Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

puść wodze fantazji w huśtawce pulsujących kolorów
otulina marzeń ujmie marudzący czas
poddany wiatrom

wyczujesz dokąd zmierzasz
nawet jeśli straciłeś węch
z mniejszym lub większym ryzykiem
możesz odzyskać swobodę

jeśli zechcesz

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witaj Aniu.
Powiem tylko: nielatwo jest "wyrwać się" z trudnych realiów i "puścić wodze fantazji", kiedy się zrobi ten krok, potem ...już swobodnie, lekko, stąd taka forma.

Dziękuję.
:)
Serdecznie pozdrawiam -
Krysia
Opublikowano

kilka uwag:

"pulsujacych kolorów" - zmieniłbym na "pulsujacych barw"
"ujmie marudzący czas" - jakoś mi to fonetycznie nie brzmi
"węch" - mam psa, a więc to słwo nie pasuje mi do peozji
"swobodę" - od czasu powstania hymnu ZSRR to słowo jest spalone

Pozdrawiam.

Opublikowano

Zastanawia mnie "w huśtawce pulsujących kolorów ".
Sama huśtawka kojarzy się z ruchem wahadłowym
o pewnym rytmie. "Pulsowanie kolorów" jest w jakimś sensie
powtórzeniem "huśtawki". Może jednak odciążyć pierwszą?
Wiersz optymistyczny, lubię takie.
Serdecznie pozdrawiam
- baba

Opublikowano

jeśli mogę:
puść wodze fantazji w huśtawce kolorów
marzeń marudzący czas
poddany wiatrom

wyczujesz dokąd zmierzasz
straciłeś węch
z mniejszym lub większym ryzykiem
możesz odzyskać swobodę

jeśli zechcesz


bardzo mi się podoba, pozdrówko

Opublikowano

Krysiu,
ja też lubię,
pisanie Twoje lubię i wiersz Twój również,
zawsze potrafisz stworzyć klimat,
swój własny, niepowtarzalny,
gratuluję Krysiu,
i uśmiechy przyjemności dla Ciebie,
jacek.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Lubię wskazówki, bo one pomagają "wzrastać".
Cieszę się, że mimo tego punktu jest ogólne "Ale lubię :)"
Dziękuję Michale.
:)
Serdecznie pozdrawiam -
Krysia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • @Poezja to życie, dziękuję :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...