Berenika97

@Christine Bardzo dziękuję! To miała być "gorzka fraszka". I tak to wyszło - do tego smutno. Pozdrawiam. @Marek.zak1 Ja trzymam kciuki za tych sprawiedliwych, ale najczęściej nie są to zwycięzcy. Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) @Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Twój wiersz też nie napawa optymizmem. Czy zawsze musi człowiek dostać lekcję z cierpienia, aby docenił czyste niebo i białego gołębia? Pytanie retoryczne. Pozdrawiam. @hollow man Dziękuję! Zrób! Może się przyda. @iwonaroma Bardzo dziękuję! Masz rację - podwójnie. Serce przecież się odmienia. Dzięki! :) Pozdrawiam. @Rafael Marius @Czarek Płatak Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam.

@Myszolak Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@andrew Jestem wzruszona. "CV to pantomima"- tak, dokładnie! I te wulkaniczne wybuchy, deszcz w słoneczny dzień... Bardzo dziękuję za ten dar słów. To piękne. Pozdrawiam. :) @Mitylene To, że rozpoznałaś w tym wierszu coś swojego, to dla mnie najpiękniejszy komplement. Te odważne myśli w klatce nieśmiałości... tak, chyba wszyscy je nosimy. Bardzo dziękuję. Pozdrawiam! @Czarek Płatak To wspaniałe odczytanie. Tak! Właśnie o to mi chodziło - o tę cichą odpowiedzialność, która rodzi się w samym patrzeniu. Pięknie to ująłeś. Bardzo dziękuję za tak uważne i głębokie odczytanie. Pozdrawiam. :) @Alicja_Wysocka Twój komentarz trafił prosto w sedno. "To CV nie szuka pracy. Ono szuka zrozumienia" - gdybym miała napisać jednozdaniowe streszczenie intencji tego wiersza, brzmiałoby właśnie tak. Bardzo dziękuję za tak precyzyjne i głębokie odczytanie. To rzadki dar - być tak widzianym. Ale Ty - Czarodziejko masz niezwykłe dary. Pozdrawiam serdecznie! :) @Łukasz Jurczyk Dostaję poemat w odpowiedzi i czuję, że ktoś nie tylko przeczytał, ale przeżył ten wiersz na nowo. "Gdzie jest mój ogień?" - pytasz. Chyba właśnie w takich chwilach jak ta. Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. @tetu Twój komentarz jest piękniejszy i mądrzejszy niż mój wiersz. Nazywasz rzeczy po imieniu - te marzenia, które trzeba schować, tę decyzję o codzienności, tę naukę pokory i miłości. To Ty, czytając tak głęboko, dajesz temu wierszowi pełny sens. Bardzo dziękuję za to widzenie. Serdeczności. :) @iwonaroma @Lenore Grey @Leroge @APM @piąteprzezdziesiąte @Myszolak @Radosław @aniat. Serdeczne podziękowania! Pozdrawiam. :)

@Simon Tracy Bardzo dziękuję! Ostatnia zwrotka była dla mnie kluczowa - próbowałam w niej zamknąć całą esencję. Miło, że o tym napisałeś. Pozdrawiam. :) @lena2_ Twoje komentarze zawsze są dla mnie ważne, bardzo dziękuję! Interesujące, że zwróciłaś uwagę na ten fragment - "odnajdziesz swój podpis". Po prostu chodziło mi aby rekruter zobaczył człowieka z "krwi i kości" a nie oficjalny "papier". I takiego człowieka zaakceptował. Ściskam! :) @hollow man Twoje słowa mnie wzruszyły.... Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. @violettaBardzo dziękuję! Ale czy aż takie piękne? :) Pozdrawiam. @Migrena Nie wiem, czy zasługuję na tak piękne słowa, ale przyjmuję je z wdzięcznością i wzruszeniem. Czytając tak uważnie, tak głęboko, dajesz tym wersom drugie życie. To Twoja wrażliwość czyni je pełniejszymi. Bardzo dziękuję, że jesteś przy moich słowach. I bardzo się cieszę, że jesteś. :))) Serdeczności. :)) @huzarc To zdanie mogłoby być mottem całego wiersza. Cieszę się, że tak to odczytałeś - to właśnie chciałam powiedzieć. Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. @Marek.zak1 Bardzo dziękuję za ten wyjątkowo cenny komentarz! Uwielbiam, że czytasz z dwóch perspektyw - poety i rekrutera. Masz absolutną rację - w realnym CV rzeczywiście brakuje konkretów, osiągnięć, tego, co mogłoby zainteresować pracodawcę. Świadomie poszłam w stronę anty-CV, skupiając się na tym, czego nie da się zmierzyć i wpisać w rubryki. Ale Twoje sugestie pokazują, jak ciekawe byłoby połączenie tych światów - "umiem rozpoznawać złych ludzi" brzmi jak kompetencja, o której warto mówić wprost :) Dziękuję za ten dualizm w czytaniu. Pozdrawiam serdecznie! ps. Moje CV zostałoby odrzucone na etapie preselekcji :) @Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Twoja propozycja jest piękna i ma swoją mądrość. Może wrócę do tego wiersza i zobaczę go Twoimi oczami. :) Pozdrawiam.

