Berenika97

@Łukasz Jurczyk Powrót na wojnę - bardzo ciekawe. Nie znam tej bitwy, jutro wrócę. :)

@Nata_Kruk Oba są śliczne! :)

@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Lubię malarstwo - napisałam kilka wierszy, inspirując się nim. Ale otrzymałam kubeł zimnej wody - i właściwie zaprzestałam pisania. :) A to tylko fraszka. Serdecznie pozdrawiam. :) @obywatel Bardzo dziękuję! Masz rację - poezja nie jest wszystkim na świecie, Ale potrafi rozkwitnąć w najmniejszym szczególe - W tym, co niewidoczne i w sekrecie. Serdecznie pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Ten obraz zrobił na mnie wrażenie tym samym - setką zilustrowanych przysłów. Na liście są również znane i u nas, np. Nie rzucać pereł przed wieprze. Serdecznie pozdrawiam. :) @Charismafilos Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@tetu ...a potem kręgi na wodzie rozchodzą się szeroko, zmuszając czas, by znowu ruszył z miejsca. A w bólu przebudzenia, zaczyna się życie. To intrygujące, jak ważne może być jedno słowo – imię.

@violetta Jasna sprawa! A pan bóbr - kompan morowy - do toastów jest gotowy!

@Charismafilos A czy to nie jest po prostu paradoks miłości? Nasze poczucie siły i dumy zderza się wówczas z nieuświadomioną bezbronnością wobec świata i drugiego człowieka. Prawda by pasowała, ale tytuł jest "akt miłości" , "akt" - ma też znaczenie "nagość". Napisałeś intrygującą fraszkę! :)

@violetta Pan bóbr jako gospodarz nalewki to najlepszy obraz tygodnia. Chętnie dołączę.:)

@Alicja_Wysocka Czyli dla zdrowia przytulajmy się! Uściski dla Ciebie Alu - Czarodziejko. ! :))

@tetu Mądry wiersz. Jest w nim prawda o powrotach do siebie i akceptacji przemijania. Bardzo podoba mi się to o bosym wchodzeniu w czas.

@Wochen @Stukacz Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Poet Ka Acha, no takiej jeszcze nie widziałam! Nie skojarzyłam, żeby taka "kupa" plastiku mogła leżeć na łące. :) Okropne!

@Alicja_Wysocka Na razie nie mam problemów z kortyzolem, ale lubię się przytulać. :)))

@andrew Ciekawy tekst - jest tu zderzenie mitu Krakowa i pomnika Wieszcza z czysto ludzką słabością. Jak zwykle - życie pisze najlepsze scenariusze, ale świetnie przelałeś to na papier z humorem i lekkością. Niezły portret "romantyka" - czy myślał, że istnieje literackie biuro matrymonialne. :)

@virgo A może podmiot liryczny nie zapomniał alfabetu, tylko zasad ortografii? Ale rozumiem przesłanie. :)

@obywatel Po fachowej analizie - nic mądrego nie mogę dodać! Może tylko to, że ugotowałeś świetny wiersz! Próbuję to danie - bukiet zapachów na koniec - smakowity! Bardzo dobry przepis - jest tu trochę boczku, i kropla kwasu, i słodycz na rany. :)

@Alicja_Wysocka Właśnie zaczęłam czytać książkę "Nalewka zapomnienia" Kasi Bulicz- Kasprzak, a w niej - bohaterka wyjeżdża na wieś, do zrujnowanego domu swoich dziadków. Jest samotna i rozmawia z psem przybłędą i bezpańskim kotem. Nie czuje się tak samotna, a poza tym zwierzęta wpływają pozytywnie na jej życie. Te dialogi są zabawne. :)) Ten wiersz nie jest może zabawny, ale bardzo ciepły. :)

@wiedźma Forma Twojego wiersza świetnie służy treści - te urywane wersy są jak kolejne cegły. A to jedno słowo na końcu potrafi zburzyć cały ten ciężki, betonowy mur. Czuć ulgę czytając ostatnią linię. Piękne!

@Stary_Kredens Dokładnie tak jest! :) Nie jest równo na świecie, nawet czas płynie tylko w jedną ze stron, głupi czeka na sprawiedliwość, mądry już wie, czyj bije dzwon.

@MIROSŁAW C. Lubię Twoje wiersze. Tu wystarczy anioł przeciągający tęczę i kot po deszczu - i już wiadomo, że świat ma swój porządek, nawet jeśli go nie rozumiemy.

@Toyer Kontrolerka lotu - tego jeszcze nie znałam. :))) . Ale działa, podobnie jak pas startowy we włosach. :))) Pomysłowe!

@Leszek Piotr Laskowski Piękny wiersz. Jako osoba, która strzeże rodzinnego drzewa genealogicznego, rozumiem to. Z jednej strony dbam o każde imię pradziadka, by ocalić je od zapomnienia, a z drugiej - wiem i akceptuję to, że czas robi swoje. Bardzo podoba mi się , że choć imiona rozwiewa wiatr, zostaje po nas to, co zasialiśmy w sercach. Ważne, by być dobrą częścią tego łańcucha.

@Witalisa Piękne nawiązujesz do tradycji pasyjnej - Chrystus jako wędrowiec nieproszony, ziemia jako przestrzeń odkupienia. Bardzo mi się podoba!

@Lidia Maria Concertina Opisałaś ten rodzaj samotności, którego nie da się wytłumaczyć - tylko poczuć. "Miłość niepiśmienna" - świetne!

@Wochen Wyjęcie perły w ostatniej zwrotce - po ścisku i ciężarze - brzmi jak prawdziwe wyzwolenie. Piękny wiersz!

@Poet Ka Francuska truskawka z bilbordu kontra prawdziwa poziomka w lesie to świetna metafora naszych oczekiwań wobec świata. A "fabryka żelaznych pelikanów" to mocny, surrealistyczny obraz na koniec. W sumie to smutny wiersz - zderzenie "otwartych fraz" z "przestrzenią zamkniętą" zaprasza do refleksji nad tym, co prawdziwe, a co sztuczne. Ciekawy wiersz!