Berenika97

@hollow man Gdy ciało staje się głosem duszy, melodia schodzi na drugi plan. Pozostaje czysty ruch - oddech, puls, energia szukająca formy. :)

@Waldemar_Talar_Talar Taki wiersz to jak zastrzyk nadziei. Przypomina, że piękno jest w codzienności - w śpiewie ptaków, śmiechu dzieci, w samym fakcie, że budzi się do nowego dnia. Pozdrawiam. :)

@andrew Piękne obrazy - szczególnie te kontrasty -nie sen, ale realny, nie ogród, a jednak pełen mocy. Czuć w tym głębię uczucia. Pozdrawiam. :)

@Myszolak To wiersz o cierpieniu, które dosłownie rozsadza rzeczywistość. Przestrzeń mieszkania staje się lustrem psychiki - wszystko pęka, krzywi się, rozpada. Podmiot liryczny zapada się w nicość, płonie w piekle, a jedynym śladem po nim są podrapane ściany - znak desperackiej walki. Surowy, brutalny język bez ozdób. Mocne.

@APM Przenikliwe spojrzenie na walkę poety ze słowem! Niezła jest ta zmiana perspektywy - najpierw próbujesz ożywić znaki ("ciągnę za sztywne ręce", "pokazuję język"), a potem same znaki interpunkcyjne zamieniają się w narzędzia tortury. Końcowe obrazy "cmentarz połamanych liter i nienapisanych wierszy" to smutne określenie twórczej niemożności. Napisałaś wiersz o tym, jak poezja może stać się niemożliwa, a jednak świadczącym o tym, że jednak jest możliwa. Piękna sprzeczność.

@Czarek Płatak Ten nastrojowy wiersz to małe arcydzieło synestezji i melancholii. Budujesz w nim intymną relację między światem wewnętrznym a naturą, która zdaje się żyć własnym, niemal ludzkim rytmem. Cisza nie jest tu brakiem dźwięku, ale aktywną siłą, która „żłobi wersy” - sugeruje to ból lub głębokie przeżycie, które zostawia trwały ślad na człowieku. To piękny obraz tego, jak samotność i spokój nocy zmuszają do autorefleksji. Natura nie jest tu tłem, ale aktywnym uczestnikiem zdarzeń. Tytułowa „piosenka” to właśnie ten rytm wybijany o okno, który łączy świat zewnętrzny z chłodną szybą. Ostatni wers - „opierałem o nią czoło” – jest niezwykle sugestywny. Gest ten wyraża zmęczenie, smutek albo głęboką tęsknotę. Szyba staje się tu barierą, ale też jedynym punktem styku między człowiekiem a nieuchwytnym światem nocy. Piękna poezja!

@Myszolak Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Marek.zak1 Sport w młodości - fajna bajka, ja wolałam książki, lajka, w dresie biegać? Nigdy w życiu! lepiej w szpilkach i po mieście. (nawet przy krwawiącej pięcie) :))) Oczywiście żartuję, wyczynowo nie uprawiałam sportu, ale w szkole lekkoatletykę - bieg i skok w dal, a na studiach grałam w siatkówkę. Wspominam te czasy z rozrzewnieniem.

@Charismafilos To chyba nie jest tak do końca. To o mojej przyjaciółce, jej kryzysie w związku, traumie, depresji. Teraz już z tego wychodzi, czyta i kiwa głową, że tak właśnie było. Więc to tylko zbieg okoliczności.

@Łukasz Jurczyk Bardzo mi się to spodobało, bo same bitwy nie oddają tego, co jeszcze się przy tej kampanii działo. Świetnie, że tak szeroko to przedstawiasz. I mądrze! :)

@hollow man Ciekawe masz przemyślenia. Ja znam na terenach warmińsko-mazurskich kurhany Prusów - też działają na wyobraźnię. Tylko tam na szczęście nie ma turystów - archeolodzy trzymają to w tajemnicy.

@Charismafilos Dla mnie też nie ma sprawy. :) @MIROSŁAW C. @aniat. Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@lena2_ To piękny, delikatny wiersz o zatrzymaniu się w biegu codzienności. Świetna jest personifikacja świata - to nie my siadamy, by odpocząć, ale to „świat siądzie obok". To odwrócenie perspektywy sprawia, że przestajemy być obserwatorami, a stajemy się uczestnikami intymnego spotkania. Świat z ogromnej, przytłaczającej całości zamienia się w kogoś bliskiego, kogo można „potrzymać za rękę". Obraz „duszy, która mięknie" jest niezwykle zmysłowy - pokazuje, jak w spowolnieniu topnieje nasze utwardzenie, pancerz, którego nawet nie zauważamy na co dzień. To fizyczne niemal doznanie ulgi. Śliczny! Pozdrawiam.

