Berenika97

@Łukasz Wiesław Jasiński Bardzo Panu dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Jacek_Suchowicz Bardzo mi się podoba! Więc nalewam z czary słowo nakarmione głębią, która w każdym własnym echem płynie. Niechaj w tych linijkach serca poruszone znajdą cząstkę siebie - nim ta chwila minie.

@Waldemar_Talar_Talar Smutne, ale jakże prawdziwe... Ten wiersz ma w sobie ogromny ładunek emocjonalny.

@wiersze_z_szuflady Twój tekst jest mocny i trafia w punkt. To bardzo gorzki i szczery obraz dzisiejszych realiów, w których ucieczka w prymitywizm i chwilowe doznania wygrywa z prawdziwym uczuciem. Przechodzisz od ogólnej refleksji na początku do bezpośredniego, wręcz okrutnego monologu kobiety i to robi ogromne wrażenie.

@Czarek Płatak W Twoim wierszu czuję emocjonalne napięcie. Bardzo podoba mi się to, jak prowadzisz czytelnika przez różne scenariusze wcześniejszych rozstań - te głośne i te opiekuńcze, w których pożegnanie wciąż miesza się z codzienną troską. Ten zabieg stanowi tło dla ostatecznego, najważniejszego zniknięcia, które opisujesz na końcu. Zamiast wielkiego dramatu, dostajemy ciche, powolne wygasanie. Przepada najprostsza bliskość - dzielenie się swoim dniem. Tytułowy "stupor" wybrzmiewa z pełną mocą w ostatniej strofie - ten pozostawiony, nieruchomy kubek to obraz emocjonalnego paraliżu i niemożności pójścia naprzód. Zwykły przedmiot staje się tu najcięższym pomnikiem straty. Świetny, głęboko poruszający tekst.

@obywatel Być może jest to haiku - wcześniej zaznaczyłam, że nie bardzo umiem je pisać. Nie będę się upierać. :)

@obywatel Nie lubię opinii AI, są "bezduszne" :) Często robi błędy, przecież używa i "plagiatuje" to, co stworzył ludzki umysł. A to pytanie jest o wpółpracę Twoją z AI.?

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Dokładnie tak jest! Serdecznie pozdrawiam również już prawie letnio, a na pewno słonecznie. :)

@Poet Ka Lecz glina puściła, gdy nastał nów, I cenne naczynia rozpadły się znów. Ting jęknął z żałości: „Mam dość tych starości!” I uciekł z klasztoru paść stado krów.

@obywatel To chyba jest senryu. Cichy głos zza drzwi. "Zaśnij moja najdroższa" Dziecko już kocha.

@hollow man Może ostatecznie wyspa wcale nie jest celem, a jedynie miejscem na złapanie oddechu przed kolejnym morzem? Sztorm zmienia wszystko, ale też zmywa to, co zbędne.

@Leszczym Byle tylko nie zasępili, nie oślepli i w tym wszystkim się nie przelękli, zanim w coś znowu wdepną! Fajna rymowanka! Aż mi się język poplątał od samego czytania. :)

@piąteprzezdziesiąte Ciekawa metafora tego, jak system (szkoła, dorośli, instytucje) potrafi patologizować absolutnie normalne zachowania dorastających ludzi. Paradoks polegający na tym, że bycie „normalnym” w „zwariowanym świecie” staje się powodem do zamknięcia w psychiatryku, daje do myślenia - nawet jeśli finał jest przerysowany i bajkowy. Ta czapka krasnoludka idealnie podsumowuje groteskowość niektórych autorytetów z czasów młodości. Bardzo mi się podoba.

@violetta No to miałaś też fajne spotkanie. :)

@obywatel Dlaczego aż trzy wiersze naraz? To tryptyk? Mnie zastanowił ten pierwszy. Piszesz o dotyku, ładnie o tym, co w psychologii jest oczywiste, a w życiu tak łatwo przegapić - dotyk to nasz pierwszy język. Dla dziecka, rodzica, dla zakochanych- czucie drugiego człowieka na własnej skórze to absolutny warunek emocjonalnego zdrowia. Ten wiersz w piękny sposób to dotykowe sacrum ubiera w słowa.

@violetta Ładny park. Czy ten Ukrainiec znał dobrze język polski?

@lavlla nisu Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Łukasz Wiesław Jasiński @sisy89 @Benjamin Artur @iwonaroma @Stukacz Bardzo Państwu dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Dziękuję za wierszyk i mam nadzieję, że flauta tylko irytuje, a nie zatrzymuje. Serdecznie pozdrawiam. :))) @Czarek Płatak Bardzo dziękuję za tak trafny i głęboki komentarz. Napisałeś to lepiej, niż sama bym to ujęła - "człowiek, który powoli traci kontakt z własnym głosem" to chyba najdokładniejszy opis tego, co chciałam przekazać. Z podziwem - serdecznie pozdrawiam. :) @wiedźma Bardzo dziękuję! Dziękuję i uściski za tę myśl, że może nie brak weny, tylko brak tematu. To całkiem inne rozpoznanie. :) Dobrze pamiętam „Al dente” . :))) Serdecznie pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję za ciekawy komentarz. Dziękuję za szczerość - i za to, że zostawiłeś tajemnicy jej miejsce. Rachunek może skrywać różne rzeczy u różnych czytelników - i to jest w poezji najpiękniejsze. Serdecznie pozdrawiam. :) @lavlla nisu Bardzo dziękuję! Zgadzam się. Pytania często są ciekawsze niż odpowiedzi. Dziękuję za życzenia. :) Pozdrawiam serdecznie!

@obywatel Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję za słowa wsparcia! Miło wiedzieć, że ten rachunek jest czytelny. Serdecznie pozdrawiam. :) @bazyl_prost Dla Ciebie - postaram się. :) może rzeczywiście trochę jest za smutno. @andrew Bardzo dziękuję! Dziękuję za wiersz. Napisałam o rachunku, a Ty mi przypomniałaś, że te słowa - choć nienapisane - nie przepadają. Czekają. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Poet Ka Bardzo dziękuję! Czyli emocje i metafory to jedyny język, w którym się nie jąkam? To naprawdę zbyt duży komplement. Serdecznie pozdrawiam. :) @Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Dziękuję za to „upajanie” - piękne słowo. Cieszę się, że wiersz ma w sobie coś do odkrycia. Serdecznie pozdrawiam. :)

@violetta Skoro musiałaś odpocząc, to pewnie pracowałaś. :)

@violetta Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@violetta Ja wczoraj i dziś mam fajne dni - tak jak w Twoim wierszu - rozkoszuję się kawą, wśród niesamowicie pięknych roślin, a moje zmysły opanowuje wonny bez. Tylko deszczu brak. :)

@Leszczym Zatem niechaj ta racja defensywna stoi na straży Twojego świętego spokoju. Piękna to tarcza, która pozwala lubić własne zagubienia i karmić się chwilą, zamiast cudzymi oczekiwaniami. Nie przynoszę więc żadnych recept ani zewnętrznych zdań. Tylko serdecznie pozdrawiam. :)

@Lapislazuli W Twoim wierszu jest spokój i mądrość. Bardzo mi się podoba, jak porównałaś to, co w życiu jest najcenniejsze do przyrody - piękny klimat. Świetna puenta!