Berenika97

@Rafael Marius Ładnie powiedziane z tą metaforą. Rzeczywiście, na naszych oczach dzieje się właśnie spora zmiana pokoleniowa i społeczna. Pozdrawiam.

@iwonaroma Coś w tym jest. Czas w telefonie stał się tylko zestawem cyfr i ciągłym pośpiechem. Ale chyba papierowe kalendarze ścienne czy biurkowe przeżywają teraz swój mały renesans. Może ludzie tęsknią za tym, żeby czas znów miał swój kształt. :)

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Dzieciństwo jest bardzo ważne dla dalszego życia - wiem, że to truizm. Ale chciałam też zwrócić uwagę, jak bardzo tłumi się w dzieciach naturalne, zdrowe emocje. A później, jak trudno jest odnaleźć "siebie" w życiu, nie poddawać się presji różnych , społecznych oczekiwań. Serdecznie pozdrawiam. @Rafael Marius Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Leszczym Czytam to i myślę, że napięcie między regulaminem a ruchem poza nim to jeden z najstarszych ludzkich dylematów. Autorytety i drogowskazy dają orientację, ale nie dają wolności. A to, że piękna intencja trafia na złą pragmatykę – to chyba jedno z trafniejszych zdań o tym, dlaczego rzeczywistość tak często rozmija się z tym, na co zasługujemy. Pozdrawiam

@Poet Ka Czysta nostalgia podana w bardzo stylowy sposób. „Kieszeń dzwonów” - majstersztyk! Welcome to lata 70. w najlepszym wydaniu! Jest tu i klimat i lekki dystans. Świetny, plastyczny obrazek!

@Nata_Kruk Bardzo poruszający i smutny wiersz, który bez owijania w bawełnę pokazuje, jak niesprawiedliwy bywa los dla najmłodszych. Zamiast beztroskiego dzieciństwa - choroba, odrzucenie rówieśników, rozbite domy i dorosłe problemy. Końcówka z „czarnymi chmurami nad horyzontem” i „układankami” zmusza do refleksji nad tym, jak wiele dzieci musi mierzyć się z rzeczywistością ponad ich siły. Piękny, choć bolesny utwór.

@Stukacz Bardzo mi się podoba! To się czyta/słucha jak niewysłany list. Ta końcowa prośba - wspomnij, pomarz, a potem zapomnij lub odważ się - jest piękna, nie żąda, tylko zaprasza. :) Z przyjemnością słuchałam. :)

@Achilles_Rasti Świetnie pokazałeś ewolucję myślenia o szczęściu - od czekania na wielki cud, po dostrzeżenie go w drobnych, codziennych rzeczach i relacji z drugim człowiekiem. Najbardziej podobał mi się fragment o ciszy, która dzięki czyjejś obecności przestaje boleć - piękna definicja szczęścia. Bardzo mądre słowa.

@MIROSŁAW C. "Dla drobnej przyjemności ciągle żyję" - to zdanie chcę zapamiętać. :)

@Leszczym Coś w tym jest. Żyjemy w świecie, w którym każdy fałszywy dźwięk wywołuje potężne tąpnięcie, zamiast po prostu wybrzmieć i zniknąć. Ograniczenie reperkusji do absolutnego minimum to faktycznie misja godna nowej pracy u podstaw. Podpisuję się pod tym - więcej czystego rytmu! :)

@lavlla nisu Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Gra-Budzi-ka Świetnie się to czyta! Cudowne przejście od romantycznego, melancholijnego klimatu do czystej, błyskotliwej ironii. Puenta z serotoniną genialna - nowoczesny realizm w starciu z poetyckim nastrojem. :))) Wprawiasz Autorko w dobry humor swoich czytelników. :)))

@Toyer A kobieta na to: W torebce już nie mam miejsca, tak ciasno od wspomnień na dnie. Nie schowam cię między rzeczami, lecz pod rękę - chętnie wezmę cię. :)

@lavlla nisu Natrafiłam na niego zupełnie przypadkowo, a ponieważ lubię takie miejsca - nie mogłam nie zajrzeć. No i na początku rozbawiła mnie ta nazwa. :)

@Marcin Tarnowski @Łukasz Wiesław Jasiński Bardzo Panom dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Laura Alszer Mocne, mięsiste i bardzo obrazowe. Świetne - od fizjologicznego skurczu („litery między zębami”), przez neurologiczną demolkę, aż po ten brudny, knajpiany koniec. „Pękają życzoneczka” - to stawia ironiczną kropkę nad i. :)

