Berenika97

@andrew Zakończenie "nic na sprzedaż" idealnie punktuje to, co w relacji najcenniejsze - prywatność i autentyczność. Świetny wiersz!

@Stukacz Podoba mi się rytm! Powtarzający się refren jest bardzo muzyczny, wręcz hipnotyzujący. Fajna gra słów z "winem" i byciem "winien". No i zaskakująca puenta - przez cały wiersz autor upija się własną samotnością, by w ostatnim wersie zamienić to na twoją samotność.

@Alicja_Wysocka Pewnie coś naknociłam, ale taki wierszyk ułożyłam. Tylko nie licz sylab - błagam. :) Nic się nie zgadza- dziś mam w głowie bałagan. zdejmijmy więc wieniec laurowy, co liściem po skroniach się drapie, niech „boski” - kapelusz ten nowy, wesołe jej myśli wyłapie. :) Dasz mi po łapie? 🫣

@Toyer Podoba mi się kontrast między fizycznymi zmysłami a pragnieniami duszy. Fraza o duszy oblizującej wargi jest bardzo oryginalna i mocna.

@Marek.zak1 Pełna zgoda! :))) Kiedy z nieba bucha żar - wiesz, że tak robił Marek Gar - brał swą miłą w gęsty chłód, by miłości spijać miód!

@Poet Ka W sztuce - prawdziwe piękno porusza nas tak mocno właśnie dlatego, że podświadomie wyczuwamy w nim ukryty trud, tęsknotę lub stratę artysty. W innych dziedzinach życia może ma znaczenie sublimacja cierpienia , bo to to nic innego jak sztuka pięknego życia - mimo wszystko.

@Ewelina Powtarzająca się fraza "może coś jeszcze..." działa jak zawieszenie głosu. Stwarza aurę tajemnicy i pewnego nienasycenia. Czytając to, ma się wrażenie, że podmiot liryczny wciąż szuka odpowiedniego słowa, bo żadne dotychczasowe nie oddaje w pełni charakteru opisywanej osoby. Intrygujący wiersz.

@Ewelina Bardzo plastyczny obraz. Taniec między piorunami to wspaniała metafora wewnętrznego chaosu i szukania swojego miejsca. Podoba mi się. :)

@krissu Wierzę, że tak będzie. :) Pozdrawiam.

@Migrena Bardzo dziekuję! Dziękuję za to odczytanie - "bycie na minusie wobec sensu" to fantastyczna fraza. Widzisz wiersz głębiej niż jego autorka. :))) Serdecznie pozdrawiam. :))) @lena2_ Bardzo dziękuję! Masz rację - nic na siłę! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Migrena Skoro stabilność to najwolniejsza forma pęknięcia, nie pozostaje nic innego, jak polubić szczeliny. To przez nie widać te „możliwe wersje” świata. Skoro przestrzeń między rzeczami zaczyna pamiętać, to znaczy, że nie jesteśmy już tylko obserwatorami - staliśmy się tym, co zapamiętane. Dotyk bez dotyku to najtrwalszy ślad. Dziękuję za tę odpowiedź. :)

@Nata_Kruk Niezwykle poruszający wiersz. Bardzo trafia do mnie motyw odnajdywania własnych przeżyć w cudzych wersach. Ostatnia zwrotka daje nadzieję - te "tęcz kokardy" przypinane chmurom to piękny i budujący obraz! Jakże wrażliwe jest Twoje spojrzenie na poezję i naszą codzienność. Piękny!

@obywatel Świetna gra słów z "czasem". Nawiązanie do paradoksu Zenona z Elei bardzo mi się podoba -bywamy żółwiem, którego czas (Achilles) nigdy nie dogoni. Ciekawy wydaje się ten wiersz w kontekście współczesnej fizyki kwantowej! Skoro - jak twierdzą fizycy - czas na fundamentalnym poziomie nie istnieje, a jest jedynie relacją i procesem zmian, to puenta "jestem tylko czasem" nabiera innego znaczenia. Tak, jakby mówił - jesteśmy czystą zmianą.

@Łukasz Wiesław Jasiński Bardzo Panu dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Jacek_Suchowicz Bardzo mi się podoba! Więc nalewam z czary słowo nakarmione głębią, która w każdym własnym echem płynie. Niechaj w tych linijkach serca poruszone znajdą cząstkę siebie - nim ta chwila minie.

@Waldemar_Talar_Talar Smutne, ale jakże prawdziwe... Ten wiersz ma w sobie ogromny ładunek emocjonalny.

@wiersze_z_szuflady Twój tekst jest mocny i trafia w punkt. To bardzo gorzki i szczery obraz dzisiejszych realiów, w których ucieczka w prymitywizm i chwilowe doznania wygrywa z prawdziwym uczuciem. Przechodzisz od ogólnej refleksji na początku do bezpośredniego, wręcz okrutnego monologu kobiety i to robi ogromne wrażenie.

@Czarek Płatak W Twoim wierszu czuję emocjonalne napięcie. Bardzo podoba mi się to, jak prowadzisz czytelnika przez różne scenariusze wcześniejszych rozstań - te głośne i te opiekuńcze, w których pożegnanie wciąż miesza się z codzienną troską. Ten zabieg stanowi tło dla ostatecznego, najważniejszego zniknięcia, które opisujesz na końcu. Zamiast wielkiego dramatu, dostajemy ciche, powolne wygasanie. Przepada najprostsza bliskość - dzielenie się swoim dniem. Tytułowy "stupor" wybrzmiewa z pełną mocą w ostatniej strofie - ten pozostawiony, nieruchomy kubek to obraz emocjonalnego paraliżu i niemożności pójścia naprzód. Zwykły przedmiot staje się tu najcięższym pomnikiem straty. Świetny, głęboko poruszający tekst.

@obywatel Być może jest to haiku - wcześniej zaznaczyłam, że nie bardzo umiem je pisać. Nie będę się upierać. :)

@obywatel Nie lubię opinii AI, są "bezduszne" :) Często robi błędy, przecież używa i "plagiatuje" to, co stworzył ludzki umysł. A to pytanie jest o wpółpracę Twoją z AI.?

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Dokładnie tak jest! Serdecznie pozdrawiam również już prawie letnio, a na pewno słonecznie. :)

@Poet Ka Lecz glina puściła, gdy nastał nów, I cenne naczynia rozpadły się znów. Ting jęknął z żałości: „Mam dość tych starości!” I uciekł z klasztoru paść stado krów.

@obywatel To chyba jest senryu. Cichy głos zza drzwi. "Zaśnij moja najdroższa" Dziecko już kocha.

@hollow man Może ostatecznie wyspa wcale nie jest celem, a jedynie miejscem na złapanie oddechu przed kolejnym morzem? Sztorm zmienia wszystko, ale też zmywa to, co zbędne.

@Leszczym Byle tylko nie zasępili, nie oślepli i w tym wszystkim się nie przelękli, zanim w coś znowu wdepną! Fajna rymowanka! Aż mi się język poplątał od samego czytania. :)