„Wyznania” (łac. Confessiones) to jedno z najważniejszych dzieł św. Augustyna z Hippony oraz klasyka chrześcijańskiej literatury duchowej, powstała około 397–400 roku i składająca się z trzynastu ksiąg. Utwór ma charakter autobiograficzny, filozoficzny i teologiczny, nie jest jednak pełną autobiografią w nowoczesnym znaczeniu tego słowa: Augustyn wykorzystuje własne doświadczenia przede wszystkim do ukazania drogi człowieka od grzechu, zagubienia i poszukiwania prawdy do nawrócenia, wiary i zjednoczenia z Bogiem. W pierwszych dziewięciu księgach autor wspomina dzieciństwo i młodość, kradzież gruszek, studia w Kartaginie, zainteresowanie retoryką, manicheizmem i astrologią, życie uczuciowe, działalność nauczyciela, wpływ matki Moniki oraz spotkanie z biskupem Ambrożym; kulminacją tej części jest przeżyte w Mediolanie nawrócenie, przyjęcie chrztu i śmierć Moniki. Dalsze księgi odchodzą od narracji biograficznej na rzecz refleksji nad pamięcią, szczęściem, łaską, naturą Boga, czasem, stworzeniem świata i interpretacją Pisma Świętego; szczególnie znane są rozważania Augustyna o czasie oraz komentarz do pierwszych rozdziałów Księgi Rodzaju „Wyznania” są zarazem modlitwą skierowaną do Boga i świadectwem duchowej przemiany autora, a dzięki połączeniu osobistego doświadczenia z analizą ludzkiej natury wywarły ogromny wpływ na późniejszą autobiografię, filozofię i teologię chrześcijańską.