Berenika97

@Poet Ka Ten wiersz - dyptyk to błyskotliwa gra literacka. Jesteś w tym mistrzynią! Stworzyłaś kontrast między dwiema częściami - pierwsza to literacki kanon i tradycja, a druga to ich "queerowa" dekonstrukcja. W pierwszej części przywołujesz wielkich twórców, w dziełach których występuje postać o imieniu Berenika. Jeana Racine'a tragedia "Berenika", Edgara Allana Poego, nowela Berenice oraz Louisa Aragona - w jego powieści "Aurelien" bohaterka nosi to imię. Niestety, tego ostatniego utworu nie czytałam. No i Poświatowska z moim ulubionym wierszem "Z tytułem i dedykacją na końcu". Ukazujesz Berenikę jako uniwersalną muzę a jej długi warkocz, który według mitu został ofiarowany bogom i zamieniony w gwiazdozbiór jest tu symbolem natchnienia, które "przenika poezję". Ta pierwsza część ma też klasyczną budowę z rymami i rytmem. W drugiej części zaburzyłaś te klasyczne normy i odwróciłaś role. Twórcy zajmują się sobą. Wers "Aragon zabierze w ramiona Poego" wprowadza motyw homoseksualny. "Uparty Racine pobabrze w epice" - mistrz francuskiej tragedii babrze się w epice - to żart. A z Poświatowskiej liryka zdejmuje ciężar bycia tylko twórczynią i stawia ją w zmysłowej roli - liryka "rozplecie włosy". Berenika zostaje pozbawiona warkocza. Wiersz ma formę wolnego - wyzwala się z klasycznych ram. Pokazałaś, jak współczesna (queerowa) perspektywa potrafi zamieszać, stworzyć nowe i nieoczywiste relacje między postaciami, gatunkami i samymi autorami. Świetny! Nie mogło mnie tu nie być. :) @Poet Ka Skamander to nowoczesna treść (modernizm) ubrana w tradycyjną formę (klasykę). Czyli ani modernizm ani klasyka. :)))

@LessLove @Christine @Nata_Kruk Bardzo dziękuję i serdecznie pozdrawiam.

@Christine @iwonaroma @Marek.zak1 @Poet Ka @Myszolak @hollow man @Wiechu J. K. @onasama Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@UtratabezStraty Rozumiem i życzę powodzenia w pisaniu powieści - niech ta „wygodna pozycja" okaże się twórcza.

@Posem @Simon Tracy @Lenore Grey @Wiechu J. K. @Ewelina @Rafael Marius @Andrzej P. Zajączkowski @aniat. @LessLove @Poezja to życie @Robert Witold Gorzkowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Mitylene Bardzo dziękuję! Cieszę się, że wiersz dotknął czegoś głębszego. Świątecznie pozdrawiam. :) @Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Inspiracją była Ewangelia św. Jana (20, 11-18) , spotkanie Marii Magdaleny ze zmartwychwstałym Jezusem. Świątecznie pozdrawiam. @Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! I chyba nigdy tej nauki nie skończymy - i dobrze! Dziękuję za tę piękną myśl. Świątecznie pozdrawiam. :) @wiedźma Bardzo dziękuję! I wzajemnie. Święta mijają, ale zostaje to, co najważniejsze - nadzieja, że miłość jest silniejsza niż wszystko, co nas dzieli. Że warto być blisko, słuchać i wybaczać. I że światło, które zapaliliśmy w tych dniach, może trwać w nas znacznie dłużej niż sama uroczystość. Świątecznie pozdrawiam.

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Rozumiem to doskonale. Pozdrawiam. :) @Myszolak Bardzo dziękuję za te przemiłe słowa. Pozdrawiam świątecznie. :) @viola arvensis Bardzo dziękuję! Dziękuję z całego serca za te piękne słowa. Twój komentarz bardzo mnie poruszył - takie refleksje są dla mnie najpiękniejszą nagrodą. Zgadzam się w pełni- droga duchowego rozwoju nigdy się nie kończy, i to właśnie w niej jest jej największy dar. Świątecznie pozdrawiam. @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Świątecznie pozdrawiam. :) @lena2_ Bardzo dziękuję! Właśnie w Gronie Rodzinnym są najpiekniejsze! Świątecznie pozdrawiam. :) @Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! To niezwykłe świadectwo... Świątecznie pozdrawiam. :)

@Poet Ka Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :))) Niech blask PoetKi nad nami zaświeci, Gdy fraza natchniona przez duszę przeleci. @andrew Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Nim złoty promień wieczność otworzy, Przyjmij ten świat, co darem jest Bożym. W każdym uśmiechu i w każdej łzie, On zawsze Ciebie prowadzić chce. @iwonaroma Bardzo dziękuję! Pozdrawiam świątecznie! :) @Poet Ka Bardzo dziękuję! :)) Choć zając kica i woda się leje, Ja w inną stronę niosę nadzieję. Pędzla nie chwytam, jaj nie maluję, W spokoju ducha Świąt wypatruję. Nie dyngus mi w głowie, nie psoty i żarty, To czas na refleksję był dla mnie otwarty. Z rodziną wkoło, w miłości splotach, Ważniejsza bliskość niż barwna pozłota. W głębokiej zadumie, przy wspólnym stole, Taką tradycję w Wielkanoc wolę. @Proszalny Bardzo dziękuję! Pozdrawiam świątecznie! Latarnia nie wie, że świeci - dopóki ktoś jej o tym nie powie. Dziękuję, że powiedziałeś. Niech i Twoje światło nie gaśnie. :)

Zdejmij z moich dłoni pył tej nocy, który jeszcze noszę, choć świt już przyszedł. Zaprowadź mnie tam, gdzie jesteś bliżej niż krew w żyłach. Naucz mnie obecności, która nie odchodzi. Gdy pytam, dlaczego me serce płacze i kogo tak naprawdę szuka - odpowiedz mi w ciszy, Ty, który znasz moje imię. Bo patrzę i nie rozpoznaję. Słucham i wciąż się uczę słuchać. Z życzeniami, by każda troska zamieniła się w wiosenną rosę, a każdy nowy dzień brzmiał echem odrodzonego życia. Pełnych nadziei Świąt Wielkiej Nocy.