@Charismafilos Rozumiem, to teraz przepraszam za nieporozumienie w komunikacji.

@Kamil Olszówka Ten wiersz to gorzka refleksja nad współczesną polską rzeczywistością, pełna rozczarowania i moralnego, słusznego oburzenia. Wysłuchałam pana Mazurka i podpisuję się pod jego komentarzem, a zacytowany fragment z Tuwima idealnie pasuje do obrazu włodarzy Radomia. "Więc kretyn miejscowy uśmiechnął się słodko I poszedł .. "na PRL-bal" z tutejszą idiotką."

@vioara stelelor To poruszający wiersz o pragnieniu ucieczki od abstrakcji twórczości w konkret fizycznej pracy - i o paradoksie, że nawet to pragnienie pozostaje aktem poetyckim. Marzysz o zamianie słów na cegły, metafor na fundamenty. Chcesz zmęczenia, które ma sens, które „wbija w ziemię" - w przeciwieństwie do twórczego niepokoju, który unosi w rejony „niedorzeczności". Ale puenta ujawnia całą ironię- „pisanie wierszy, i wieszanie obrazów na ścianach , pozostawię tobie". Budujesz dom nie zamiast poezji, ale dla poezji. Tworzysz przestrzeń, gdzie będzie można tworzyć swobodnie. Bo nawet ta fantazja o byciu robotnikiem jest przecież... wierszem. Pięknie napisanym wierszem o chęci niebywania poetą - co czyni ją jednocześnie wzruszającą i niemożliwą do spełnienia. Jeśli nie poetką to "muzyką dla gwiazd" - jakie to poetyckie. :)

@Natuskaa Mocny, fizjologiczny sprzeciw wobec skorumpowanej elity. Posługujesz się obrazami rozkładu i choroby ("zainfekowany do szpiku", "kwaśne mleko"), żeby pokazać zgniliznę świata władzy i prestiżu. Ta "światowa śmietanka" okazuje się być tylko sfermentowanym "kefirem zero procent" - pozbawionym wartości, choć starannie opakowanym produktem. Najbardziej uderza mnie to "przykładam ucho i oko" - moment bezpośredniego kontaktu z tą rzeczywistością, po którym następuje katalog odrzucenia: pisk, skrzywienie, mdłości. Wreszcie ta "niechęć na literkę E" i lista słów od elity przez erozję po ENTER - jakbyś nie chciała już nawet wymówić tych słów i zakończyć jednym kliknięciem. Brutalna diagnoza ale prawdziwa. :)

@Łukasz Jurczyk Ten fragment jest chłodny, precyzyjny i na swój sposób przerażający. To poezja „technokratyczna”, która zamienia tragedię wojny w zadanie z geometrii. :) Operator katapulty nie widzi ofiar, krwi ani strachu. Dla niego świat to "Punkty na siatce" zamiast ludzi, "Kątomierz" zamiast modlitwy, Poprawa błędu zamiast emocji. To bardzo nowoczesne podejście, mimo że osadzone w antyku. Przypomina to współczesnych operatorów dronów, dla których wojna to interfejs graficzny. Tradycyjnie bogowie kojarzą się z kaprysami, emocjami i losem. A tutaj bóstwem jest matematyka a narzędzia pomiarowe dają większe poczucie kontroli nad rzeczywistością niż wiara. Diades był mistrzem „rozbierania murów” - dla niego architektura obronna nie była symbolem potęgi, a jedynie układanką, którą trzeba rozłożyć na czynniki pierwsze. Strofa o żołnierzach, którzy wiedzą, że „śmierć lubi rytm” jest świetna. Sugeruje, że wojna to rodzaj mrocznego tańca lub maszyny. Tekst jest fantastyczny! :)

@Radosław Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@hollow man Nie byłam w Odrach, ale o nim słyszałam od przyjaciół, którzy tam byli. Uznawane są za miejsca o silnej energii, co przyciąga miłośników ezoteryki. Mam w planach udać się tam i poczuć tę energię. :))

@Czarek Płatak Serdecznie dziękuję! :)

@Czarek Płatak Serdecznie dziękuję! :) Pozdrawiam.

@Czarek Płatak Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Cyjan @Czarek Płatak Sedecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Papierowy Lis Berdzo dziękuję! Cieszy mnie, że tekst zadziałał bez kontekstu - to chyba najlepsza recenzja, jaką mógł dostać. Twoje skojarzenie z odmiennością serca i umysłu trafiło w sedno. Pozdrawiam i cieszę się, że gustujesz! Pozdrawiam. :) @Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Jest w planach. :))) Pozdrawiam.