Arszenik

[Duch7millenium]

Zatruj mnie, zabij mnie

Weź mnie martwego, 

skoro już żywy kaleczę 

każde słowo i myśl

 

Weź ode mnie dar swój,

Niech zginę resztką Twojego ciepła

Zjedz mnie i wybacz, teraz wybacz.

Niech żyję, daj żyć proszę,

 

Zabierz mnie na pola i łąki,

powiedz znów, żem się domyślił,

Pogrzeb mnie wśród robactwa,

daj policzek, proszę, zeżryj mnie

 

A seks będzie boski.

 

Wyleję na Ciebe łez deszcz, Ty na mnie też

by znów w kłótnię wdać się, kiedy Twoje 

stopy odarte z skarpet zbędnej cierpliwości

mnożą we mnie myśli o obojętności

 

Rozejdźmy się, bo nie mogę znieść Twojego zapachu

lubie tę pustkę pustych korytarzy w hotelu,

gdzie mam Twoje souveniry.

Lubę tak być, tak trwać

 

Bez myśli o tym, że kiedyś wrócisz.

Z lampką arszeniku rozbitą o kant kuli,