@Starzec "Ożenić czapkę z tropikiem" czyli połączyć zimno z ciepłem, coś sprzecznego razem. Bo taki jest kwiecień - co przeplata ..... Pozdrawiam. :)

@Proszalny Cały wiersz jest dla mnie metaforą procesu twórczego, tworzenia wierszy przez pryzmat taoistycznej filozofii. A to sugeruje tytuł. :)

@Wiechu J. K. Świetne! :)))))))))

@Proszalny Ten wiersz czytam jak zapis doświadczenia obcości wobec własnego ciała i świata. Tu jest cierpienie egzystencjalne i duchowe poszukiwanie. "Żeby być blisko , człowieka" - to zakończenie jest poruszające. Podmiot jest "z innej planety", ale pragnie bliskości z człowiekiem - być może z samym sobą.

@Leszek Piotr Laskowski Wiersz opowiada o przemijaniu bez patosu i bez lęku. Pięknie to robi!

@iwonaroma Fajnie napisałaś o bezradności wobec nieświadomości. W wierszu wyczuwa się pewną frustrację, ale i fascynację tym, co wymyka się kontroli. Bo sny muszą i tak być, a logika jest dla nich nieistotna , bo to problem tych, którzy je zapamiętują. A wówczas klucz jak najbardziej potrzebny. :)))

@andrew Wiersz o odkryciu, że jest się bardziej obserwatorem własnego życia niż jego autorem. Zakończenie urwane w połowie zdania oznacza, że podmiot stoi przed czymś nieuchronnym, jeszcze nie nazwanym.

@Lapislazuli Świetny obraz paraliżu - od fizycznego przez czasowy , po emocjonalny . To stopniowanie od "nie walczę" przez "nie umiem" do tego przełomowego "nie chcę" jest niszczące i prawdziwe jednocześnie.

@Trollformel Bardzo klimatyczny. Zakończenie jest najciekawsze- " urwanie chmury w basenie wyparowanych myśli , dzień wcześniej". Ulewa przyszła po tym, co już wyschło - myśli wyparowały, a potem nagle wszystko runęło. Najpierw emocja a potem jej źródło? :)))

@Poet Ka Fascynujący wiersz! Ukazujesz dualizm biologiczny i społeczneczy. Jest też o próbie zachowania integralności. Przedstawiasz obraz człowieka, który jest rozdarty między biologicznym „oprogramowaniem” a społeczną rolą „korposzczura". Korporacja to lokomotywa, która nie jest „ospała”. (Świetne nawiązanie do Tuwima). Jest napędzana ambicją, presją i ... „sodówką”. "Sodówka" - krótka chwila ludzkiego połączenia. Jakby to była prawa półkula korpo. Dedykacja powoduje, że ta nocna Appasionata, sodówka, wiadukt stają się bardzo konkretne i bolesne. Maszyna ruszyła, ale kogoś już przy niej nie ma. @Marek.zak1 Korporacje pewnie są bardzo różne, dwie najbliższe mi osoby pracują w korpo, ale żadna by nie zamieniła swojej pracy na inną. Mój Tomek uważa, że płacą mu za myślenie, pracuje w domu na prowincji i niedługo zapomni, jak wygląda jego warszawskie biuro. :)))

@wierszyki Bardzo dziękuję! Świetny komentarz, wyszłaś poza schemat. A takie są najciekawsze. Coś w tym na pewno jest! Serdecznie pozdrawiam. :) @Achilles_Rasti Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@monon Gratulacje! :)))

@viola arvensis To jest piękny i bardzo prawdziwy wiersz. Samotność jako jedyna stała. Opisujesz samotność jako pełnoprawną relację. Z jej paradoksami, z jej toksycznością, z jej czułością. "Tak mi źle jest z tobą, jakże mi dobrze że mam tylko ciebie" - jest to opis pewnego stanu. Znowu zrobił ogromne wrażenie. Pozdrawiam.

@Lenore Grey Świetny! Surrealistyczna, oniryczna obrazowość i pustynno-orientalny klimat. :) Cudeńko.

@Leszczym A ja szukam głębiej. Mam ogródek i w nim dużo kamieni. Ale nadal lubię, jak się je dokłada. :) Ale w Twoim "ogródku" kamienie to może są obciążenia, obowiązki lub trudne emocje. Każdy z nas ma taki "ogródek" (życie prywatne, przestrzeń mentalną) i jakieś "kamienie" (doświadczenia, problemy). Prośba o niedodawanie kolejnych jest komunikatem: „Mam ich już wystarczająco dużo , a teraz proszę o spokój”.

@Omagamoga Ciekawe jest to osadzenie w "tutejszej mowie". To sprawia, że "złe oko" przestaje być tylko zabobonem, a staje się realnym elementem lokalnej rzeczywistości. Jakby ta zawiść była wpisana w krajobraz.