wszędobylstwa

[Vi Dal]

gdy było dawno
z moich okien patrzyłam na sad
za którym rozciagała się ulica a dalej wymiar
odkrywczych zaułków
nogi zanurzały się w jesiennych liściach
długie aleje prowadziły daleko
park wspinał się ku niebu
płynęła dołem rzeka
a potem roztaczał się wszechświat
na górce owianej zimowym mrozem
na polu oprószonym wiosennymi wschodami
pod lasem pośród wysokich łodyg kukurydzianych labiryntów
zasypywana byłam codziennie fragmentami
niebotycznej przestrzeni
od ostatniego piętra pod dachem
po pierwszy stukot kół pociągu
od wtedy zagrzewam wiele miejsc
łapiąc soczyste obrazy spośród zapatrzeń
ale ten jeden gdy brukiem o kocich łbach
wymijałam brzegi tajemniczych dróg
zakończonych starymi murami miasta
żyje pierwszym oddechem

[f.isia]

"...a za nią bieży baranek, a nad nią fruwa motylek..."
;)

[seweryna żuryńska]

pięknie namalowane
ogromnie lubię obrazy w wierszach
wnikanie w świat, jak w nową powieść, jak w nowego człowieka
pozdrawiam

Seweryna

[H.Lecter]

Ulica rozciągała się, nogi zanurzały, aleje prowadziły, park wspinał, rzeka płynęła, wszechświat roztaczał... Ten czynnościowy opis, można sobie darować. Ładny tytuł i końcówka do uratowania.

gdy było dawno
z moich okien patrzyłam na sad
przestrzeń
od ostatniego piętra pod dachem
po pierwszy stukot kół pociągu

zagrzewam wiele miejsc
łapiąc soczyste obrazy spośród zapatrzeń
ale ten jeden gdy brukiem o kocich łbach
wymijałam brzegi tajemniczych dróg
zakończonych starymi murami miasta
żyje pierwszym oddechem

[Sabre_Wolfik]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

sad z mojego okna miał płot
nauczyłem się wtedy skakać
dreszcz cudzych jabłek
i gruszek obawy smak
dzięki niemu
nigdy nie zapomnę
tego co zabetonowano
na zawsze

[Sylwester_Lasota]

a mi nawet się podoba :)
chociaż można jeszcze przy nim podłubać.


pozdrawiam