Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

od miesięcy szept śmierci
karuzela myśli
ta jedna jedyna
najmilsza

sklepienie powabem krągłe
zapach świecy
smak wiecznego światła

przy łóżku szklanka wody
na lśniący blat rozsypane
kolory tęczy

przyjacielu

  • Odpowiedzi 41
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zwracasz się wierszem
i mówisz o niepokoju i chorobie,
a obawą jest tęcza - czy można wątpić w przyjaźń
kiedy jest się chorym

smutny wiersz, jednocześnie brak zaufania

Pomyślałam o kimś, kto jest chory
i aż mi się gorzej zrobiło, ponieważ
moim bólem jest, że nie mogę
jej wspierać


pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

ach i dodam jeszcze, że jeżeli ktoś wiersz tytułuje
,, choć rozhuśtamy tęczę" czy cos w tym stylu,
to dla mnie jest to bardzo podejrzane
ponieważ to tak, jakby ktoś chciał rozbudzać obawy, igrać,
fantazjować ze strachem , niepokojem, fałszem itp.
a nie przedstawiać pojedynczo kolory, które mają swoje przesłanie,
ponieważ tęcza, jakby nie było
to pewna fikcja wizualna

pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

Fly,
ten ktoś to ja!
niepokojem - tak nim właśnie,
śmiertelnym niepokojem
albo niepokojem śmierci dokładnie,
masz rację z fikcją wizualną,
bo przecież tęcza to zjawisko optyczne,
dziękuje,
jacek

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




przepraszam czy w takim razie "ty rozhuśtujesz
tęczę", czy piszesz wiersz o tęczy, jako o obawie w zaufanie?
do siebie, do innych. Smutne to jest.
Pozdrawiam serdecznie.
Opublikowano

te kolory tęczy, właśnie dlatego, że są czymś nierealnym
są (tak mi się wydaje) tym nieuchwytnym symbolem życia,
którego peel tak bardzo pragnie. Światło padające z zewnątrz
w bezczelny sposób przypomina, że nic się właściwie nie kończy,
ani nie zaczyna, trwa bez względu na wszystko.
Nie wiem, czy nie przeginam z interpretacją, ale taka mi przyszła do głowy
po przeczytaniu puenty.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Jacku, Twój wiersz przemawia uczuciem, może zawiedzionym, ale ogromnym. Tesknota w samotności jest smutkiem, ale "rozsypane kolory tęczy" są nadzieją, bo przecież barwy są metaforą piękna, widzenie barw to ...czekanie z nadzieją, że jeszcze wszystko możliwe, tak jak po burzy wychodzi tęcza i świat lśni blaskiem mieniących się kolorów, które drążą, huśtają się na wietrze i mimo woli uśmiechasz się...sam do siebie.
Ładny wiesz...taki od serca.
:):)
Serdecznie i ciepło -
Krysia
Opublikowano

Krysiu,
bardzo mi przyjemnie, że zajrzałaś,
no tak, teraz coraz częściej uśmiecham się do siebie,
albo do swojego pieska Lenina,
ale się uśmiecham,
i niech przyjdzie ta burza i rozepnie tęczę blisko mnie,
bardzo Krysiu dziękuje,
jacek,

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma ... zegar zatrzymał się  jakby chciał coś powiedzieć  ONA cofnęła wskazówki    sama musi otworzyć siebie  popatrzeć jak przez okno  w NIEJ drzemie ...   jutro to nie fikcja  nie biega po parku  jest w NIEJ  jest wiele szufladek  otwierała niewłaściwe    najłatwiej wydać wyrok  myślę o ułaskawieniu ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @violetta @wiedźma
    • Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.
    • @Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                              Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie. Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa. Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca. Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę. Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować. Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość.    Pozdr.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...