„Wiesław” to sielanka Kazimierza Brodzińskiego, opublikowana po raz pierwszy w 1820 roku na łamach „Pamiętnika Warszawskiego”. Utwór stanowi realizację założeń teoretycznych autora zawartych w rozprawie „O klasyczności i romantyczności” i zapowiada przejście od modelu sielanki klasycznej ku formie zbliżonej do romantycznej. Akcja rozgrywa się w realiach podkrakowskiej wsi na początku XIX wieku, na tle insurekcji kościuszkowskiej, a zamiast konwencjonalnego świata pasterzy przedstawia konkretną społeczność chłopską, jej obyczaje, język i mentalność. Brodziński łączy idealizację życia wiejskiego z elementami realistycznymi, takimi jak opisy swatów, wesela, ludowych pieśni i codziennych zajęć, tworząc wizję wsi jako ostoi moralnego ładu, harmonii i niezepsutej tradycji narodowej.
Fabuła sielanki koncentruje się na miłości Wiesława i Haliny, która zostaje wpisana w motyw utraconego i odzyskanego dziecka. Wiesław, wychowany przez Stanisława i Bronisławę, zakochuje się w Halinie, nieświadomy, że jest ona zaginioną przed laty córką jego opiekunów. Dopiero w finale dochodzi do rozpoznania dziewczyny jako dawniej zagubionej siostry Broniki, co prowadzi do szczęśliwego połączenia rodziny i symbolicznego przywrócenia naruszonego porządku. „Wiesław” cieszył się dużą popularnością w okresie zaborów, umacniając przywiązanie do tradycji ludowej i kultury wsi, a jego znaczenie potwierdza choćby wzmianka Adama Mickiewicza w epilogu „Pana Tadeusza”, gdzie utwór wymieniany jest jako jedna z często czytanych lektur wiejskich.