..... /albo powieść mojego życia
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Berenika97 13 482
Myślę, że już tym jednym udało Ci się zauroczyć...
Uroczy!
:)Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 48 odpowiedzi
- 973 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 692 wyświetleń
-
- 29 odpowiedzi
- 586 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 452 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 653 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Somalija · Opublikowano
@violetta Cześć, Viola, Przewróciłam się dziś na rowerze, na zakręcie, na piasku, koło mi poszło bokiem i nie wyhamowałam... trochę próbowałam się asekurować, ale kolano zbite... -
Przez Migrena · Opublikowano
@Poet Ka Poe:) bardzo celne odwrócenie mitu bo największym labiryntem okazuje się zwykłosc a nić prowadzi nie ku ocaleniu lecz ku świadomości własnej skończonosci Twój wiersz jest jak wytrawne wino bardzo dobry rocznik:) -
-
_Resized_20260530_200820.thumb.jpeg.2b87f05d796429cd801df0322039767a.jpeg)
Przez viola arvensis · Opublikowano
@peraspera coż za interesujące zestawienie. I to pytanie na końcu, hmm... -
Przez wiedźma · Opublikowano
@Charismafilos podoba mi się sam zamysł, koncepcja wiersza w formie dialogu. dla wersów pisanych kursywą pojawiają się własne odpowiedzi podmiotu lirycznego. U Poświatowskiej mamy wersy, które mówią o tym, że nie potrafi Pl nie potrafi nazwać uczuć, nie wie dokładnie co czuje. U Ciebie Podmiot liryczny widzi żurawie, które przechadzają się niedbale w słońcu. Widzi ich odwagę. Czytam to tak, że on dostrzega to, że obudziły się do życia. Kiedyś świat się zatrzymał dla nich a teraz jest mają odwagę żyć, mogą kochać mimo wszystko. Dalej ,u Poświatowskiej są bezradne dłonie i milczące usta. Odpowiedzią na nie jest tu kolejno wyrzucenie rąk i wyrzucenie krzykiem. Można tu domniemać, że być może do Boga, losu , samego podmiotu lub innej osoby. Dla mnie samej, mogłoby to być skierowane dla samej Haliny Poświatowskiej w związku z tym, że podmiot prowadzi z Nią dialog. U Niej Niebo jest bezimienne. Odpowiedzią jest otwarcie" Anielskich niebios ". Ostatnie wersy zapożyczone od Poświatowskiej czytam tak, że to powrót. W tym wierszu odpowiedzią jest to, iż "ziemie" trzeba trzeba poznać w pełni, wszystko trzeba przerobić aby zrozumieć. Na końcu mamy " Mów do mnie, mów dalej ..." nie jako rozkaz, a ( według mojego odbioru) cicha myśl, coś w rodzaju prośby... Jako podsumowanie całości powiedziałabym, że to bardzo wartościowy wiersz o tym, co można dostrzec jeśli się " dobrze" patrzy. Po każdym krzyku przychodzi spokój, można odnaleźć siebie. Bardzo mi się podoba taka koncepcja rozmowy. W samej poezji też można znaleźć odpowiedzi na swoje własne pytania. Gratuluję wrażliwości. Pozdrawiam serdecznie
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się