@Waldemar_Talar_Talar Każde słowo w Twoim wierszu przepełnione jest miłością i wdzięcznością za to, co najważniejsze. Rodzina to naprawdę największy skarb. Pozdrawiam. :)

@Mitylene Niezwykle wzruszający wiersz. Ta dziecięca naiwność zderzona z brutalną rzeczywistością rampy w Auschwitz po prostu łamie serce. Najbardziej porusza ta cisza i ufność - wtulenie się w dłoń mamy "dopóki jest". Ostatnia zwrotka zostawia z ogromnym, dławiącym smutkiem. Piękny, choć niesamowicie bolesny hołd dla tych najmłodszych, bezbronnych ofiar.

@iwonaroma Bardzo dziękuję! Świetnie to ujęłaś! :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Migrena Bardzo dziękuję! "Chirurgia duszy i powót do domu" - cudnie! Zatrzymałam się nad tymi słowami. Twoje komentarze to zawsze dawka mądrej refleksji. Serdecznie pozdrawiam. Maj niech Cię też przytuli - czule.:)

@Migrena Twój wiersz to tekst mroczny, obsesyjny i świetnie wykorzystujący formę do przedstawienia stanu psychicznego podmiotu lirycznego, który traci siebie w zderzeniu z drugim człowiekiem lub silną emocją. Podmiot nie chce używać słowa "miłość", bo jest tu raczej inwazja. To drugie jest w środku i przejmuje kontrolę, odbiera wolną wolę. Uczucie jest opisane jako wirus, ale stan ten zaszedł tak daleko, że powrót do normalności oznaczałby okaleczenie, więc podmiot godzi się na taki stan. Zapis również buduje narrację, bo rozpad tekstu to zapis rozpadu umysłu. Przypomina natrętne myśli, pulsującą krew. Zakończenie wiersza - gdy słowo określające istnienie rozpada się na pojedyncze sylaby i litery może oznaczać śmierć ego. Podmiot liryczny przestaje istnieć jako odrębny byt. Obłędny jest Twój "Obłęd"! Jak any-erotyk w którym jeden organizm "pożera" drugi. :) Super!

@Łukasz Jurczyk Ten fragment poematu jest taki, że można by dużo pisać o zachowaniu Aleksandra w Suzie. Narrator -hypaspista, weteran walk, tęskniący o domu nie ma dobrego zdania o swoim wodzu. Aleksander wciąż jest nienasycony, chociaż zdobył perski tron w Suzie, ogłosił się Szachinszachem (królem królów). Zachowuje się jednak jak "chłopiec", świat nadal jest dla niego za mały i rozwiewa nadzieje Macedończyków na powrót. Jest zupełnie odklejony od rzeczywistości - marzy o wieczności. Złoto - łupy zdobyte w Persji mają zrekompensować im utratę domu. Narrator ciekawie mówi o Dariuszu - porównuje go do psa, który może być groźny. Na końcu stawia pytanie o cenę wielkości - czy warto zdobywać cały świat, tracąc przy tym człowieczeństwo, zaufanie bliskich („nikt mu nie wierzył”) i spokój? Bardzo filozoficzny tekst. My śnimy o ojczystym progu. Jego oczy patrzą w nieskończoność – musimy podążać za bogiem.

@andrew "Pamięć siada obok , nie pyta o pozwolenie" - dokładnie tak to wygląda. Czasami jest też męcząca. :) Świetnie napisane.

@Poet Ka Świetny pomysł z „wierszem w wierszu”. W drugiej strofie pięknie tłumaczysz naszą potrzebę szukania w literaturze stałych, bliskich punktów oparcia (jak ta kawa czy gazeta). Mogą udźwignąć nasze emocje. Przywołanie Różewicza nie jest przypadkowe - oszczędność słowa , która jednak kryje w sobie mnóstwo ciepła i melancholii. Ostatnia zwrotka domyka całość i to niedopowiedzenie jest najlepsze. :) Świetne!

@Charismafilos Bardzo dziękuję! Do terapii , ale też do i do uwolnienia się ze sztywnych ram narzucanych przez innych. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Gra-Budzi-ka @Leszczym @Omagamoga @viola arvensis @Andrzej_Wojnowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)