@UtratabezStraty Rozumiem Twój zamysł. A o "ciuchach" to napisałam niezręcznie - to był tylko skrót myślowy ale wyszedł nielogicznie. Miałam na myśli właśnie brak dostępu do nich. :) Pozdrawiam.

W rubryce „zawód” wpisuję - gorączkowe ratowanie pasji, którą duszę w dłoniach. Nie znam zaklęć na sukces, moim fachem są rzeczy małe, kruche i codzienne. Staż przeszłam w teatrze powtarzalnych dni. To one rzeźbią twarz, linia po linii, podczas gdy w szczelinach między słowami piję gęstą, czarną gorycz. Moje kwalifikacje? Gniew, który stał się domowym zwierzęciem, i odważna myśl, zamknięta w klatce nieśmiałości. Lęk ma kierunek i temperaturę. To wschodni wiatr, niosący echo frontu, przez który zaryglowałam drzwi przed marzeniami - są zbyt delikatne na tę pogodę. Jeśli szukasz referencji, nie czytaj papierów. Zajrzyj w oczy - tam, na samym dnie, odnajdziesz swój podpis.

@Marek.zak1 Niezłe! Właśnie skończyłam "Rok zmian" M. Gorzka i tam był taki Albert, co miał 15 dmuchanych lalek, ale nie pompował ich helem , tylko robił z nimi inne rzeczy. :)) Albert był psychopatą, mam nadzieję, że Krzysztof to tylko taki niegroźny dziwak. :)

@hollow man Wiersz ten można zinterpretować jako minimalistyczne wyznanie bezradności wobec potężnego uczucia lub powołania. Płomień niesiony w ręku to metafora czegoś, co jednocześnie rozświetla życie i zadaje ból. Może oznaczać gwałtowną miłość, talent, natchnienie lub bolesną prawdę. To dar, który jest trudny do udźwignięcia (dosłownie „parzy”). Zwrot do Luciusa i prośba o „odpowiedź” sugeruje relację uczeń-mistrz lub szukanie oparcia w kimś bliskim. Podmiot liryczny posiada już „ogień”, ale brakuje mu mądrości lub siły, by wiedzieć, co z nim zrobić. Pozdrawiam.

@Starzec Obiektyw mrugnął - klik, klik, I macie pamiątkowy plik!

@iwonaroma Twój wiersz mnie dogania, przypomina- czas jest kruchy. Więc piszmy, póki trwa ta chwila, :)

@Myszolak Podoba mi się pomysł na wiersz. Pokazujesz dramatyczne pęknięcie między deklarowaną pewnością siebie a wewnętrznym rozpadem. Pierwsza strofa to manifestacja siły - Konrad buduje swoją tożsamość jak fasadę, używa imienia jak tarczy. To autoprezentacja przed lustrem i światem, pełna brawury i niezależności. Ale druga strofa to gwałtowne załamanie tej konstrukcji. Konrad jest "w końcu prawdziwą osobą" i człowiekiem, który "oszalał", który zagubił się w pytaniu o własną tożsamość. Tak to widzę. Pozdrawiam.

