z ojcem w lesie

[Wilcza Jagoda]

pamiętam
sto lat albo i więcej temu
z ojcem za rękę po białym śniegu,
brnęliśmy

śnieg przytulony do drzew do ziemi
ślady życia w lesie
widzisz
tutaj żerowały sarny
tam dziki ziemię zryły
a tu, zobacz jakieś ptaszki
śladów tyle że zliczyć trudno
widzisz tam pod gęstym świerkiem
zająca legowisko
to drobne to nie pieprz
pamiętam wesoły śmiech ojca
płoszył ciszę
dzięcioł pstry na buku
wiewiórka czymś rzuca
przykucam wyskubana szyszka
zachwyca

zakochałam się
w świerkach oblepionych uczuciami zimy
w soplach dzwoniących echem
powracającej pieśni o wiośnie

[gabriel p.]

ładnie w tym lesie. podoba mi się.

podrawiam :-)

[bestia be]

Pięknie opisany zimowy krajobraz i te sentymentalne zakończenie,, powracająca pieśń o wiośnie"
Obrazek to jedno jednak ciekawy motyw w tym wierszu to ojciec, którego wkomponowałaś malowniczo w całość kompozycji, to jest romantyczne, gdyż na 1 plan jednak wybija się człowiek jako podmiot , a jest ich wiele ten chwyt literacki, to już wyższa filozofia, a tak na marginesie ładna ta Twoja poezja

szacuneczek

be

[Wilcza Jagoda]

w pas się kłaniam,
ale... czy wszystko w porzo?
słoneczka gabrielu i bestyjko
:)))

[bestia be]

pamiętam
sto lat albo i więcej temu
z ojcem za rękę po białym śniegu,
brnęliśmy po lesie

śnieg przytulony do drzew do ziemi
ślady życia
widzisz
tutaj żerowały sarny
tam dziki ziemię zryły
a tu, zobacz jakieś ptaszki ---użyłbym formę ptaki, gdyż ,, ptaszki kojarzą się z bajkami
śladów tyle że zliczyć trudno ----tyle śladów
widzisz tam pod gęstym świerkiem
zająca legowisko
to drobne to nie pieprz
pamiętam wesoły śmiech ojca
spłoszył ciszę--------------------------- ciszę spłoszył
dzięcioł pstry na buku
wiewiórka czymś rzuca
przykucam wyskubana szyszka
zachwyca

zakochałam się
w świerkach oblepionych uczuciami zimy
w soplach dzwoniących echem
powracającej pieśni o wiośnie

Ostatnio edytowany przez Wilcza Jagoda wiesz niuanse mnie nie interesują ale zapis formalny ok to już inna sprawa
takie tam szczególiki, co zawsze korekta może zmienić przed edycją :):):), a u Ciebie czytajac wiersz dokonać tego można jednak napisać taki przekaz to już powiem tak mistrzostwo odnośnie liryki ba wspaniale piszesz i kropka

szacuneczek WALECZNA

be

[Wilcza Jagoda]

best jo, dzięki za ponowne pochylenie się
przemyśle, poleży, dojrzeje :P

[Jolanta_S.]

Jola nie lubi ptaków-mówię prawdę:(((

wiersz się podoba, wycinam sobie te ptaszki i jest :)))
zimowa przyroda... ja tak nie potrafię... sople dzwoniące echem...
piękne wspomnienia i wiosna tuż, tuż...
a zaciekawiło bardzo to 100 lat... jak w bajce?

gratuluję i serdecznie-Jola.

[Aleks Kleks]

Jeśli zależy Ci na szczegółach to osobiście
wyrzuciłbym "po" w 4 wersie - nieporzebne powtórzenie, lepiej po prostu - w lesie
kursywę "widzisz" do wersu wyżej - lepiej się czyta
płoszył ciszę a nie spłoszył - żeby uzyskać efekt trwania i przestrzeni

przemyślałbym też 3 wers od końca bo wiadomo zima uczuć nie ma ;), chodziło chyba o coś innego
ale generalnie bardzo sympatyczny ten wiersz
:)

[Magda_Tara]

NIC nie zmieniaj
jest cudowne wspomnienie
przepiękny rysunek
uroczy klimat
piękny wiersz, Jagódko
taka proza poezją malowana,
cudownie zapamiętana scena
:D
:*

[Wilcza Jagoda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jolu ptaków nie lubisz????ja węży:p
ptaszki zostaną, bo ojciec mówił do dziecka, więc jego językiem,
świat tak szybko pomyka, że "kiedyś" wydaje się jakby 100lat minęło, a to co było to jak bajka :)))
dzięki Jolu za komentarz:)))

[Wilcza Jagoda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

co nieco przemyslałam, uczucia zimy, to alegoria, więc zostaną :P
słoneczka Kleksiku:)

[Wilcza Jagoda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Magdo, masz wyczucie chwili, więc słucham rad twoich:)
RADOŚCI

[Grażyna_Kudła]

Jagódko pięknie wprowadasz i oprowadzasz po tej baśniowej krainie z dziecięcych lat
poczułam jakbym to ja szła po tym lesie z ojcem... i jak mnie trzyma za rękę...
łoj rozrzewniło mi się...
cudnie!

ślę ciepełko
Grazyna

[Wilcza Jagoda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ach, Grażko, twój podpis na dole może być mottem do tej opowieści.
słoneczka

[Judyt]

przeczytałam, te świerki potrafią utkwić, J. serdecznie