten, który po ostatnim koncercie Chopin wypuścił na wolność
i unosząc się nad polami z czarnymi klawiszami miedzy
zapowiada śmierć tego świata. Świata, który grały zwykłe fortepiany
w rozsypanych dmuchawcach i błyskawicach majowej burzy
lub kiedy ciężki kamień lipcowego upału rzucony do stawu rozpychał trzciny
i brzegi. Biały fortepian gra dalej, tam gdzie czarne coś kończyły
gra to wszystko, co pominęły ręce pianistów. Gra prawdziwie.