@KOBIETA Fascynująca gra siły i kruchości. Buduje swoją obronę z żywiołów i ciemności, ale prawdziwą bronią okazuje się więź - ty nie możesz mnie zniszczyć, bo zniszczyłbyś siebie. :) Super!

@Maciek.J Współczesna przypowieść o poszukiwaniu sensu. Człowiek błądzi jak Tezeusz bez nici Ariadny, aż spotyka króla Jednoookiego – nie Cyklopa-potwora, lecz przewodnika wskazującego na prawdziwego Twórcę. Przesłanie - sens nie w tworzeniu czy intelekcie, ale w wierze i pokorze. Mocny tekst egzystencjalny z duchowym przesłaniem. Pozdrawiam. :)

@FaLcorN Wiersz o życiowym pędzie i poszukiwaniu sensu w chaosie współczesności. Podmiot balansuje między determinacją („idę") a niepewnością („nie wiem"), między pragnieniem bliskości („Siebie szukam dla Ciebie") a pogodzeniem z losem („Co ma być, przyjmę, spoko"). Piękny kontrast - delikatne obrazy natury (tęcza, zorza, ciepło, wiosna) zderzają się z „huraganem życia". Finał boleśnie trafny - współczesny człowiek nie zwalnia, tylko „przyśpiesza, by spłonąć do reszty". Pozdrawiam.

@Charismafilos Ach! Rzeczywiście niezręcznie wyszło, oczywiście, że nie tylko dla Ciebie. Już usuwam. Przepraszam. @Charismafilos Ale teraz ja dopytam. Co jest moim znakiem rozpoznawczym? @KOBIETA Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@iwonaroma Wiersz o tym, co naprawdę ważne w życiu. Prosta struktura - rzeczy i ludzie, potrzebni i niepotrzebni - kryje głęboką prawdę - rzeczy można wyrzucić, ale ludzie „uwierają w sercu". Może dlatego, że każde spotkanie coś zostawia, nawet bolesne. Brzmi jak refleksja po życiowym porządkowaniu - zewnętrznym i wewnętrznym.

@Stukacz Bardzo ładne! Słuchałam tu jeszcze "Kołysanki" - też mi się podobała. Ale nie zdążyłam pochwalić: ) Bardzo mi odpowiada poezja śpiewana. Pozdrawiam.

@bazyl_prost Ciekawe masz skojarzenia! Uwielbiam Twoje komentarze. :)

@Simon Tracy Staram się ocenić swoje wrażenia po przeczytaniu utworu. A czy warsztatowo jest dobry czy lepszy - to raczej nie moja "działka". Mam nadzieję, że siły wrócą, bo jetem ciekawa, co dalej z pewną opowieścią o drodze. :)

@APM Bardzo dziękuję! Gołąbek - symbol pokoju jest już zapomniany, jakby pokój nie interesował już samozwańczych władców świata.

@Mitylene Działa na wyobraźnię, bardzo klimatyczny, delikatny i refleksyjny.

@huzarc Piękne zestawienie - od prostoty spadającego kamienia do złożoności kreacji. Ta ostatnia linijka brzmi jak puenta, która wszystko domyka.

@Simon Tracy Mocny, duszny i bezkompromisowy tekst. Poruszający zapis bycia "pomyłką natury" i braku przynależności do świata żywych. Przejmujące studium niebytu. Zakończenie wybrzmiewa wyjątkowo boleśnie - ten dystans podmiotu lirycznego do własnego końca robi ogromne wrażenie.

@Lenore Grey To piękny, oniryczny wiersz o mocno symbolicznym charakterze. "Róg wypełnił się mlekiem" przywołuje obraz rogu obfitości, starożytny symbol dostatku i błogosławieństwa. Wiatr kołysze "z cicha", ona "niemo zawisa" - wiersz buduje atmosferę świętej, przyciszonej chwili, jakby obrzędu czy misterium.

@Simon Tracy Bardzo dziękuję! Dziękuję za przypomnienie o tej tradycji. W zbiorowej pamięci już o tym się nie pamięta. Zostało wpawdzie trochę - topienie Marzanny, lany poniedziałek, malowanie jajek, Dzień Kupały, Dzień Zaduszny - ale to już ma zupełnie inny wymiar. Pozdrawiam.