„Zniewolony umysł” to zbiór dziewięciu esejów Czesława Miłosza, napisanych w 1951 roku i opublikowanych w 1953 roku przez paryski Instytut Literacki jako trzeci tom Biblioteki „Kultury”. Oficjalnie w Polsce książka ukazała się dopiero w 1989 roku, wcześniej funkcjonowała poza obiegiem cenzuralnym. Dzieło, znane także pod tytułami La pensée captive i The Captive Mind, jest jedną z najważniejszych analiz mechanizmów ideologicznego podporządkowania człowieka w systemie komunistycznym. Miłosz opisuje w nim sytuację inteligencji Europy Środkowo-Wschodniej po II wojnie światowej, pokazując, w jaki sposób presja polityczna, strach, kariera, konformizm i potrzeba przystosowania prowadzą do rozbicia osobowości oraz utraty intelektualnej niezależności.