Berenika97

@Poet Ka Jak prawdziwa kobieta, ale w połączeniu z Poetką .... wzrasta trudność w "połapaniu się" do kwadratu. Myślę tu o panach. :)

@obywatel Ala powiedziała sedno, więc ja nie będę się powtarzać i podpisuję się pod jej słowami. Ten „najbrzydszy”, co w cieniu stoi, On karmi wiersze własnym lękiem, a serce na plasterki kroi. Więc stój tak - pięknie ubrany, we własnej dumie zakochany. Twe piękno zwiędnie, blask się zmaże, a wiersz zrodzony z brzydkiej twarzy - przetrwa wieki.

@Poet Ka Świetny dialog z tradycją! Nawiązanie do deszczu Staffowskiego i zderzenie go z nowoczesnym, miejskim krajobrazem falowców robi wrażenie. Ciekawa puenta o współczesnej poezji, która porzuciła klasyczny metronom. Ale sama napisałaś rytmiczny wiersz! :) Lubię Twoją zabawę. :)))

@obywatel Tożsamości nigdy za wiele, dopóki w tym wszystkim nie zgubisz własnego "ja". Dobrze, że lubisz też "nie tylko siebie". :) Czasem najtrudniej zrozumieć samego siebie, kiedy jest się "sam ze sobą". Ale ta jedna osoba, która patrzy na Ciebie i widzi więcej , a nie tylko maskę - to rzadki skarb. :) Pozdrawiam.

@Leszczym Masz niesamowite pióro, czyta się to jak dobrą literaturę. Doceniam tę wizję kosmicznego tandemu - nawet jeśli ten świat stoi na swoim miejscu, to dobrze mieć obok kogoś z taką wyobraźnią. :)

Mój świat się kruszy, jak ten kubek, Z którego rano piłem mleko. Dwie różne drogi, w oczach pustka, I wspólny dom już tak daleko. W lewej wciąż trzymam rękę mamy, W prawej dłoń taty, pełną ciepła. Jak wybrać między połówkami, I patrzeć, jak ta całość pęka. Jestem tu tylko małym drzewem, Co w waszym chłodzie gubi liście. Jak złożyć siebie, będąc dzieckiem, Bezbronnie stojąc na tym wietrze.

@Nata_Kruk Piękny, niezwykle zmysłowy i eteryczny utwór. Zachwyca mnie to płynne przejście między kobietą a samym wierszem - jakby proces twórczy był intymnym, nocnym spotkaniem. Ta metafora wiersza, który chce być „wypity jednym haustem”, a potem zostawia po sobie zmiętą poduszkę i rumieniec o brzasku - świetna! Zachwycający!

@Stukacz Piękny, choć bolesny utwór. Idealnie oddaje ten moment, w którym tęsknota miesza się z rezygnacją i poczuciem samotności we dwoje. To naprawdę przejmujący obraz tęsknoty - pięknie ubrałeś w słowa smutek i bezradność. Z przyjemnością słuchałam. :)

@Tusza Niezwykle poruszający obraz wewnętrznego spokoju i bezpiecznego schronienia. Metafora drzewa jako "macierzy" dającej azyl w świecie pełnym - bardzo mi się podoba.

@Charismafilos Świetnie bawisz się onomatopejami! Mam wrażenie, że stoję w środku ulewy. Pomysłowo użyłeś deszczu jako narzędzia emocjonalnego oczyszczenia. Ale nie od razu - najpierw był smutek, ból a dopiero na końcu deszcz staje się ratunkiem i ma przynieść ulgę. Ciekawy tytuł "Deszczu mowa" w angielskim przebraniu. :) Bardzo mi się podoba!

@iwonaroma Mocny, egzystencjalny tekst. Ta metafora drabiny idealnie oddaje naszą ciągłą szamotaninę. Szczególnie porusza ta bezwzględność dolnego szczebelka - brak pytań, samotność i konieczność zaczynania od nowa. Zmusza do zatrzymania się. Świetne!

@Alicja_Wysocka Cudny wiersz. Niezwykłe zatarcie granicy między autorem a tekstem. Ta zmysłowa gra w spełnianie życzeń czytelnika w ostatniej zwrotce absolutnie kradnie serce. Skoro mam jasno sprecyzować życzenie... wybieram ten wiersz dokładnie takim, jaki jest. Nie potrzebuję zmyślonej puenty, bo ta prawdziwa potrafi poruszyć najczulsze struny. I czytam, czytam - zawsze czytam z ogromną przyjemnością i podziwem!

@Toyer Piękna, intymna atmosfera. Najbardziej poruszył mnie fragment o "całowaniu się z myślami"- niesamowity obraz bliskości, która zaczyna się na poziomie mentalnym. Niezwykle zmysłowy i delikatny wiersz. Ta metafora słowa, które czeka na wypowiedzenie w ustach ukochanej osoby, bardzo mi się podoba. :)

@Deonix_ Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@viola arvensis Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Radosław Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Natuskaa Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Posem Sito jako metafora filtrowania radości, chwast wydobywany z głębin - obraz za obrazem, a każdy coraz bardziej wewnętrzny. Trzy pytania na końcu działają jak otwarte drzwi, przez które czytelnik wchodzi ze swoim własnym lękiem. Świetne!

@Duilla Gdy mąż jej, smakosz trunków z Głogowa, Zobaczył, jak lśni ta barwa nowa, Zawołał: „O rety! Pal licho diety!” I schrupał małżonkę, wszak była wiśniowa!

@obywatel Ciekawe jest życie kogoś, z kogo przeszłości robi się horror, z teraźniejszości plastelinę, a z przyszłości pomnik. :)

@Poet Ka gdy czas się skurczy do jednej chwili, ważne jest tylko, cośmy ocalili. sedno nie znika, choć mija czas - wyryte w tobie, zostaje w nas.

@LessLove Fajnie napisałeś - z autoironią, mądrością i dystansem do siebie. Widać w tym człowieka, który wybrał własną drogę świadomie i nie żałuje. Artysta, który sam sobie funduje wolność - to chyba najlepszy model. :) Pozdrawiam.

@viola arvensis To cudowny manifest wewnętrznej siły i spokoju. Słowa o "rozkwitaniu mojego małego świata" ogromnie do mnie trafiają. A wersy "nie potrzebuję więcej mieć, lecz być mi więcej potrzeba" powinna być mottem dla nas wszystkich. To piękna definicja tego, co w życiu naprawdę bezcenne. Przepiękny!

@LessLove Drogi wieszczu! Pal salon-ny! Złoty mąż tej samej żon-ny Lepszy jest niż poecina, Co w ekstazie czynsz przeklina.

@Waldemar_Talar_Talar Twój wiersz przypomina, że kraina spokoju i prawdy nie leży za górami - leży w tym, jak patrzymy na świat. "Snem bawić" - świetne! :)

@wiedźma To piękny i głęboki wiersz o wymiarze wręcz mistycznym. Słowa o „chlebie”, „odsunięciu zasłony” przez śmierć i „imieniu bez strachu” brzmią jak wyznanie wiary lub świadectwo odnalezienia absolutnego spokoju po przejściu przez chaos. Niezwykła refleksja nad sensem istnienia.