Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

czerwone światło
Anna stoi na krawędzi
czas blokuje decyzję
wahanie dojrzewa ćwiartkami sekund
czeka

po drugiej stronie - ogrody botaniczne
ostatnie na świecie kasztany
plamią zamszowymi wyspami

pierwsze w życiu kłamstwo
dojrzało do rozlania w butelki
wszystko brązowe i złote

zbiera się na odwagę cierpliwości
warto było
na zielonym idzie się raźniej
wprost w przepaść barwnych liści
kolumnowych alej
kamienic bez dachów

zakłada nadzieję na lewą stronę
śpiewa żeby nie słyszeć już
szczerej przestrogi

przemakalna idzie z kompromisem w dekolcie
pod ciepłym szalikiem

liczy liście

Opublikowano

Ładnie to napisałaś, w ogóle rzeczywiście ładnie piszesz.
Ja się trochę tak czuję, może nie tak dokładnie jak w tym
wierszu, ale z zewnątrz moze to tak wiadać, patrząc
na niektórych tych niby...ach dziwnie to czasem określają.

Najgorsze to jest to, że moja [sorki mamusiu czegoś mi tu brakuje]mama też tak się czuje
i ja o tym wiem, i bardzo choruje nieraz z różnych
powodów, nie możemy tez razem zawsze blisko być,
bo los nas uwikłał w dziwne i bezduszne koleje. I cóż jest przykro
i tylko gorzej, bo walczymy ze sobą, z emocjami niespokojnie,
ale coraz mniej szkodliwie, ja jeszcze mniej.
Czujemy się byc może do tego wszystkiego
oszukane, bo jesteśmy uczciwe, ale mam wrażenie nieraz,
że o szkodach na nas sobie zapomniano. I stąd to bycie tutaj moje.
A mężczyźni wolą bogate z tych "bez wad".
Może ktoś sobie przypomni i ciepła jak tego takiego
spokoju z niepokoju więcej nadejdzie.
Może się mylę, ale pewne blisko- dalekie podobienstwa
w kobietach i krzywdach na nich nie dają mi również spokoju.

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena Niesamowitą przyjemnością była lektura Twego komentarza...  Wiersz przyszedł do mnie spontanicznie, a jednak jak wszystko pieknie składa się z tym, co napisałeś.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Bo tak — moje wiersze, jak i opowiadania, są senne i na próżno w nich szukać typowej fabuły.    A jednak moja percepcja jest geometryczna, że tak to ujmę. Obrazy przychodzą mi niezwykle łatwo, jak film, a za nimi głębsza warstwa, tj. masa połączeń z innymi motywami, symbolami...   Bardzo cenię sobie Twoje słowa. Dziękuję
    • @Lenore Grey   skrótowo rzecz ujmujac  to jest wiersz o tym, jak psyche, poddana intensywnemu 'światłu”, traci swoje deko racyjne formy i przechodzi przez konieczny moment rozpadu aby z fragmentów stworzyc coś, co nie jest już tylko obrazem, ale miejscem życia .   swoistą oazą, która powstaje nie mimo pęknięcia, lecz własnie   dzięki niemu .   czytam go  jako zapis wewnetrznego procesu, w którym psychika najpierw tworzy własne, estetyczne iluzje a następnie poddaje je działaniu bezlitosnego światła świadomości,    w tym sensie wiersz dotyka tego, co w psychologii głębi kojarzyłoby się z procesem indywiduacji u  Jung - rozpad form pozornych jest konieczny, żeby z materiału rozbitego, z 'ziaren”, mogła powstac nowa, bardziej prawdziwa struktura znaczenia. ale jednocześnie ten ruch ma w sobie coś z filozoficznej dialektyki, bliskiej myśleniu G Hegela.   teza (sztuczne piękno), antyteza (gest zniszczenia), synteza (witraż, a potem oaza).   ale to nie jest suchy schemat tylko  żywy proces .   a na poziomie  estetycznym wpisuje się to w przeciecie surrealizm i symbolizm .   bo u Ciebie obrazy są senne, nieciągłe, ale zarazem niosą cięzar znaczeń, które nie chcą się zamknąć w jednej interpretacji.   bliżej mu jednak do chłodnej, precyzyjnej wyobrazni niż do czystego chaosu.   myślę że to raczej kontrolowane przesunięcie rzeczywistości niż jej rozpad.       to jest bardzo ciekawy wiersz..   świetnie napisany.   tylko wymaga aby się w niego wkleić aby go dobrze warsztatowo i literacko rozczytać.     uważam że warto:))))  
    • Grzeszna klacz, haj w Pawłosiowie, Chciała konia mieć ku sobie. Przez lata hetera, Kusiła ogiera! Szczęście, że miał końskie zdrowie …
    • @APM "do" jest kluczowe! :) Fandom pozdrawia ;)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Nata_Kruk złota rada i dla chłopaka i dla dziewczyny, zawsze! i z odwagą ;)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...