będę

[janusz_pyzinski]

i cicho zamknę za sobą drzwi jak dębowe wieko
pod którym wszystkie moje dni zakopane głęboko
okute w kamień co ciężkim chłodem rozpłatał nas na dwoje
by świat istniał jeszcze i układał dłonie w strzelistość katedr

będę ci opowiadał o Wczoraj całował piersi rozkwitłą gałęzią
wczesnym wieczorem rozpalę w kominku chociaż milczenie jest
jak lekarstwo pójdziemy brzegiem rzeki rozmów bez początku i końca

nie patrz w lustro by ocalić skały długo budowanej tamy
tam już tylko wezbranie jest najmniej oczekiwanym momentem
następnego szeptu dłoń w dłoń całkiem boso żeby przez sen
tylko dotknąć słów co odeszły dawno musimy dom odnaleźć
i szpary w płocie by malwy mogły wyjść przed ogród
a pelargonie zamieszkać w oknie

i tak od początku zaczerwienieni zorzą zachłyśniemy się szumem
pierwszych porannych pociągów z ażurowym biletem akacjowych liści
pojedziemy na świerszczowy koncert aż zamaluje barw tysiące
noc nasiąknięta rosą w zadumany spokój

[Dorota_Jabłońska]

Zmieniłabym nieco budowę wersów i to w mojej opinii jedyny, nie tak bardzo istotny mankament. Z resztą piękny, przychylnie traktujący o splotach ludzkich.

[Leokadia_Koryncka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Piękne te zawiłości.
Dla mnie nic do zmiany, ale o tym zadecyduje Poeta.
Do Ul.
Pozdrawiam - wzruszona Leo.

[Monika_Gromala]

Wzruszający tekst, a ponadto uważam, że Kartagina musi zostać zburzona i kilka czasowników również.

M.

[H.Lecter]

Dobre.
Dla tych, którzy się nie spieszą -przy czytaniu trzeba zwolnić...
:)

[Agata_Lebek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Barwnie i bogato z wybiegnięciem dalej niż daleko i powrotem do s p o k o j u.

by malwy mogły wyjść przed ogród
a pelargonie zamieszkać w oknie

[Leszek_Nord]

Człowiek, czytelnik godzi się na pewien nadmiar słów, bo wyłania się spod nich obraz przepełniony sugestywną liryką, nie sposób jej się oprzeć. Pozdrawiam. Leszek.

[Krzysztof_Kurc]

Jak zwykle ciekawie, przyzwyczaiłem się do Twojego sposobu pisania.
Pozdrawiam Krzysiek

[Marek Konarski]

Cudny gawędziarz z pana...
:)

[Piotr_Płoszaj]

Całkiem spoko. Poprawny tekst.

[Jolanta_S.]

Januszu, czy to rozmowa po tamtej stronie?
tak mi sie skojarzyła ta wielka tęsknota wierszem pisana...
pięknie, dostojnie i cichutko...

wiersz mnie zachwycił - powiem więcej - najpiękniejszy Twój z tych co czytałam.


serdecznie pozdrawiam - Jola.

[seweryna żuryńska]

tyle ci mogę dać, ile wziąć potrafisz
a chciałoby się tak więcej

nie wiem czemu to skojarzenie
ot czytało się ogromnie sympatycznie
dziękuję

Seweryna

[Stefan_Rewiński]

No, no...

[Jacek_Suchowicz]

nasączone treścią

pozdrawiam Jacek

[gęba_w_niebie]

niezłe, mimo paru zbytecznych ozdobników, jak dla mnie - akacjowe liście - no i co z tego, że akacjowe? nic z tego, że akacjowe ;P i nic z tego, że liście. nic mi przez to sensem nie szeleści. i nie lubię akacji, że tak się spersonalizuję do liścia.
nie lubię też zorzy, nie w tekście.
sinon, są rzeczy które mi leżą jak ulał, i to jest takie czytanie dziwne, którym się cieszę, bo język, bo to, bo tamto, a jednocześnie, idąc w głąb wiersza lub na dno, coraz smutniej. choć retrospekcja przypomina, że najbardziej uderzył mnie pierwszy wers, potem smutek jakby zwalnia i jakąś dziwną, właściwą sobie filozofią smutku, wpija się jak malwa w dziurę w płocie i wychodzi przed ogród (wiem, bezczelnie utożsamiam ogród z ogrodem).


do poczytania, ze zwolnieniem i boso.

[Mateusz]

gęba w niebie:czuję, że ktoś tu punktuje z podwójnego nicka.
A względem wiersza to, nie mam nic do zarzucenia.

Pozdr, b;

J.S

[gęba_w_niebie]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

licz się ze słowami albo milcz.
chociaż ciekawa jestem, skoro tak świetnie znasz się na nickach, kim jeszcze jestem.